Pierwszy wzmiankowany kościół w Ustce pochodził z XIV wieku. O jego istnieniu dowiadujemy się dzięki informacji o konsekracji, której dokonał w 1356 roku, biskup Jan z Kamienia. Nosił on wezwanie św. Jana Chrzciciela i Mikołaja (patrona żeglarzy handlarzy i kupców). Był to drewniany kościół a jego wieża służyła, jako latarnia morska.

Wraz ze wzrostem liczby mieszkańców i turystów zrodziła się potrzeba wybudowania nowego, większego kościoła. Pojawił się problem związany z miejscem, w którym ów kościół miałby zostać wzniesiony. Właściciele 69 domów wystosowali protest do Rady Kościelnej: „my niżej podpisani właściciele gruntów i posesji protestujemy; 1) przeciw stawianiu nowego kościółka na innym miejscu, 2) w wypadku nie uwzględnienia naszego protestu oświadczamy, że w kosztach związanych z budową kościoła na innym miejscu, uczestniczyć nie będziemy. Uważamy, że plac na wydmach nie nadaje się pod budowę kościoła”. Pomimo protestu Rada Kościelna przystąpiła do budowy. Dnia 18 V 1885 roku położono kamień węgielny i wmurowano dokument upamiętniający tę chwilę. Budowy kościoła podjęła się firma Draheim z Ustki.

Prace postępowały bardzo szybko w związku z czym przed zimą kościół był już pod dachem. W 1886 wykończono tynki i od wewnątrz pomalowano. 10 VII 1888 roku przyjechał ze Szczecina Radca Konsystorialny i dokonał otwarcia nowego kościoła.

Wraz z zakończeniem działań wojennych, i masowym wyjazdem Niemców oraz napływem osiedleńców z całej Polski, kościół w Ustce przekazany został w formie ustnej przez starostę powiatowego w Słupsku w ręce Parafii Katolickiej w Ustce. Formalnie oddany w użytkowanie przez Zarząd Miejski w Postominie uchwałą z dnia 7 stycznia 1946 poświęcony został 15 lipca 1945 roku przez ks. Włodzimierza Neterowicza. Jako były zbór ewangelicki, zachował protestanckie wezwanie Najświętszego Zbawiciela. Przejęty został z uszkodzeniami dachu, rynien, okien i organów. Wikariusz Generalny 26 kwietnia 1961 r. zatwierdził nazwę „Najświętszego Zbawiciela”.

Przed kościołem znajduje się krucyfiks, przeniesiony z nieużywanego, zarośniętego cmentarza poniemieckiego. Jest to granitowy krzyż na wysokiej podmurówce z wieloma zdobieniami. Znajduje się na nim płaskorzeźbiony herb. Płyta zwieńczająca podstawę wypełniona jest rzeźbionym ornamentem roślinnym. Na cokole z drugiej strony prawdopodobnie znajdowała się tablica nagrobna.

Sam kościół wybudowany został w stylu gotyckim. Jest to duża świątynia, murowana z czerwonej cegły, na rzucie prostokąta, z wyodrębnionym prezbiterium zakończonym wielobocznie. Może ona pomieścić około 1500 osób. Od frontu znajduje się wieża z ostrołukowym, profilowanym portalem, zakończona dachem ostrosłupowym.

Kościół posiada okna ostrołukowe i drewniany, belkowany strop. Dach jest dwupołaciowy, a nad prezbiterium wielopołaciowy i kryty dachówką.