starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Zdrowie › ul. Srebrzyńska › Park im. Józefa Piłsudskiego - "Park na Zdrowiu" |
15 lutego 2015 , Aleja w północnej części Parku w pobliżu ul. Srebrzyńskiej.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 4 miesiące 18 dni |
Dodane: 2 sierpnia 2015, godz. 16:15:26
Autor zdjęcia: blaggio.
Rozmiar: 1600px x 1201px
Licencja: CC-BY-NC 3.0 Aparat: Canon PowerShot SX100 IS
1 / 250sƒ / 4ISO 806mm
0 pobrań 1976 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia blaggio.
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
parki
|
Park im. Józefa Piłsudskiego - "Park na Zdrowiu"
więcej zdjęć (71)
Architekci: Stefan Rogowicz, Edward Ciszkiewicz
Zbudowano: 1928
Dawniej: Park Ludowy, Park Kultury i Wypoczynku
Zabytek: A/332, 226/P-VII-20
Park na Zdrowiu (im. J. Piłsudskiego) dawniej "Park Ludowy" – (największy park w Łodzi i jeden z największych w Europie – rozciąga się na powierzchni 172 ha).
Park znajduje się w rejonie ulic: Al. Unii, Srebrzyńska, Krakowska, Krzemieniecka, Konstantynowska.
Powstał na terenach należących niegdyś do lasów miejskich. W okresie I wojny światowej powierzchnię lasu zredukowano z ok. 400 ha do 115 ha. Pierwsza koncepcja zagospodarowania tego terenu jako parku pochodziła z 1904 roku i należała do Teodora Chrząńskiego (twórcy parku Poniatowskiego i parku Sienkiewicza), nie została ona jednak nigdy zrealizowana. Plany zagospodarowania parku były wielokrotnie zmieniane przez kolejnych twórców. Do bardziej znaczących projektantów można zaliczyć: Edwarda Ciszkiewicza, braci Zajkowskich, E. Templina lecz dopiero Stefan Rogowicz ustalił ostateczną wersję planu. We wszystkich koncepcjach starano się zachować resztki pozostałego lasu i wyznaczyć tereny przeznaczone pod sport i rekreację. Park zachował taki charakter do dzisiaj.
Wstępne prace nad zagospodarowaniem parku rozpoczęto w latach 20. XX wieku. Do 1928 roku dosadzono na tym terenie prawie 300 000 sztuk drzew, wykopano stawy i rozpoczęto prace na terenach sportowych (stadion, korty tenisowe). W latach 30. XX wieku urządzono ogród zoologiczny, zakończono budowę stadionu, ogródka jordanowskiego, strzelnicy, wieży spadochronowej. W tym czasie założono również pierwszy w Łodzi ogród działkowy ciągnący się wąskim pasem wzdłuż wschodniej granicy parku, tuż przy torach kolejowych. Kilka lat przed wybuchem II wojny światowej tempo prac spowolniło się znacznie ze względu na brak funduszy tak, że koncepcja Rogowicza nie została do końca zrealizowana (m.in. tereny wystawowe). W skład parku miał wchodzić także Ogród Botaniczny – zrealizowany dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku, który obecnie stanowi odrębny obiekt. Park został zaprojektowany w postaci półkola od wschodu przylegającego do Al. Unii Lubelskiej. Zachodnią część wyznaczają ulice Krakowska i Krzemieniecka. Bryła parku przecięta jest ulicą Konstantynowską. Po obu jej stronach rosną dwa rzędy lip krymskich. Stojąc u zbiegu ulic Konstantynowskiej z Al. Unii Lubelskiej widzimy kolejne dwie aleje rozchodzące się promieniście ze skrzyżowania w kierunkach pn.-zach. i pd.-zach. Obie aleje przebiegają przez cały park i posiadają po dwa ciągi spacerowe obsadzone jesionem pensylwańskim.
