Pierwotny budynek pałacu , wzniesiono prawdopodobnie w 4. ćw. XV w., na siedzibę książęcego urzędu podatkowego. Przebudowa renesansowa podjęta w latach ok. 1553-1560 przez księcia legnickiego Fryderyka II i przeprowadzona przez Giovanniego i Giovanniego Batistę Parrów. Druga faza renesansowej przebudowy w latach ok. 1570-1582. W jej wyniku obiekt otrzymał nowy detal architektoniczno-rzeźbiarski oraz artykulację naroży bryły w postaci boni. Na osi ryzalitu, pomiędzy drugą i trzecią kondygnacją, wtórnie wmurowane piaskowcowe - tablica z ok. 1570 r. z kartuszem herbowym Piastów i poniżej nadproże z 1553 r. z inskrypcją „VERBVM. DOMINI. MANET. IN. AETERNUM 1553".
W połowie XVIII w., otoczony fosą i murem , do którego prowadził most, był trójkondygnacyjną murowaną z kamienia budowlą z kolumnowym portalem na fasadzie, szczytami sterczynowymi oraz wieżyczką z zegarem na osi fasady i wykuszem latrynowym na elewacji północnej. W latach 1902 - ok. 1905 r. według projektu Scholza wzniesiono skrzydło zach., elewacje uzyskały jednolity kostium neobarokowy. Po 1945 r. dwór ulegał stopniowej dewastacji. Po 1954 r. zniszczona została więźba dachowa i stropy. W 1958 r. rozbiórka skrzydła zach. Obecnie w stanie ruiny. Zachowały się mury nośne oraz portal z herbem.
Pałac i park z l. 30-tych XIX w. wpisane do rejestru zabytków.