starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › powiat ząbkowicki › Srebrna Góra › ul. Kręta › Pensjonat "Villa Hubertus" |
Lata 1925-1935 , Donżon i pensjonat "Villa Hubertus". W dolnym prawym rogu widoczny fragment fabryki zegarków.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 0 miesięcy 20 dni |
1 pobranie 662 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
forty, schrony i bunkry
|
Pensjonat "Villa Hubertus"
więcej zdjęć (26)
Zbudowano: 1910
Dawniej: "Villa Hubertus", "Villa Jungdeutschland", "Haus Hohenstein", Schronisko PTTK "Pod Fortami"
Schronisko "Pod Fortami" – dawne schronisko górskie (należące w przeszłości do PTTK) na Przełęczy Srebrnej w Sudetach Środkowych, w Górach Sowich, w woj. dolnośląskim. Obecnie przekształcone w prywatny pensjonat.
Schronisko mieściło się w niewielkiej, zabytkowej willi zbudowanej w stylu szwajcarskim, położonej nad Przełęczą Srebrną na wysokości ok. 600 m n.p.m., przy drodze do fortu Don Jon w Srebrnej Górze.
Historia
Budynek schroniska wybudował na początku XX wieku Hermann Scherwat, przewodniczący miejscowego oddziału Eulengebirgverein i dzierżawca restauracji w Don Jonie. Obiekt istniał co najmniej od 1910, nosząc nazwę "Villa Hubertus". W 1913 jego właścicielem był Julius Nitschke i prowadził w nim luksusowy pensjonat z niewieloma miejscami do spania (pokoje musiały być duże, podobnie jak ceny). Budynek był wówczas nieco mniejszy i powstał na planie zbliżony do krzyża. Do budowy zużyto kamienia, cegieł i drewna, a dach przykryto czerwoną dachówką. Obok znajdował się niewielki budynek gospodarczy.
Już w 1913 willę zakupiły władze śląskiego Jungdeutschlandsverband (Zrzeszenia Młodych Niemiec) i zmieniły nazwę na "Villa Jungdeutschland". Pełniła ona funkcję miejsca odpoczynku dla przywódców zrzeszenia oraz obsługi i recepcji schroniska młodzieżowego, znajdującego się w forcie Ostróg. Wnętrza nadal były bogato wyposażone i możliwy był w nich nocleg.
W okresie I wojny światowej w budynku miał swą kwaterę kapitan Rittweger, z górskiego rezerwowego oddziału karabinów maszynowych (oddział przybył do Srebrnej Góry w 1915). W 1920 obiekt przejął baron Ernest Albert Adolf von Seckendorf Götz i urządził w nim zwykły dom mieszkalny (pod nazwą "Haus Hohenstein").
Nie wiadomo czy Seckendorfowie mieszkali w nim w czasie ostatniej wojny światowej - mogły go przejąć władze wojskowego, które w pobliskiej twierdzy prowadziły oflag.
Polska Ludowa
Po 1945 dom został zaadaptowany na potrzeby leśnictwa (w tym też okresie dobudowany północny fragment obiektu, w zupełnie innym układzie architektonicznym). W 1957 przejęło go miejscowe PTTK, a w 1959 otwarło w nim schronisko. W okolicach 1960 obok schroniska otwarto pierwszą na Dolnym Śląsku stację sejsmiczną Zakładu Geofizyki Polskiej Akademii Nauk.
Schronisko pod koniec lat 60. było w złym stanie technicznym - zamknięto je w 1969. Po kilku latach dewastacji i podczas trwającego jeszcze remontu ponownie otwarto je w 1974 i nadano nazwę Schronisko PTTK w Srebrnej Górze Pod Fortami im. kontradmirała Stefana Frankowskiego z 38 miejscami noclegowymi. W późniejszym okresie kontradmirał przestał być patronem, a w latach 80. ponownie je zamknięto.
Po 1989
W 1991 zostało wydzierżawione przez osoby prywatne, w 1994 podczas remontu historyczną dachówkę zastąpił gont.
W 2007 po raz kolejny zostało zamknięte i w tym momencie skończyła się jego działalność jako schroniska. Obecnie mieści się w nim prywatny pensjonat, który przyjął historyczną nazwę "Villa Hubertus". Na parterze mieści się restauracja. Obecnym zarządcą budynku jest Grzegorz Fajdek.
Ostatnio znaleziono przy dawnym schronisku bombę lotniczą. Trwają ustalenia skąd wzięła się na terenie posesji.
Info za [ Wikipedia]
Schronisko mieściło się w niewielkiej, zabytkowej willi zbudowanej w stylu szwajcarskim, położonej nad Przełęczą Srebrną na wysokości ok. 600 m n.p.m., przy drodze do fortu Don Jon w Srebrnej Górze.
Historia
Budynek schroniska wybudował na początku XX wieku Hermann Scherwat, przewodniczący miejscowego oddziału Eulengebirgverein i dzierżawca restauracji w Don Jonie. Obiekt istniał co najmniej od 1910, nosząc nazwę "Villa Hubertus". W 1913 jego właścicielem był Julius Nitschke i prowadził w nim luksusowy pensjonat z niewieloma miejscami do spania (pokoje musiały być duże, podobnie jak ceny). Budynek był wówczas nieco mniejszy i powstał na planie zbliżony do krzyża. Do budowy zużyto kamienia, cegieł i drewna, a dach przykryto czerwoną dachówką. Obok znajdował się niewielki budynek gospodarczy.
Już w 1913 willę zakupiły władze śląskiego Jungdeutschlandsverband (Zrzeszenia Młodych Niemiec) i zmieniły nazwę na "Villa Jungdeutschland". Pełniła ona funkcję miejsca odpoczynku dla przywódców zrzeszenia oraz obsługi i recepcji schroniska młodzieżowego, znajdującego się w forcie Ostróg. Wnętrza nadal były bogato wyposażone i możliwy był w nich nocleg.
W okresie I wojny światowej w budynku miał swą kwaterę kapitan Rittweger, z górskiego rezerwowego oddziału karabinów maszynowych (oddział przybył do Srebrnej Góry w 1915). W 1920 obiekt przejął baron Ernest Albert Adolf von Seckendorf Götz i urządził w nim zwykły dom mieszkalny (pod nazwą "Haus Hohenstein").
Nie wiadomo czy Seckendorfowie mieszkali w nim w czasie ostatniej wojny światowej - mogły go przejąć władze wojskowego, które w pobliskiej twierdzy prowadziły oflag.
Polska Ludowa
Po 1945 dom został zaadaptowany na potrzeby leśnictwa (w tym też okresie dobudowany północny fragment obiektu, w zupełnie innym układzie architektonicznym). W 1957 przejęło go miejscowe PTTK, a w 1959 otwarło w nim schronisko. W okolicach 1960 obok schroniska otwarto pierwszą na Dolnym Śląsku stację sejsmiczną Zakładu Geofizyki Polskiej Akademii Nauk.
Schronisko pod koniec lat 60. było w złym stanie technicznym - zamknięto je w 1969. Po kilku latach dewastacji i podczas trwającego jeszcze remontu ponownie otwarto je w 1974 i nadano nazwę Schronisko PTTK w Srebrnej Górze Pod Fortami im. kontradmirała Stefana Frankowskiego z 38 miejscami noclegowymi. W późniejszym okresie kontradmirał przestał być patronem, a w latach 80. ponownie je zamknięto.
Po 1989
W 1991 zostało wydzierżawione przez osoby prywatne, w 1994 podczas remontu historyczną dachówkę zastąpił gont.
W 2007 po raz kolejny zostało zamknięte i w tym momencie skończyła się jego działalność jako schroniska. Obecnie mieści się w nim prywatny pensjonat, który przyjął historyczną nazwę "Villa Hubertus". Na parterze mieści się restauracja. Obecnym zarządcą budynku jest Grzegorz Fajdek.
Ostatnio znaleziono przy dawnym schronisku bombę lotniczą. Trwają ustalenia skąd wzięła się na terenie posesji.
Info za [ Wikipedia]
Fort Donżon
więcej zdjęć (123)
Zbudowano: 1765-1768
Dawniej: Donjon, Niederbastion
Twierdza Srebrna Góra
więcej zdjęć (23)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1765-1777
Dawniej: Festung Silberberg
Zabytek: 861
BUDOWA TWIERDZY SREBRNOGÓRSKIEJ
W rok po zakończeniu krwawej trzeciej wolny śląskiej, w 1764 r. zlecono realizację projektu pruskiemu podpułkownikowi Ludwigowi Wilhelmowi Regelerowi. Opracowany przez niego plan wraz z kosztorysem zaakceptował Fryderyk Wielki 29 IV 1765 r., który miał ostateczny wpływ na kształt twierdzy. Budowa trwała od 1765-1777 roku i prowadzona była w trzech etapach:
1765-68 r. - wzniesiono centralne elementy forteczne: Donjon, kazamaty galerii przeciwstokowej i bastiony pomocnicze - Kleszczowy, Nowomiejski, Gwiaździsty, Górny, Dolny i Kawalierę.
1768-71 r. - zbudowano wspomagające Donżon forty: Rogowy, Wysoka Skała, Ostróg oraz ich esplanady.
1770-77 r. - wykonano umocnienia Chochołów: Bateria Kazamatowa, Bateria Tarasowa, Reduta Skrzydłowa, Fort Chochoł Mały, Schron Mostu Lisiego, Flesz a w latach 1772-76 - koszary.