Na terenie parku po północnej stronie ulicy Konstantynowskiej znajduje się Pomnik Czynu Rewolucyjnego (odsłonięty w 1975 r. w miejscu zniszczonej przez hitlerowców Kolumny Rewolucjonistów z 1923 r.) upamiętniający straconych rewolucjonistów z 1905–1907 r., którzy zostali w tym miejscu pochowani.
Zasadnicza, leśna część parku składa się z pospolitych gatunków drzew: sosny zwyczajnej, brzozy brodawkowatej, dębu szypułkowego, grabu oraz olchy czarnej rosnącej na terenach podmokłych. Ogród dendrologiczny natomiast zawiera w swojej kolekcji rzadko spotykane odmiany pospolitych drzew jak na przykład świerk pospolity w odmianie wężowej, czy olszę czarną odmiany strzępolistnej. Ponadto możemy tam spotkać zupełnie egzotyczne gatunki drzew nie występujące naturalnie w naszej strefie klimatycznej jak tulipanowiec czy platan klonolistny.
Obecnie park oraz przylegające do niego tereny określa się mianem kompleksu leśno-rekreacyjnego na Zdrowiu. W jego skład oprócz parku wchodzą: ogród botaniczny (największy w kraju), ogród zoologiczny, ogródek dendrologiczny, lunapark, tereny sportowe oraz rezerwat przyrody "Polesie Konstantynowskie". W parku znajduje się 18 pojedynczych drzew – pomników przyrody: brzoza brodawkowata (220 cm), 3 buki pospolite (115, 230, 300 cm), dąb czerwony (265 cm), 2 dęby szypułkowe (250 i 310 cm), kasztanowiec biały (255 cm), 2 klony srebrzyste (235, 260 cm), 2 lipy drobnolistne (305 i 320 cm), 2 skrzydłorzechy kaukaskie (225 i 285 cm), wierzba biała odm. zwisła (245 cm) oraz dwie grupy klonów srebrzystych (37 egz. o obw. pni 65 – 270 cm oraz 14 egz. o obw. 205 – 300 cm) uznanych za pomniki przyrody.
Źródło:
Park znajduje się w rejonie ulic: Al. Unii, Srebrzyńska, Krakowska, Krzemieniecka, Konstantynowska.
Powstał na terenach należących niegdyś do lasów miejskich. W okresie I wojny światowej powierzchnię lasu zredukowano z ok. 400 ha do 115 ha. Pierwsza koncepcja zagospodarowania tego terenu jako parku pochodziła z 1904 roku i należała do Teodora Chrząńskiego (twórcy parku Poniatowskiego i parku Sienkiewicza), nie została ona jednak nigdy zrealizowana. Plany zagospodarowania parku były wielokrotnie zmieniane przez kolejnych twórców. Do bardziej znaczących projektantów można zaliczyć: Edwarda Ciszkiewicza, braci Zajkowskich, E. Templina lecz dopiero Stefan Rogowicz ustalił ostateczną wersję planu. We wszystkich koncepcjach starano się zachować resztki pozostałego lasu i wyznaczyć tereny przeznaczone pod sport i rekreację. Park zachował taki charakter do dzisiaj.
Wstępne prace nad zagospodarowaniem parku rozpoczęto w latach 20. XX wieku. Do 1928 roku dosadzono na tym terenie prawie 300 000 sztuk drzew, wykopano stawy i rozpoczęto prace na terenach sportowych (stadion, korty tenisowe). W latach 30. XX wieku urządzono ogród zoologiczny, zakończono budowę stadionu, ogródka jordanowskiego, strzelnicy, wieży spadochronowej. W tym czasie założono również pierwszy w Łodzi ogród działkowy ciągnący się wąskim pasem wzdłuż wschodniej granicy parku, tuż przy torach kolejowych. Kilka lat przed wybuchem II wojny światowej tempo prac spowolniło się znacznie ze względu na brak funduszy tak, że koncepcja Rogowicza nie została do końca zrealizowana (m.in. tereny wystawowe). W skład parku miał wchodzić także Ogród Botaniczny – zrealizowany dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku, który obecnie stanowi odrębny obiekt. Park został zaprojektowany w postaci półkola od wschodu przylegającego do Al. Unii Lubelskiej. Zachodnią część wyznaczają ulice Krakowska i Krzemieniecka. Bryła parku przecięta jest ulicą Konstantynowską. Po obu jej stronach rosną dwa rzędy lip krymskich. Stojąc u zbiegu ulic Konstantynowskiej z Al. Unii Lubelskiej widzimy kolejne dwie aleje rozchodzące się promieniście ze skrzyżowania w kierunkach pn.-zach. i pd.-zach. Obie aleje przebiegają przez cały park i posiadają po dwa ciągi spacerowe obsadzone jesionem pensylwańskim.
