Na działce o szerokości 10 m należącej w roku 1379 do rajcy Radeko Frowendorffa (zm. 1381) już w 1399 r. wzmiankowany jest w dokumentach "domus cum faciebus" (dom z twarzami), wzniesiony zapewne jego sumptem. Sień miała wysokość ok. 5,5 m. Fasada gotycka była wyjątkowo ozdobna i bogata: przez wyższe kondygnacje, między blendami elewacji i otworami okiennymi w polu szczytu biegły pionowe wnęki wypełnione kształtkami z terakotowymi głowami, a pod gzymsem znajdował się dekoracyjny pas z ceramicznych kształtek. Analogiczny motyw głów terakotowych zachował się w ścianach kościoła św. Janów w Ornecie, budowanego w tym samym okresie. Karl Hauke sugeruje, że w obu przypadkach głowy z Elbląga jak i z Ornety mogą pochodzić z tego samego warsztatu. Pierwotnie były najprawdopodobniej malowane. Wygląd gotyckiego frontu znamy z rysunku berlińskiego artysty H. Hülkera, który przebywał w Elblągu w latach 1841-1843. Niewiele później - zapewne około połowy XIX w. - kamienica została kompletnie przebudowana, niewykluczone że wybudowana od zera, zlikwidowano również przedproże. Na jej miejscu postawiono czteroosiową, trzypiętrową eklektyczną kamienicę z dachem kalenicowym i wysokim poddaszem. Kamienica uległa kompletnemu zniszczeniu w 1945 r.