Dwór Kolibki z 2 poł. XIX w.

Pierwsza wzmianka źródłowa o miejscowości Kolibki (w brzmieniu "Colypka") pojawiła się w dokumencie z lat 1323/1324 r. opisującym granice posiadłości klasztoru oliwskiego. Nazwa ta oznacza zagłębienie terenu przypominające swoim kształtem kolebkę, istniejące do dzisiaj. W 1383 r. posiadłość Kolibki wraz z Małym Kackiem została nadana przez krzyżaków Piotrowi z Kacka.
W następnych wiekach istniał tu folwark i wieś. Zabudowa grupowała się przy skrzyżowaniu Potoku Kolibkowskiego z traktem prowadzącym z Gdańska do Pucka.

Dawna własność cystersów oliwskich pod nazwami "Colybka" i "Kolebki", w okresie późniejszym własność rycerska i szlachecka. Majątek kolibkowski był własnością znanych rodów szlacheckich m.in. Wejherów, Radziwiłłów, Ostromeckich, Sobieskich i Przebendowskich.
Właścicielem majątku kolibskiego po śmierci króla Sobieskiego stała się królowa Marysieńka (w parku znajduje się się m.in. "Dąb Marysieńki" i "Grota Marysieńki"). W 1720 syn Jana III Sobieskiego, Jakub Ludwik Sobieski sprzedał dobra kolibkowskie wojewodzie Piotrowi Przebendowskiemu.
Przez krótki okres właścicielem dworu był również konsul brytyjski w Gdańsku. W okresie trwania zaboru pruskiego majątek stał się własnością pruską. Ostatnim prywatnym właścicielem dworu został po I wojnie światowej Witold Kukowski.
W 1920 r. w dworze kolibkowskim, gościem Witolda Kukowskiego był gen. Józef Haller.
Historyczny wystrój pomieszczeń dworu z tego czasu, znany jest z fotografii archiwalnych.
We wnętrzach zachowana jest sala ze stropem kasetonowym oraz posadzki z płyt z szarego i czerwonego wapienia, sprowadzonego ze Skandynawii.
Budynek pełni nadal funkcje mieszkalne.

W okolicy dworu znajdowały się nieistniejące już obiekty karczmy z XV wieku, cegielni (z wyprodukowanych cegieł wybudowano wiele gmachów m.in. w Gdańsku), hamerni, młyna zbożowego i papierni.
Dzisiejsze budynki przydworskie pochodzą z pierwszej połowy XIX wieku i są otoczone Parkiem Marysieńki o założeniu barokowym z kilkusetletnim drzewostanem. Dwór jest siedzibą stadniny koni podlegającej gdyńskiej Straży miejskiej.
We wnętrzach zachowana jest sala ze stropem kasetonowym oraz posadzki z płyt z szarego i czerwonego wapienia, sprowadzonego ze Skandynawii.