Historia budynku sięga 1892 roku, kiedy to pszczyński superintendent ksiądz Koelling podjął się założenia na ziemi pszczyńskiej zakładu opiekuńczo-wychowawczego dla osieroconych chłopców z rodzin ewangelickich. Do działania zainspirowała go kilkunastogodzinna rozmowa ze skazanym na śmierć za morderstwo swojej żony pewnym ewangelikiem z Raciborza. Skazaniec doznał wewnętrznej przemiany, okazał żal i skruchę za popełniony czyn, a następnie, przed wykonaniem wyroku, usilnie prosił ks. Koellinga o zaopiekowanie się jego jedynym synem.
Dzięki staraniom księdza już 14 września 1892 roku Pszczyński Synod Ewangelicki powołał Fundusz im. Marcina Lutra, który miał zająć się organizacją sierocińca dla chłopców z południowej części Górnego Śląska (tego rodzaju ośrodek dla osieroconych dziewcząt istniał w Starej Wsi pod Pszczyną od 1848 roku). Placówka ta pod nazwą Martineum rozpoczęła swoją działalność 3 stycznia 1893 roku w wynajętej izbie w Neu Anhalt (Nowym Hołdunowie), a wśród pierwszych czterech podopiecznych był też syn wspomnianego skazańca.
Ks. Koelling nie ustawał w wysiłkach. Zaangażował w sprawę innych księży ewangelickich i Pszczyńską Radę Synodalną, a efektem ich działań było wybudowanie dużego domu, który został poświęcony 14 września 1897 roku. Hołdunowskie Martineum utrzymywano z datków zbieranych co roku w okresie świąt Bożego Narodzenia we wszystkich parafiach diecezji pszczyńskiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego, a także z ofiar składanych przez prywatne osoby.

W 1909 roku było w tej placówce już 29 chłopców, a sześć lat później, po rozbudowie, w Martineum znalazło opiekę aż 50 osób. Głównie były to sieroty z biednych rodzin, ale wśród podopiecznych ośrodka znajdowali się też nieślubni synowie dygnitarzy księcia pszczyńskiego. Właścicielem hołdunowskiego Martineum w okresie międzywojennym był Zarząd Krajowy Kościoła Ewangelicko-Unijnego na Polskim Górnym Śląsku. Działalność tego ośrodka ustała w styczniu 1945 roku, kiedy to Hołdunów opuścili niemalże wszyscy potomkowie dawnych kolonistów niemieckich, a budynek został przejęty przez państwo polskie.
W 1951 roku w dawnym Martineum urządzono izbę porodową, która wkrótce stała się najsłynniejszą placówką lędzińskiej służby zdrowia.
Cieszyła się ona uznaniem rodzących tu kobiet nie tylko z Lędzin, ale także z wielu okolicznych miast i gmin. W 2006 roku w ogólnopolskim konkursie „Rodzić po ludzku” matki przyznały położnym Izby Porodowej w Lędzinach tytuł „Aniołów” za domową atmosferę i wyjątkową opiekę nad rodzącymi.
Porodówka zakończyła swoją działalność 31 grudnia 2008 roku, gdyż Narodowy Fundusz Zdrowia nie przedłużył jej kontraktu. Wywołało to wielkie poruszenie wśród lędzinian, nie pomogły jednak starania władz miasta i dyrekcji lędzińskiego MZOZ-u, ani przychylność prasy, radia czy telewizji - NFZ podtrzymał swoją decyzję. Za: