Kamienica przypisana był do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 146. Numer posesji był 6. Budynek wzniesiono w 1903 r. podług projektu Roberta Lewaka. Właścicielem był Eduard Kotucz (zmarł w 1925 r.), który uruchomił tu najstarszy sklep narzędzi elektrycznych i warsztat naprawczy. Przed wybudowaniem własnej kamienicy mieszkał w 1900 r. na ówczesnej Hoheneggergasse 11 oraz w 1902 r. na Schloßgasse 18. Oprócz sklepu narzędzi elektrycznych znajdował się tu również sklep papierniczy Salomona Holländera. W 1906 r. Gwiazdka Cieszyńska donosi, iż w kamienicy jest do zobaczenia kobieta z dwoma głowami. W październiku 1921 r. nocą zostały zniszczone szklane oraz blaszane szyldy reklamowe w języku niemieckim. Tak samo stało się z kamienicą Horaczka. W 1926 r. dla celów reklamy urządzał firma elektrotechniczna Kotucza tzw. elektro-koncerty, co polegało na wystawieniu głośników przed kamienicą i odtwarzaniu muzyki z radia. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Marii Kotucz został Ladislav Bednář. Na marginesie należy jeszcze dodać, że w miejscu tym według mapy katastralnej Cieszyna z 1836 r. znajdował się nieduży drewniany budynek z nr 18. Zapewne chodziło o chlewik należący do sąsiedniego budynku .

Kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 55. Numer posesji był 8 (od 1892 r.). Budynek został wzniesiony w 1872 r. (według kroniki miasta Czeski Cieszyn budynek został wzniesiony w 1874 r. - jednak plan sytuacyjny miasta z 1872 r. potwierdza istnienie tego budynku) najprawdopodobniej przez Johanna Titona (ewentualnie Titana) - budowniczego z Frysztatu. On też oraz jego żona Maria byli pierwszymi właścicielami. Najprawdopodobniej w następnym roku kamienicę nabył adwokat oraz przewodniczący rady nadzorczej Cieszyńskiego Banku Ludowego dr Leopold Drößler, który w 1916 r. obchodził 80te urodziny. Był bliskim współpracownikiem Johanna Demla, a po jego śmierci również jego syna Leonharda. Czynny zawodowo był w latach 1873-1907. Był również prezesem Towarzystwa Akcyjnego "Kaiserbad" oraz klubu sportowego "Sportklub Teschen 1902" . W kamienicy znajdował się zarząd i inspektorat Kolei Koszycko-Bogumińskiej (Betriebsleitung und Inspectorat der Kaschau - Oderberger Bahn), który został tu przeniesiony z Bogumina w 1873 r. W 1891 r. zarząd wraz z inspektoratem przeprowadził się do nowo wybudowanego gmachu przy ówczesnej Hoheneggergasse 8 . 15 sierpnia 1875 r. Karol Drößler (właściciel fabryki w Nowym Jiczynie) otworzył - zapewne na zapleczu - magazyn maszyn rolniczych. Około 1886 r. nowym właścicielem kamienicy został Karl Werlik - rusznikarz. Rodzina Drößlerów przeprowadziła się do zakupionej kamienicy przy obecnej ul. Sejmowej 6 . Podług książki adresowej z 1894 r. właścicielem w tym okresie był Joseph Philipp Glesinger. Rodzina Glesingerów posiadała jeden z największych zakładów przetwórczych drewna - tartak w sąsiedniej miejscowości Sibica . Kancelaria firmy znajdowała się w opisywanej kamienicy. W 1902 r. według projektu Eugena Fuldy dobudowano nieduży fragment kamienicy sąsiadujący z kamienicą Kotuczów. Wypełniono w ten sposób pustą przestrzeń, która w tym miejscu się znajdowała. Architektonicznie nie nawiązuje na macierzysty budynek. Na attykach pierwotnej części budynku znajdowały się figury (razem 4). Od 1911 r. właścicielami kamienicy byli: Josefina Silberstein, Siegmund i Emil Glesingerowie, Friederik Blum, Eugenia Bock oraz Margoreta Spitzer. Na marginesie należy dodać, iż Rodzina Glesingerów należała do najbardziej wpływowych rodzin żydowskiego wyznania w Cieszynie. W kwietniu 1920 r. Eugen Fulda przygotował projekt przebudowy kamienicy, jednak do jego realizacji nie doszło. Po podziale Śląska Cieszyńskiego pomiędzy dwa państwa w budynku tym umieszczono Stowarzyszenie Talmud - Tora, gdzie przewodniczącym był Glesinger, po jego śmierci zaś Gottlieb Zuckermandel. Oprócz tego mieściła się tu kancelaria Żydowskiej Gminy Wyznaniowej, która przed 1933 r. przeniosła się do kamienicy przy ul. Dworcowej . W 1933 r. wybudowała sobie własną synagogę przy ul. Vrchlickiego . W tym okresie znajdował się tu sklep z biżuterią oraz zegarami Heinricha Kuppermanna. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Glesingera została Ostrawa.

Kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 16. Numer posesji był 10 (od 1892 r.). Obiekt zbudowano w 1870 r. Kamienica zanotowana jest w najstarszej Książce Adresowej Cieszyna z 1874 r. Ówczesnymi właścicielami byli Josef i Emilia Smitowie. Josef Smita był profesorem gimnazjalnym. Zmarł w 1899 r. w wieku 65 lat. W 1890 r. nowym właścicielem stał się Alois Horaczek (kamienicę nabył za 28500 florenów), który w 1897 r. przeprowadził się do nowo wybudowanej, sąsiedniej kamienicy . W ten sposób doszło do ponownej zmiany właściciela. Tym razem stał się nim Anton Koneczny (czasami pisany również Konečny) szklarz i szlifierz. Przeprowadził się on z Saskiej Kępy nr 3 , gdzie prowadził swoją działalność od 1890 r. W 1897 r. w podwórzu wybudowano podług projektu Johanna Franka (budowniczy, który mieszkał w tejże kamienicy przed 1893 r., a który w tym samym roku przeprowadził się do własnej nowo-wybudowanej kamienicy przy ul. Hasnera 11) warsztat z silnikiem parowym, który zapewne napędzał urządzenia szlifierskie. W 1898 r. w piwnicy budynku wybuchł pożar za sprawą znajdującej się tam słomy, która została podpalona wywróconą lampą olejną przez dwóch niezdarnych praktykantów. Ogień ten został szybko opanowany. Od około 1900 r. właścicielem kamienicy była wdowa Katharina Koneczny (zmarła w 1927 r. licząc 65 lat), która przejęła warsztat szklarski oraz sklep z porcelaną. Oprócz wspominanego sklepu działał tu również: od 1891 r. krawiec męski Jerzy Skudrzyk (pisany również Skudrzik), a od 1 października 1891 r. w wynajętym pomieszczeniu, w oficynie zakład kamieniarski i rzeźbiarski Henryka Schustera (później wybudował nowy warsztat w innym miejscu ), fryzjer damski prowadzony przez Stanislausa Krzenka, sklep z farbami Berty Färber, kwiaciarnia Grimmów od 1907 r. , modystka Berta Haidinger (obecna również w okresie międzywojnia), sklep z jarzynami Philippiny Klebinder, szewc Israel Kluger, akuszerki Maria Chrobok i Gisela Eisenberg, hydraulik Adam Klemens, a także stolarz Paul Mrowietz i Wilhelm Borsig (1891 r. Parę lat później przeprowadził się do kamienicy przy ul. Hasnera 13 ). W okresie międzywojnia dom należał do Karla i Emanuela Konečnych. W tym okresie w oficynie znajdował się garaż spedytora Eduarda Gattnera, natomiast w kamienicy mieściło się biuro budowlane Franza Burkharda, sklep z farbami Simona Färbera, handel skórą Israela Klugera, fryzjer damski Anny Křenek (była również krawcową), modniarstwo Adely Brzezina, a także szklarnia Karla Konečnego i Hermanna Kossa. Krótko po II wś. właścicielem budynku pozostała rodzina Konecznych.