Na terenie parku po północnej stronie ulicy Konstantynowskiej znajduje się Pomnik Czynu Rewolucyjnego (odsłonięty w 1975 r. w miejscu zniszczonej przez hitlerowców Kolumny Rewolucjonistów z 1923 r.) upamiętniający straconych rewolucjonistów z 1905–1907 r., którzy zostali w tym miejscu pochowani.
Zasadnicza, leśna część parku składa się z pospolitych gatunków drzew: sosny zwyczajnej, brzozy brodawkowatej, dębu szypułkowego, grabu oraz olchy czarnej rosnącej na terenach podmokłych. Ogród dendrologiczny natomiast zawiera w swojej kolekcji rzadko spotykane odmiany pospolitych drzew jak na przykład świerk pospolity w odmianie wężowej, czy olszę czarną odmiany strzępolistnej. Ponadto możemy tam spotkać zupełnie egzotyczne gatunki drzew nie występujące naturalnie w naszej strefie klimatycznej jak tulipanowiec czy platan klonolistny.
Obecnie park oraz przylegające do niego tereny określa się mianem kompleksu leśno-rekreacyjnego na Zdrowiu. W jego skład oprócz parku wchodzą: ogród botaniczny (największy w kraju), ogród zoologiczny, ogródek dendrologiczny, lunapark, tereny sportowe oraz rezerwat przyrody "Polesie Konstantynowskie". W parku znajduje się 18 pojedynczych drzew – pomników przyrody: brzoza brodawkowata (220 cm), 3 buki pospolite (115, 230, 300 cm), dąb czerwony (265 cm), 2 dęby szypułkowe (250 i 310 cm), kasztanowiec biały (255 cm), 2 klony srebrzyste (235, 260 cm), 2 lipy drobnolistne (305 i 320 cm), 2 skrzydłorzechy kaukaskie (225 i 285 cm), wierzba biała odm. zwisła (245 cm) oraz dwie grupy klonów srebrzystych (37 egz. o obw. pni 65 – 270 cm oraz 14 egz. o obw. 205 – 300 cm) uznanych za pomniki przyrody.
Źródło:
ul. Srebrzyńska
więcej zdjęć (909)
Ulica Srebrzyńska ma długość ok. 2,2 km i biegnie z północnej części śródmieścia w kierunku zachodnim jako przedłużenie ul. Ogrodowej. Ulica składa się dwóch niepołączonych ze sobą części rozdzielonych torami linii kolejowej Łódź Kaliska – Zgierz. Jest ulicą zbiorczą o znacznym udziale ruchu tranzytowego: część wschodnia od ul. Ogrodowej do al. Włókniarzy ułatwia połączenie Bałut i rejonu Manufaktury z Retkinią i wylotową drogą w kierunku Konstantynowa, część zachodnia pomiędzy al. Unii Lubelskiej i ul. Solec jest elementem jednego z wariantów połączenia północnego śródmieścia z Teofilowem.
