Most położony w ciągu drogi krajowej nr 48 Tomaszów Mazowiecki – Kock. Po zniszczeniach II wś, przystąpiono do odbudowy mostów. Zagrożeniem była powódź 1 marca 1947 roku. Jednak dzięki lotom z OSL i bombardowaniu zatoru udało się uratować konstrukcję. Odbudowę mostu, zaprojektował Stanisław Lenczewski-Samotyja. Most w Dęblinie przedłużono o jedno przęsło. Most miał teraz 13 przęseł o łącznej długości 422,54 m, a szerokość wynosiła 7,20 m. Most otworzono 17 października 1948 roku. Powojenny most nadal był drewniany i miał kilkanaście przęseł, co stanowiło sporą przeszkodę dla lodu, kiedy tworzyły się zatory i groziło uszkodzeniem mostu. Taka sytuacja zdarzyła się w dniach 15-16 marca 1963 roku. Utworzył się wówczas olbrzymi zator lodowy w rejonie mostu drewnianego, woda na Wiśle podniosła się o kilka metrów, most został wówczas zerwany.

Dopiero w 1990 roku oddano do użytku nowo wybudowany most im. 15 Pułku Piechoty „Wilków”.

Postawiono go na nowych, stałych podporach z częściowym wykorzystaniem dotychczasowej konstrukcji po wyremontowaniu. Obecnie konstrukcja składa się z 2 przęseł kratownicowych i pozostałych blachownicowych. Podpory betonowe posadowione są na palach wielkośrednicowych. Projektantem przebudowanego mostu był Janusz Majerowicz, wykonawcą – Transprojekt Warszawa, generalnym wykonawcą podpór – Kieleckie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych, kierownikiem robót Krzysztof Waśko.