Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

W okresie międzywojennym i w czasie okupacji prawą (chełmińską) i lewą stronę Wisły łączył prom. Pod koniec II wojny światowej rozpoczęto budowę mostu drewnianego, który został ukończony w 1945. Jego konstrukcja okazała się jednak zbyt prymitywna, dlatego podjęto się budowy nowoczesnego mostu, który oddano do użytku w 1963. W 2007 most przeszedł gruntowną renowację, podczas której zmieniono jego konstrukcję. Przez niemal rok ruch na trasie E75 odbywał się po specjalnie w tym celu postawionym moście tymczasowym.

rok zakończenia budowy 1962
lokalizacja Chełmno
projektant mgr inż. Stefan Filipiuk, mgr inż. Marian Smolarczyk
generalny wykonawca Płockie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych, kier. robót: Leon Jarząbek
parametry długość: 1062 m; szerokość: 13,40 m
źródło "Mosty na Wiśle. Od źródeł do Bałtyku" wyd. QAX Manufaktura Artystyczna, Bydgoszcz 2007 r.
Most przez Wisłę w Chełmnie w ciągu drogi krajowej nr 1 Gdańsk—Toruń.
Konstrukcja:
nad nurtem: stalowa konstrukcja kratowa, ciągła o zmiennej wysokości, konstrukcja ciągła o rozpiętościach 84,00 + 3 x 96,00 +84,00 i 4 dźwigarach
nad zalewami: prefabrykowane beli kablobetonowe zespolone z żelbetową płytą jezdni, w przekroju sześć belek prefabrykowanych; na lewym brzegu 9 przęseł o teoretycznej rozpiętości 39,30 m (40,50 w osiach filarów), a na prawym 3 przęsła.
Posadowienie w korycie: pale Franki. Montaż: transport wodny oraz podnoszenie przez lewarowanie.