Ulica Srebrzyńska na całej swojej długości z grubsza pokrywa się z historycznym przebiegiem dawnych dróg istniejących już w późnym średniowieczu. Droga nazywana niegdyś Drogą Srebrzyńską odchodziła od Drogi Piotrkowskiej po południowej stronie mostu przy młynie Grobelnym na rzece Łódce i biegła mniej więcej tak jak obecna ul. Ogrodowa i Srebrzyńska. W miejscu gdzie przecina ulicę linia kolejowa od Drogi Srebrzyńskiej prowadzącej dalej w kierunku południowo-zachodnim do wsi Brus i Srebrna odchodziła w kierunku północno-zachodnim droga do młyna Mania na rzece Łódce usytuowanego w rejonie obecnej ul. Jęczmiennej. W XVI w. tereny pomiędzy Drogą Srebrzyńską a Łódką na zachód od obecnego skrzyżowania Ogrodowa /Gdańska aż do al. Włókniarzy dotąd zalesione stopniowo wykarczowano. Powstała w ten sposób niwa nazwana Nowe Przymiarki podzielona została na działki w układzie poprzecznym do Drogi. W XVIII w. z kolei wykarczowano las po południowej stronie Drogi wydzielając zagony równoległe do niej.
Po wytyczeniu w pierwszej połowie XIX w. szosy łączącej Nowe Miasto z Konstantynowem znaczenie dawnej drogi na odcinku na zachód od rozwidlenia z drogą do Mani spadło i z czasem uległ on zanikowi. W 1855 r. przy ul. Ogrodowej został założony cmentarz. Doprowadziło to do przecięcia innej starej drogi biegnącej na północ od Drogi Srebrzyńskiej (reliktem jej jest ul. Długosza), przez co znaczenie tej drugiej jako połączenia z osadą Mania wzrosło. W końcu lat 70. XIX w. fabrykant Ludwik Meyer na miejscu dawnego młyna Mania zbudował swój zakład włókienniczy (Srebrzyńska 42). Mniej więcej w tym samym czasie pozostałość dawnej Drogi Srebrzyńskiej i starą drogę do Mani zmodernizowano. Za mostem na Łódce nowa szosa przechodziła przez kompleks zabudowań fabrycznych (wlot od wschodu a wylot od północy), a następnie biegła w kierunku północno-zachodnim wzdłuż obecnej ulicy Wieczność do dawnej drogi ze Starego Miasta do Lutomierska (pozostałością tej drogi jest ul. Siewna na zachód od skrzyżowania z ul. Wieczność oraz ulica Złotno). Szosa ta była kanwą dla przyszłej ulicy Srebrzyńskiej.
W końcu lat 90. XIX w. w związku z rozwojem przestrzennym miasta sporządzono plan (w zasadzie zrealizowany tylko częściowo) wytyczenia nowych ulic na terenie Kozin. Wtedy też pojawiła się nazwa Srebrzyńska początkowo tylko w odniesieniu do odcinka szosy kończącego się na wschodniej granicy lasu miejskiego (przy późniejszej ul. Letniej). W 1902 r. szosę przecięła linia Kolei Warszawsko-Kaliskiej. Po południowej stronie przejazdu kolejowego urządzono parowozownię i stanowiska obrządzania parowozów z zasiekami na węgiel. W miejscu tym odchodziła też w kierunku zakładów Poznańskiego bocznica, wzdłuż której po południowej stronie Srebrzyńskiej na posesjach do nr 14 z biegiem czasu powstały różne składy i magazyny. Po północnej stronie na Kozinach wzdłuż uliczek wytyczonych śladem dawnych polnych zagonów pojawiła się niska zabudowa mieszkalna typu czynszowego.