Do budowy twierdzy zbudowano tartak, cegielnię, wapienniki, wodociąg i liczne drogi transportowe. Mury forteczne zostały wykonane z wydobytego na miejscu kamienia. Cegłę wykorzystano jedynie do wykończenia wnętrz kazamat, wewnętrznego muru dziedzińca Donżonu i obu jego bram wjazdowych. Wszelkie narożniki, krawędzie i rynny wykonano z białego lub czerwonego piaskowca. Przy budowie twierdzy zatrudniano średnio 4 000 robotników z zachodnich Niemiec i Czech. Okoliczna ludność była zmuszana do pracy przy transporcie i budowie twierdzy. Łączny koszt budowy został oszacowany w XVIII w. na 4.145.000 talarów. Źródła XX wieczne podają niższą kwotę 1.573.000 talarów. W całej twierdzy znajdowało się łącznie 299 kazamat i 54 izby strzeleckie. Na wypadek wojny jej załogę miało stanowić 3 756 żołnierzy, a w razie potrzeby nawet 5 000. Artyleria forteczna składała się z 264 dział, haubic i moździerzy. Każdy Fort posiadał swoją studnię, istniała również piekarnia, browar, hodowano również zwierzęta, a w magazynach można było przechować żywność i opał na co najmniej trzymiesięczne oblężenie.
Do budowy i wyposażenia twierdzy pozyskano znajdujące się na miejscu olbrzymie bloki skalne.Twierdza otoczona była niegdyś fosami o głębokości do 22 m i murami które w najszerszym miejscu miały 12 m. Studnie forteczne były głębokie na 50-60 m. Prawdziwy chrzest bojowy to obrona oddziałów bawarskich i wittemberskich przed Francuzami w 1805 roku.
b/h/-2008 (moose 2010 za forty.pl)
W rok po zakończeniu krwawej trzeciej wolny śląskiej, w 1764 r. zlecono realizację projektu pruskiemu podpułkownikowi Ludwigowi Wilhelmowi Regelerowi. Opracowany przez niego plan wraz z kosztorysem zaakceptował Fryderyk Wielki 29 IV 1765 r., który miał ostateczny wpływ na kształt twierdzy. Budowa trwała od 1765-1777 roku i prowadzona była w trzech etapach:
1765-68 r. - wzniesiono centralne elementy forteczne: Donjon, kazamaty galerii przeciwstokowej i bastiony pomocnicze - Kleszczowy, Nowomiejski, Gwiaździsty, Górny, Dolny i Kawalierę.
1768-71 r. - zbudowano wspomagające Donżon forty: Rogowy, Wysoka Skała, Ostróg oraz ich esplanady.
1770-77 r. - wykonano umocnienia Chochołów: Bateria Kazamatowa, Bateria Tarasowa, Reduta Skrzydłowa, Fort Chochoł Mały, Schron Mostu Lisiego, Flesz a w latach 1772-76 - koszary.
Do budowy twierdzy zbudowano tartak, cegielnię, wapienniki, wodociąg i liczne drogi transportowe. Mury forteczne zostały wykonane z wydobytego na miejscu kamienia. Cegłę wykorzystano jedynie do wykończenia wnętrz kazamat, wewnętrznego muru dziedzińca Donżonu i obu jego bram wjazdowych. Wszelkie narożniki, krawędzie i rynny wykonano z białego lub czerwonego piaskowca. Przy budowie twierdzy zatrudniano średnio 4 000 robotników z zachodnich Niemiec i Czech. Okoliczna ludność była zmuszana do pracy przy transporcie i budowie twierdzy. Łączny koszt budowy został oszacowany w XVIII w. na 4.145.000 talarów. Źródła XX wieczne podają niższą kwotę 1.573.000 talarów. W całej twierdzy znajdowało się łącznie 299 kazamat i 54 izby strzeleckie. Na wypadek wojny jej załogę miało stanowić 3 756 żołnierzy, a w razie potrzeby nawet 5 000. Artyleria forteczna składała się z 264 dział, haubic i moździerzy. Każdy Fort posiadał swoją studnię, istniała również piekarnia, browar, hodowano również zwierzęta, a w magazynach można było przechować żywność i opał na co najmniej trzymiesięczne oblężenie.
Do budowy i wyposażenia twierdzy pozyskano znajdujące się na miejscu olbrzymie bloki skalne.Twierdza otoczona była niegdyś fosami o głębokości do 22 m i murami które w najszerszym miejscu miały 12 m. Studnie forteczne były głębokie na 50-60 m. Prawdziwy chrzest bojowy to obrona oddziałów bawarskich i wittemberskich przed Francuzami w 1805 roku.
b/h/-2008 (moose 2010 za forty.pl)
ul. Kręta
więcej zdjęć (554)