Wzniesiona w 1830 r cerkiew przetrwała zawieruchę II wojny światowej. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej służyła jako kościół rzymskokatolicki.
Cerkiew jest bliźniaczo podobna do świątyni w Brzeżawie. Budowla orientowana, konstrukcji zrębowej, oszalowana. Dolne belki zrębu osłania fartuch z blachy. Bryła pozornie dwudzielna, nawa i prezbiterium tej samej wysokości, babiniec węższy. Do zamkniętego trójbocznie prezbiterium przylega od północy zakrystia ze skarbczykiem na piętrze, od południa zaś otwarte do prezbiterium pomieszczenie - reminiscencja dawnego pastoforium, które w przeciwieństwie do zakrystii otwiera się do wnętrza cerkwi. Jest to element niezwykle rzadki w budownictwie XiX w. Do nawy prowadzi dodatkowe wejście od południa. Babiniec jest podzielony na dwie kondygnacje daszkiem okapowym. Dach jednokalenicowy o trzech baniach z latarniami na ośmiobocznych bębnach.
Wewnątrz pozorne sklepienie beczkowe, wsparte na profilowanych filarach, podobnie jak polichromowany chór. Babiniec i prezbiterium dzielą od nawy obszerne, półokrągłe łuki. Ściany i sklepienie pokryte barwną, niezwykle bogatą, choć przyćmioną patyną czasu polichromią.
W cerkwi zachowało się sporo oryginalnych elementów wyposażenia.

Źródło: Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda "Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja" Wyd. Rewasz 2003