Po I wojnie światowej na skutek rozbudowy fabryki na Mani i regulacji ul. Biegunowej końcowy odcinek ul. Srebrzyńskiej poprowadzono do ul. Solec wprost na północ (obecnie jego pozostałością jest krótki łącznik pomiędzy Srebrzyńską a Solec). W tym samym czasie na terenie osady Mania wytyczono nowe ulice (obecna ul. Jarzynowa, Jęczmienna, Mania, Orzechowa, Solec). W 1925 r. została przedłużona od Starego Cmentarza do ul. Letniej trasa tramwajowa, początkowo jednotorowa a od 1931 r. dwutorowa, zakończona krańcówka mijankową. W latach 1928-31 na terenie dawnego lasu po północnej stronie drogi wybudowano osiedle mieszkaniowe im. Montwiła-Mireckiego. Z kolei po południowej stronie na terenie Polesia Konstantynowskiego w drugiej połowie lat 20. rozpoczęto urządzanie Parku im. Piłsudskiego.
W 1949 r. poprowadzono jednotorową linię tramwajową aleją Unii Lubelskiej i Srebrzyńską w kierunku Nowego Złotna. W związku z tym na ul. Srebrzyńskiej wybudowano obejście terenu fabryki i stworzono bezpośrednie połączenie ze skrzyżowaniem ul. Solec-Biegunowa z ul. Wieczność. W ten sposób ustalono obecny przebieg ulicy. W 1951 r. wybudowano pętlę tramwajową na krańcówce przy ul. Letniej, a w 1966 r. tory na wschodnim odcinku ulicy przeniesiono poza jezdnię. W tym samym roku wybudowano pętlę tramwajową przy ul. Biegunowej. Od 1960 r. na terenie Kozin rozpoczęto wznoszenie bloków mieszkalnych Osiedla XV-lecia PRL. Do połowy lat 70. zabudowę uzupełniano o kolejne budynki, również wieżowce. Po 1968 r. rozpoczęto budowę nowych hal Zakładów Przemysłu Pasmanteryjnego „Lenora” i wtedy też zlikwidowano pozostałość po dawnej szosie przebiegającej przez tereny fabryczne. W tym samym roku na zachodnim odcinku ulicy pojawiły się miejskie autobusy linii „74” kursującej z pl. Barlickiego na Teofilów. W 1974 r. po wybudowaniu al. Włókniarzy skasowano przejazd kolejowy na ul. Srebrzyńskiej, pozostała tylko kładka dla pieszych. Na początku lat 80. w związku z likwidacją trakcji parowej na terenie łódzkiego węzła kolejowego przestała funkcjonować parowozownia stacji Łódź Kaliska wraz z całym kompleksem towarzyszącym położonym w pobliżu przejazdu. W pierwszej połowie lat 80. linię tramwajową w kierunku Nowego Złotna do pętli przy Biegunowej przebudowano na dwutorową.
W ostatnich trzydziestu latach zabudowa w sąsiedztwie Srebrzyńskiej i sama ulica niewiele się zmieniły. W 1992 r. skasowano ruch tramwajowy na zachodnim odcinku ulicy, a kilka lat później rozebrano torowisko. Na obszernym terenie dawnej wytwórni Przedsiębiorstwa Produkcji Elementów Budowlanych (Kasprzaka 8) po południowej stronie ulicy pomiędzy Kasprzaka i al. Włókniarzy powstała hala MAKRO Cash & Carry. W 2009 r. teren zakładów „Lenora” sprzedano deweloperowi i budynki rozebrano, poza piętrową halą, w której do 2012 r. czynna była jeszcze produkcja. Dotąd nie wybudowano tam żadnego z planowanych obiektów. W sumie w tym okresie przy Srebrzyńskiej powstało tylko osiem nowych budynków (w tym 3 handlowe, 2 mieszkalne wielorodzinne, 1 biurowy, 2 magazynowe), prawie wszystkie w XXI w., głównie po południowej stronie wschodniego odcinka ulicy. W 2012 r. zmodernizowano zachodni odcinek od al. Unii Lubelskiej do końca i wybudowano drogę dla rowerów. Wzdłuż parku na miejscu dawnego torowiska powstał parking. Wschodni odcinek nadal czeka na modernizację.
