Królewska Fabryka Karabinów

W tym miejscu istniała kiedyś rusznikarnia Geschkata. W 1844 lub 1845 roku rusznikarnię zakupili bracia Heinrich i Max Behrend, którzy próbowali przekształcić zakład w fabrykę i zainstalowali w nim maszynę parową. Przedsięwzięcie było deficytowe i w 1853 r. bracia odsprzedali zakład państwu pruskiemu. Od tego czasu była to Królewska Fabryka Broni (Koenigliche Gewehr-Fabrik). W 1873 r., po otrzymaniu środków z kontrybucji francuskiej, dokupiono sąsiednie parcele i rozbudowano fabrykę.
Fabryka broni na Łąkowej w 1914 r. zajmowała obszar ok. 29,3 tys. m2. Zatrudnienie znalazło tam ok. 800 ludzi przy dziennej produkcji 180 karabinów oraz kilkuset sztuk innego rodzaju wyposażenia wojennego.
Kiedy wybuchła I wojna światowa zakłady jeszcze bardziej rozbudowano, by w 1916 r. do dyspozycji zakładu 58,5 tys. m2 czyli dwa razy więcej niż dwa lata wcześniej,natomiast zatrudnienie wzrasta 8-io krotnie i wynosi juz 6,5 tys. osób. Te nakłady dają w sumie łączną dzienną produkcję, na poziomie 2,5 tys sztuk karabinów
Po demobilizacji pozostało juz tylko 1000 osób pozostaje na etacie a w wyniku nakazu rozbrojenia kaiserowskich Niemiec, w 1919 r. rząd niemiecki przekazuje prawa majątkowe do gdańskich zakładów zbrojeniowych, gminie miejskie.
Z kolei po interwencji rządu polskiego, jako że Gdańsk miał być strefą całkowicie zdemilitaryzowana i pozbawioną wojska oraz jakiejkolwiek produkcji wojennej oraz po decyzji Rady Ambasadorów przy Lidze Narodów, część sprzętu oraz wyposażenie i urządzenia, zostały przewiezione do Warszawy (Państwowa Fabryka Karabinów). Na tych liniach produkcyjnych pracowano w latach 1922-1924 a następnie część tych środków stanowiło zalążek wyposażeniowy, nowej fabryki zbrojeniowej w Polsce, słynnego radomskiego Łucznika, gdzie także naprawiano egzemplarze broni, pochodzące jeszcze z gdańskiej fabryki.
Zamknięcie ostateczne fabryki nastąpiło 30 lipca 1921 r. Z pracowników około setka znalazła zatrudnienia w powstałych na terenie fabryki mniejszych zakładach, reszta trafiła głównie do pracy w stoczni, zakładach naprawy taboru kolejowego lub zakładach miejskich. Na terenie samych zakładów dawnej Gewehrfabrik, od 1922 r. działały firmy produkujące m. in. obuwie, opakowania, słodycze, wyroby tytoniowe, meble.

Po II wojnie światowej mieściły się w nim Gdańskie Zakłady Futrzarskie. Po ich upadku w latach 90-tych budynek miał wielu kolejnych właścicieli z najróżniejszych branż, krótko była w nim także fabryka zniczy.

Po roku 2004, budynki d. fabryki karabinów, przejmuje Marcin Krzemiński, który prowadzi w nim szpital weterynaryjny. Jego zakład zajmuje tylko niewielką część tego obiektu, część niestety stoi pusta i nie wykorzystana ale znając pasję nowego właściciela, należy domniemywać iż całość wkrótce odżyje, tym bardziej że to właśnie tu odbywają się spotkania organizowane przez "Opowiadaczy Historii", projektu finansowanego przez Muzeum Historii Polski w Warszawie oraz gminę Gdańsk.