Kaplica umiejscowiona jest w północnej część zespołu kościelno-klasztornego. Pierwotnie stanowiła centralny element zespołu siedmiu kaplic sanktuarium maryjnego Kanoników Regularnych Laterańskich, powstałego z fundacji Piotra Komorowskiego w latach 1613-1630. Jest najokazalszą z kaplic na terenie zespołu kościelno-klasztornego. Nosi wezwanie św. Janów Chrzciciela i Ewangelisty oraz Najświętszego Salwatora. W 1818 roku została nadbudowana o górną kondygnację i przekształcona w dzwonnicę. Obecnie wznosi się przed frontem nowego kościoła, jako wolnostojąca kaplica dzwonnica. Wejścia do kaplicy znajdują się od wchodu i zachodu. W kierunku południowym zwrócona jest zewnętrzna kamienna ambona. Kaplica jest murowana z kamienia łamanego i potynkowana. Górna kondygnacja drewniana, konstrukcji słupowej, szalowana pionowo. Detal architektoniczny z piaskowca, częściowo modelowany w tynku. Kaplicę nakrywa dach stożkowy, kryty gontem. Więźba dachowa drewniana, krokwiowa. Wnętrze nakrywa sklepienie kopulaste z lunetami. W górnej kondygnacji znajduje się otwarte wiązanie dachowe. W krypcie - sklepienie kolebkowe. Otwory drzwiowe o prostokątnym wykroju, zamknięte drzwiami klepkowymi. Okna o wykroju wydłużonego prostokąta, zamknięte górą łukiem odcinkowym. Schody wejściowe jednobiegowe , kamienne. Kaplica postawiona została na rzucie ośmioboku. Jest jednoprzestrzenna z wejściami poprzedzonymi schodami od wchodu i zachodu. O południa wysunięta ambona, wsparta na parze kolumn z kapitelami jońskimi. Od północy wkomponowana w mur wieloboczna wieżyczka klatki schodowej wiodąca na piętro dzwonowe. Bryła zwarta, wertykalna, dwukondygnacyjna z kryptą. Trzon ośmioboczny opięty z zewnątrz pilastrami, miedzy kondygnacjami daszek okapowy. Całość zwieńczona dachem ostrosłupowym. Elewacje opracowane jednolicie. W dolnej partii tynkowane opięte pilastrami dźwigającymi belkowanie. Między pilastrami otwory okienne i drzwiowe, po jednym na osi. Okna prostokątne, zamknięte od góry łukiem półkolistym, w tynkowanych obramieniach. Drzwi jednoskrzydłowe w prostokątnych, prostych opaskach portalowych. Krypta doświetlona dwoma kolistymi okulusami w przyziemiu. Zejście do krypty znajduje się w elewacji północo-wschodniej, z kamiennym obramieniem z łukiem półkolistym, przysypane ziemią. Dwa odcinki ścian w partii północnej bez otworów, w elewacji południowej wydatna, nadwieszona ambona, wsparta na dwóch jońskich kolumnach o gładkich trzonach (nawiązanie do kamieniarki zamkowej). Od północy wtopiona w elewację trójboczna wieżyczka ze schodami na piętro. W elewacji wieżyczki podziały ramowe. Kondygnacja drewniana szalowana z dwoma żaluzjowymi otworami okiennymi. Marmurowy ołtarz projektu Franciszka Mączyńskiego mieści się po stronie północnej. Kaplica w dolnej partii zachowała cech kamieniarki późnorenesansowej i stanowi jeden z zachowanych elementów suskiego sanktuarium. Partia górna drewniana jest przykładem regionalnej ciesiołki. W krypcie grobowej kaplicy spoczywają Wiktoria z Morsztynów wraz z synkiem Janem Wielopolskim zm. w 1800 roku, Teresa z Sułkowskich Wielopolska zm. w 1818 roku, Anna z Hołyńskich Aleksandrową Branicka zm. w 1907 roku oraz guwernantka Emma Scalon zm. w 1890 roku. Kryptę grobową uporządkowano na przełomie XIX i XX w. wg. projektu Franciszka Mączyńskiego. Pracami kierował Tadeusz Stryjeński. Po rekwizycjach niemieckich po II wojnie światowej zostały zawieszone dwa dzwony zakupione w 1958 roku w Ludwisarni Emila Kozłowskiego we Wrocławiu. Są to „Maria” w tonie "gis" o wadze 545 kg i „Piotr” w tonie "d" o wadze 865 kg.
Na podst. muzeum.sucha-beskidzka.pl