2015
Ulica Srebrzyńska na całej swojej długości z grubsza pokrywa się z historycznym przebiegiem dawnych dróg istniejących już w późnym średniowieczu. Droga nazywana niegdyś Drogą Srebrzyńską odchodziła od Drogi Piotrkowskiej po południowej stronie mostu przy młynie Grobelnym na rzece Łódce i biegła mniej więcej tak jak obecna ul. Ogrodowa i Srebrzyńska. W miejscu gdzie przecina ulicę linia kolejowa od Drogi Srebrzyńskiej prowadzącej dalej w kierunku południowo-zachodnim do wsi Brus i Srebrna odchodziła w kierunku północno-zachodnim droga do młyna Mania na rzece Łódce usytuowanego w rejonie obecnej ul. Jęczmiennej. W XVI w. tereny pomiędzy Drogą Srebrzyńską a Łódką na zachód od obecnego skrzyżowania Ogrodowa /Gdańska aż do al. Włókniarzy dotąd zalesione stopniowo wykarczowano. Powstała w ten sposób niwa nazwana Nowe Przymiarki podzielona została na działki w układzie poprzecznym do Drogi. W XVIII w. z kolei wykarczowano las po południowej stronie Drogi wydzielając zagony równoległe do niej.
Po wytyczeniu w pierwszej połowie XIX w. szosy łączącej Nowe Miasto z Konstantynowem znaczenie dawnej drogi na odcinku na zachód od rozwidlenia z drogą do Mani spadło i z czasem uległ on zanikowi. W 1855 r. przy ul. Ogrodowej został założony cmentarz. Doprowadziło to do przecięcia innej starej drogi biegnącej na północ od Drogi Srebrzyńskiej (reliktem jej jest ul. Długosza), przez co znaczenie tej drugiej jako połączenia z osadą Mania wzrosło. W końcu lat 70. XIX w. fabrykant Ludwik Meyer na miejscu dawnego młyna Mania zbudował swój zakład włókienniczy (Srebrzyńska 42). Mniej więcej w tym samym czasie pozostałość dawnej Drogi Srebrzyńskiej i starą drogę do Mani zmodernizowano. Za mostem na Łódce nowa szosa przechodziła przez kompleks zabudowań fabrycznych (wlot od wschodu a wylot od północy), a następnie biegła w kierunku północno-zachodnim wzdłuż obecnej ulicy Wieczność do dawnej drogi ze Starego Miasta do Lutomierska (pozostałością tej drogi jest ul. Siewna na zachód od skrzyżowania z ul. Wieczność oraz ulica Złotno). Szosa ta była kanwą dla przyszłej ulicy Srebrzyńskiej.
W końcu lat 90. XIX w. w związku z rozwojem przestrzennym miasta sporządzono plan (w zasadzie zrealizowany tylko częściowo) wytyczenia nowych ulic na terenie Kozin. Wtedy też pojawiła się nazwa Srebrzyńska początkowo tylko w odniesieniu do odcinka szosy kończącego się na wschodniej granicy lasu miejskiego (przy późniejszej ul. Letniej). W 1902 r. szosę przecięła linia Kolei Warszawsko-Kaliskiej. Po południowej stronie przejazdu kolejowego urządzono parowozownię i stanowiska obrządzania parowozów z zasiekami na węgiel. W miejscu tym odchodziła też w kierunku zakładów Poznańskiego bocznica, wzdłuż której po południowej stronie Srebrzyńskiej na posesjach do nr 14 z biegiem czasu powstały różne składy i magazyny. Po północnej stronie na Kozinach wzdłuż uliczek wytyczonych śladem dawnych polnych zagonów pojawiła się niska zabudowa mieszkalna typu czynszowego.