Budynek przypisany był do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 34. Numer posesji dotyczący ul. Saska Kępa był 1. Wschodnie skrzydło, które dobudowano od strony obecnej alei Pokoju posiadało numer konskrypcyjny 36, zaś numer posesji był 2. Gmach drukarni był sukcesywnie rozbudowywany. Główna jego część, zlokalizowana od strony ul. Saska Kępa, powstała w 1887-1888 r. Następna rozbudowa od strony obecnej ul. Bożka miała miejsce w 1892 r. Wschodnie skrzydło powstało w latach 1909-1910 r. w miejscu, gdzie wcześniej znajdował się dom Paula Turonia

. Budowniczym i zarazem architektem najstarszej części był Alois Jedek. Przybudówki wykonał Eugen Fulda. 6 października 1806 r. Tomasz Wacław Antonin Prochaska (1771-1817) z Pragi nabył drukarnię od Fabiana Beinhauera pochodzącego z Opawy przy ul. Stromej. Zapoczątkował tym trwającą 134 lata sagę rodu cieszyńskich drukarzy. Jeszcze w oficynie przy ul. Stromej Prochaska zaczyna w 1848 r. drukować pierwszą gazetę w języku polskim: Tygodnik Cieszyński. W tym samym roku zakładają filię w Bielsku, tworząc pierwszą drukarnię w mieście. Zakład cieszyński rozwijał się szybko. Po śmierci Tomasza zakład przejęła wdowa Anna Maria z domu Schöniger. W 1826 r. prowadzeniem drukarni zajął się syn Karol (1805-1857), jednak w 1829 r. z powodów zdrowotnych firmą zarządzała żona Anna Hoschek. W 1863 r. zakład przejął syn Karol (1829-1906) i w tym właśnie okresie drukarnia doznała największego rozkwitu. Kolejnym właścicielem został syn Karol (1855-1920) a po nim jego syn Karol (1886-1948 zmarł w Bawarii). Rodzina Prochasków posiadała własną księgarnię, którą otwarto 6 maja 1850 r. w kamienicy na rynku pod numerem 6 (została zakupiona od poprzedniego księgarza Antona Wäschera, który uruchomił ją w 1834 r. Najstarsza cieszyńska księgarnia powstała w 1799 i należała do Johanna Leonharda Kiesslinga), oferowała coraz liczniejszym nabywcom literaturę piękną, książki modlitewne i śpiewniki, poradniki praktyczne i gospodarcze oraz różne kalendarze (sprzedana została w 1902 r. Mayerowi i Raszcze - zamknięta została w 1926 r.). Drukarnia posiadała przedstawicielstwa w Wiedniu i Lipsku, gdzie propagowały i rozprowadzały wydawnictwa cieszyńskie. Na wystawach międzynarodowych w Londynie i Paryżu książki z dalekiego Cieszyna uzyskały wyróżnienia, zaś w 1876 r. w Wiedniu, książki z drukarni Karola Prochaski otrzymały cesarski złoty medal. Od 1883 roku firma uzyskała tytuł: "cesarsko-królewska drukarnia nadworna i wydawnictwo", dlatego na nowym gmachu nad zwieńczeniem dachu znajdował się dwugłowy austriacki orzeł. Rozwój drukarni w dotychczasowym miejscu (ul. Stroma) stawał się niemożliwy. Dlatego w 1888 r. drukarnia została przeniesiona do nowo wybudowanego gmachu wzdłuż ul. Saska Kępa (parcelę zakupiono już w 1870 r.) obszernego, największego w mieście zakładu. W szczytowym okresie firma zatrudniała 400 osób. Drukarze pracujący w zakładzie Prochaski w 1868 r. założyli sobie tzw. Kasę domową, którą później przemianowano na Stowarzyszenie kształcące. W 1898 r. powstało dobroczynne stowarzyszenie Gutenbergczycy. W budynku znajdowała się również redakcja i administracja gazety Silesia, która mieściła się na parterze od września 1888 r. Drukarnia była wyposażona w dwie maszyny parowe o mocy 100 koni mechanicznych, które napędzały maszyny i dynama do produkcji prądu (oświetlenie). Od 1926 r. drukarnia była wyposażona w nowy transformator, do którego prąd był dostarczany z transformatora rozdzielczego zlokalizowanego w sąsiedztwie tzw. "Dziury Demla" . 1 stycznia 1930 firmę przekształcono w spółkę z ograniczoną poręką. Pod koniec 1933 r. w związku z upadkiem "Centralbanku" nastał dla drukarni trudny okres. Wynikał on z zadłużenia drukarni w "Centralbanku", którego sięgało 20 milinów kcz., co zarazem oznaczało, iż bank w zasadzie był jego właścicielem. W zaistniałej sytuacji, by uratować drukarnię przed upadkiem i co za tym idzie wzrostem bezrobocia, rozważano sprzedać drukarnię zagranicznemu przedsiębiorcy. W celu obniżenia kosztów związanych z funkcjonowaniem drukarni zwolniono jego dyrektora inż. Rudolfa Müllera. W 1937 r. zakład ten uległ bankructwu i drukarnię zamknięto. W tym samym roku drukarnię zamierzała zakupić angielska spółka, jednak ostatecznie do sprzedaży nie doszło. Po przyłączeniu tzw. Zaolzia do Polski drukarnię ponownie uruchomiono. W sierpniu 1939 r. doszło do eksplozji petard od strony mostu, które uszkodziły mur i znajdujący się w pobliżu drewniany płot oraz spowodowały w budynku wybicie szyb. Petardy podłożyły bojówki niemieckie (tak samo stało się w sąsiedztwie drukarni Kutzera oraz pomników w alei). 29 października 1940 r. zakład kupił od Karola Prochaski Hubert Lüdemann - dawny oficer, który zakład prowadził do 1945 r. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Hubert Lüdermann został Karel Jaroš. W 1948 r. drukarnię upaństwowiono i połączono z Tiskařským závodem Svoboda, n. p., Praha. W tym czasie drukarnia zatrudniała 360 osób. W późniejszym okresie zmieniła swego zwierzchnika na Ostravske tiskárny, n.p., Ostrava a n.p. Tisk – knižní výroba, Brno. W 1981 r. adaptowano stary budynek przy ul. Fabrycznej na skład. Miesięczna produkcja w 1983 r. wynosiła 600 tys. książek. W 1992 r. przeprowadzono prywatyzację. Współczesna Drukarnia Cieszyńska - Těšínská tiskárna jest spółką akcyjną, której specjalizacją jest druk książek przeznaczony na eksport, który czyni około 70% produkcji. Od 2021r. jest Drukarnia Cieszyńska wlastnością Drukarni FINIDR sp. z o o i nadal prowadzi swoją dzialalnoścz.

