Kamienica gotycka wzniesiona na tej dość wąskiej parceli (7,25 m = ok. 1,5 pręta) na wschodniej ścianie działowej, o wendyjskim układzie cegieł, posiadała w sieni dwie dekoracyjne wnęki ostrołukowe z profilowanymi ościeżami. Około połowy XVI w. właścicielem posesji był Bartłomiej Labien, a od 1617 r. Marcin Richter (pełniący w 1622 r. funkcję wójta, a w 1613 po raz pierwszy obrany rajcą; zmarł w 1664 r.). Zapewne sumptem tego ostatniego powstała w 1625 r. (data umieszczona na szczycie) kamienica późnorenesansowa wysokiej klasy, o architekturze i dekoracji nawiązującej do form niderlandzkiego manieryzmu, fasadzie trójosiowej, trzykondygnacjowej, kamienno-ceglanej, z międzykondygnacjowymi belkowaniami i płaskorzeźbionymi kamiennymi kostkami we fryzach, nad oknami łęki koszowe z płaskorzeźbionymi kostkami kluczów i nasad, poniżej tych ostatnich oraz w połowie wysokości okien górnych kondygnacji - filary murowe przecięte pasami kamiennymi z płaskorzeźbionymi dekoracjami o motywach roślinnych; szczyt dwukondygnacjowy o bogatej linii kamiennych obrzeży, wewnętrznych podziałach i rzeźbiarskiej dekoracji, w dolnej kondygnacji dwa okienka poddasza, w górnej - jedno, w zwieńczeniu przerwany trójkątny naczółek z rzeźbą figuralną, w kartuszu nad oknami drugiej kondygnacji szczytu data 1625; portal prosty, okrągłołukowy z kostkami w ościeżach, nasadach i kluczu wspierającym prosty gzyms.
W XVIII w. kamienica należała do miasta, a ściślej mówiąc do kamlarii i była wyznaczona przez władze polskie jako stała kwatera dla oficerów stacjonującego w Elblągu garnizonu wojsk królewskich, za co kwaterunek wojskowy płacił kamlarii stały czynsz. Po I rozbiorze władze pruskie umieściły tutaj swoją akcyzę. Dopiero w 1803 r. kamienica została ponownie sprzedana w ręce prywatne, lecz od 1828 r. przez 10 lat znowu była własnością elbląskiej kamlarii, po czym w 1838 r. nabył ją stolarz Gotfryd Fryderyk Seidler. W 1 połowie XIX w. kamienica została przebudowana: wysokie przyziemie podzielono na dwie oddzielne kondygnacje, przy czym całkowicie zmieniono układ rzutu i przeniesiono wejście do kamienicy na prawą stronę, zaopatrując je w klasycystyczne odrzwia; zostały obniżone także okna I i II piętra. W 2 połowie XIX w. okna trzech dolnych kondygnacji otrzymały eklektyczne obramienia tynkowe, które osłoniły ostatecznie wiele kamiennych renesansowych elementów architektonicznych i rzeźbiarskich, założono także częściowo nowe ramy okienne. Zapewne w tym samym okresie przebudowano przedproże, wciągając schody w głąb tarasu i zakładając balustradę w formie żeliwnej kraty eklektycznej. W latach 1851-1938 posesja stanowiła własność rodziny Lenk. W okresie międzywojennym odnajmował tutaj pomieszczenie na swój warsztat szklarz S. Wesołowski.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)