Po I wojnie światowej na skutek rozbudowy fabryki na Mani i regulacji ul. Biegunowej końcowy odcinek ul. Srebrzyńskiej poprowadzono do ul. Solec wprost na północ (obecnie jego pozostałością jest krótki łącznik pomiędzy Srebrzyńską a Solec). W tym samym czasie na terenie osady Mania wytyczono nowe ulice (obecna ul. Jarzynowa, Jęczmienna, Mania, Orzechowa, Solec). W 1925 r. została przedłużona od Starego Cmentarza do ul. Letniej trasa tramwajowa, początkowo jednotorowa a od 1931 r. dwutorowa, zakończona krańcówka mijankową. W latach 1928-31 na terenie dawnego lasu po północnej stronie drogi wybudowano osiedle mieszkaniowe im. Montwiła-Mireckiego. Z kolei po południowej stronie na terenie Polesia Konstantynowskiego w drugiej połowie lat 20. rozpoczęto urządzanie Parku im. Piłsudskiego.
W 1949 r. poprowadzono jednotorową linię tramwajową aleją Unii Lubelskiej i Srebrzyńską w kierunku Nowego Złotna. W związku z tym na ul. Srebrzyńskiej wybudowano obejście terenu fabryki i stworzono bezpośrednie połączenie ze skrzyżowaniem ul. Solec-Biegunowa z ul. Wieczność. W ten sposób ustalono obecny przebieg ulicy. W 1951 r. wybudowano pętlę tramwajową na krańcówce przy ul. Letniej, a w 1966 r. tory na wschodnim odcinku ulicy przeniesiono poza jezdnię. W tym samym roku wybudowano pętlę tramwajową przy ul. Biegunowej. Od 1960 r. na terenie Kozin rozpoczęto wznoszenie bloków mieszkalnych Osiedla XV-lecia PRL. Do połowy lat 70. zabudowę uzupełniano o kolejne budynki, również wieżowce. Po 1968 r. rozpoczęto budowę nowych hal Zakładów Przemysłu Pasmanteryjnego „Lenora” i wtedy też zlikwidowano pozostałość po dawnej szosie przebiegającej przez tereny fabryczne. W tym samym roku na zachodnim odcinku ulicy pojawiły się miejskie autobusy linii „74” kursującej z pl. Barlickiego na Teofilów. W 1974 r. po wybudowaniu al. Włókniarzy skasowano przejazd kolejowy na ul. Srebrzyńskiej, pozostała tylko kładka dla pieszych. Na początku lat 80. w związku z likwidacją trakcji parowej na terenie łódzkiego węzła kolejowego przestała funkcjonować parowozownia stacji Łódź Kaliska wraz z całym kompleksem towarzyszącym położonym w pobliżu przejazdu. W pierwszej połowie lat 80. linię tramwajową w kierunku Nowego Złotna do pętli przy Biegunowej przebudowano na dwutorową.
W ostatnich trzydziestu latach zabudowa w sąsiedztwie Srebrzyńskiej i sama ulica niewiele się zmieniły. W 1992 r. skasowano ruch tramwajowy na zachodnim odcinku ulicy, a kilka lat później rozebrano torowisko. Na obszernym terenie dawnej wytwórni Przedsiębiorstwa Produkcji Elementów Budowlanych (Kasprzaka 8) po południowej stronie ulicy pomiędzy Kasprzaka i al. Włókniarzy powstała hala MAKRO Cash & Carry. W 2009 r. teren zakładów „Lenora” sprzedano deweloperowi i budynki rozebrano, poza piętrową halą, w której do 2012 r. czynna była jeszcze produkcja. Dotąd nie wybudowano tam żadnego z planowanych obiektów. W sumie w tym okresie przy Srebrzyńskiej powstało tylko osiem nowych budynków (w tym 3 handlowe, 2 mieszkalne wielorodzinne, 1 biurowy, 2 magazynowe), prawie wszystkie w XXI w., głównie po południowej stronie wschodniego odcinka ulicy. W 2012 r. zmodernizowano zachodni odcinek od al. Unii Lubelskiej do końca i wybudowano drogę dla rowerów. Wzdłuż parku na miejscu dawnego torowiska powstał parking. Wschodni odcinek nadal czeka na modernizację.
2015