Ulica powstała w 1775 r. (według kroniki Kaufmanna) i pierwotnie przypisana była do dzielnicy Kamieniec, a w późniejszym okresie również do Saskiej Kępy, czyli Brandysa, gdyż areał Saskiej Kępy został wydzielony z Brandysa. Początkowo w miejscu tym biegła aleja topolowa z nieliczną jeszcze podmiejską zabudową. Jej pierwotna nazwa brzmiała Cesarska Droga - Kaiserstrasse. Po 1790 r. nazwę zmieniono na Droga Rzeszy - Reichs Strasse (stosowano również zamiennik Aerarial-Straße lub Ärarialstraße, co innymi słowy oznaczało drogę państwową), zaś przed 1883 r. na Saska Kępa - Sachsenbergstrasse, lub Sasówka z racji budowy w tym miejscu 13 manufaktur sukienniczych (a także tzw. wałchownię, czyli folusz do spilśniania wełny) przez ówczesnego właściciela Księstwa Cieszyńskiego księcia Albrechta Sasko-Cieszyńskiego, które jednak nie działały zbyt długo. W 1889 r. pojawia się też nazwa, a w zasadzie określenie ulicy, jako ul. Główna, czyli Hauptstrasse. Droga ta nie była własnością miasta - należała do państwa, czyli tzw. Ärarialstraße. Ciąg budynków powyżej skrzyżowania z obecną ul. Ruchu Oporu, w tym również wzdłuż ul. Frydeckiej, nazywano w księgach gruntowych: Colonie Sachsenberg. Wyraz - Kępa - oznaczał, iż droga była usytuowana wyżej aniżeli okoliczne pola i budynki. Zapewne z tego właśnie powodu polska gazeta Gwiazdka Cieszyńska pierwotnie określała ją mianem - Saska Góra. Powodem takiego stanu rzeczy była m.in ochrona drogi przed niszczącymi wylewami rzeki Olzy oraz wysokość jezdni mostu przeciw-zalewowego , z którym droga była połączona. Zabudowania zlokalizowane wzdłuż drogi odgradzały szerokie na 3m i głębokie ponad 1m rowy melioracyjne z wysokimi kamiennymi słupkami, które w późniejszym okresie zasypano. Droga w owym czasie była około 16.5m szeroka. Do budynków wchodziło się mostkami, które były bardzo podobne do tych w okolicach Cieszyńskiej Wenecji - ul. Przykopa. W 1880 r. żądano podwojenia ilości oświetlenia ulicznego aż po dworzec kolejowy przy ul. Jabłonkowskiej. W 1883 r. rozpoczęto gruntowną regulację ulicy wraz z budową chodników w miejscu skanalizowanych rynsztoków (zamiary te były omawiane na posiedzeniach już w 1882 r.), jednak jeszcze w 1885 r. ulica ta nie była całkowicie pokryta chodnikami. Powodem miały być trudności z niektórymi właścicielami budynków, którzy nie chcieli za zbyt niską cenę odstąpić części działek pod budowę chodnika. Dotyczyło to m.in. posiadłości Lehmanna (numer konskrypcyjny 34 i 35), z którym pertraktowano jeszcze w 1886 r. W 1889 r. skarżono się jak co roku na niewystarczające oświetlenie ulic. Według opinii brak oświetlenie powodował wielorakie niedogodności, ale czasami również nieprzyjemne wypadki. Za przykład podawano kobietę i jej dziecko, które wpadło do rowu wypełnionego wodą i błotem na przeciwko domu Hoheneggera. W 1891 r. drogę walcowano - utwardzono tłuczniem. W 1900 r. poszerzono (3,5 m) i wybetonowano chodniki, natomiast drogę wybrukowano. Brukowanie kostką Porphyrwürfel - magmowa skała Porfir - kosztowało 62 tys. florenów i wykonała je firma Kulka z Opawy. Rozważano również wariant z nawierzchnią asfaltową w czym specjalizowała się wiedeńska firma Asphalt-Actien-Gesellschaft. W tym wypadku koszt byłby 47 449 florenów. Następnym wariantem była kostka granitowa, którą dostarczyłaby wiedeńska firma Scheffel za 53 tys. florenów oraz kostka metalowa od firmy Schostal & Co z Brna za 48 tys. florenów. W wyniku poszerzenia chodników przeniesiono również latarnie uliczne, które odtąd znajdowały się na chodniku. Na uregulowanie całej ulicy czekano długie lata, przy czym często skarżono się na stan drogi i chodników, które podczas deszczu zamieniały się w błoto. Do 1900 r. ludność korzystała wyłącznie z lewego chodnika, który powstał w 1888 r. (strona drukarni), gdyż po prawej stronie istniały tylko jej fragmenty z odmienną szerokością i wysokością. W 1894 r. przeprowadzono prace ziemne związane z budową wodociągu miejskiego. W 1917 r. przygotowano projekt przebudowy, który miał polegać na obniżeniu nawierzchni drogi. Za początek obniżenia wyznaczono skrzyżowania z Mervillegasse. Obniżona droga miała umożliwić przejazd tramwaju przez nowe przejście podziemne, które miało zastąpić tzw. Demelloch . Chodniki miały pozostać na pierwotnej wysokości, natomiast zejście na drogę miały umożliwiać schody. Saska Kępa była jedną z najważniejszych dróg przelotowych w Cieszynie. Na jednej z licznie wydawanych pocztówek oznaczona została jako Grand Avenue. Na swym końcu rozgałęziała się w trzech kierunkach: na Węgry, Morawy i Śląsk Opawski. Po 1924 r. rozpoczęto sukcesywne usuwanie z nawierzchni szyn tramwajowych, co miało mieć związek z nowym brukowaniem ulicy (fragmentarycznie istniały jeszcze w 1933 r.) dochodziło bowiem do licznych wypadków rowerzystów. W 1928 r. zainstalowano nowe oświetlenie uliczne - lampy elektryczne zawieszone na dużej wysokości pomiędzy kamienicami. W 1929 r. pokryto asfaltem chodniki wzdłuż drukarni Prochaski. W grudniu tego samego roku radny Jan Blecha proponował ustawić policjanta kierującego ruch drogowy na skrzyżowaniu Saskiej Kępy z ul. Hasnera. W wyniku rosnącego ruchu samochodowego ograniczono w 1930 r. prędkość do 15 km/h, przy czym na skrzyżowaniu z ul. Dworcową pojawiła się dwujęzyczna tablica: Pomalu jezdit! Langsam fahren! W następnym roku zakupiono skrapiarkę ulic, by ograniczać w ten sposób tumany prochu (skrapiarki były stosowane już pod koniec lat 80 XIX w.). W czerwcu 1931 r. kładziono kabel telefoniczny z nowego budynku poczty przy ul. Dworcowej do polskiej części miasta. Kable połączono po stronie polskiej 16 grudnia tego samego roku . Podczas związanych z tym prac ziemnych ludność skarżyła się na rozkopany chodnik. W kwietniu 1933 r. ze względów ekonomicznych dotychczasowe oświetlenie gazowe zostało przebudowane na elektryczne. W 1935 r. przeprowadzono nowe brukowanie. Po przyłączeniu tzw. Zaolzia do Polski wprowadzono ruch samochodowy prawostronny. W lipcu 1939 r. narożniki na głównych skrzyżowaniach ogrodzono łańcuszkami z racji bezpieczeństwa przechodniów przed samochodami. W 1974 r. ulica na całej swej długości została odnowiona. Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1915 - 1919 Kaiser - Wilhelm Straße, 1919 - 1920 ul. Saska, 1920 - 1938 Sachsenberg - Saská kupa (należy dodać, iż początkiem lat 20 tych XX w. władze miasta zamierzały zmienić nazwę ulicy na ul. Masarykova třída), 1938 - 1939 ul. Marszałka Piłsudskiego, 1939 - 1945 ponownie Sachsenberg, 1948 - 1989 najpierw ul. Gottwaldova później Stalinova a jeszcze później Revoluční, od 7 lutego 1990 r. ul. Hlavní, natomiast po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Główna.