Suchedniowska Fabryka Odlewów została wybudowana przez Ludwika Starke na ruinach staszicowskiej kuźnicy "Baltazarek" (z kapitałem 300 tysięcy rubli, według planów sporządzonych przez inż. Jana Pyrowicza) w pobliżu rzeki Pstrążnica.

Do fabryki prowadziło wejście (brukowaną drogą) od strony obecnej ulicy Handlowej, która przebiegała w pobliżu stojących obecnie bloków nr 1 i 10 przy Fabrycznej. Brama główna natomiast znajdowała się w miejscu dzisiejszej siedziby FHU Renix. Przy wjeździe do fabryki, po prawej stronie zakład graniczył z nieruchomościami Betlejewskiego, sięgającymi do drogi biegnącej wzdłuż muru przy ulicy Spokojnej, prowadzącej do rzeki Kamionki, a bliżej rzeki w kierunku zabudowań Sropińskich. Od strony wsi Baranów, do fabryki przylegały nieruchomości Tumulca, a z przeciwnej strony - Miernika.

(Informacje pochodzą z dokumentu  sporządzonego przez geometrę Stanisława Sulimierskiego w 1925).

W okresie międzywojennym, fabryka była prowadzona prze syna jej założyciela - Szulima - Stanisława Starkego,  (który ukończył studia w Lipsku), a dyrektorem fabryki był wówczas inż. Markowicz. Przed 1914, funkcjonowała pod nazwą  Zakłady Wyrobów Żelaznych, które w owym czasie  zatrudniały 640 robotników i 17 pracowników umysłowych. Przeciętna płaca, w/g danych archiwalnych pracowników umysłowych wynosiła 40 rubli miesięcznie, a robotnika 1,50 rubla dziennie. Na obszarze należącym do zakładów działało 6 kopalni kamienia, 4 tartaki parowe, 2 duże młyny. Po 1918 fabryka dalej była największym skupiskiem robotniczym, a jej  specjalność stanowiły odlewy lane i kuto-lane, garnki, sanitaria, bukwy do wozów i maszyny rolnicze, do których żeliwa dostarczały cztery piece giserskie tzw. kopulaki. Poza odlewnią na terenie obiektu działały warsztaty mechaniczne, stolarnia, modelarnia, pucernia (szlifiernia) oraz trzy magazyny. W jednym z magazynów przechowywano garnki i sanitaria (jego kierownikiem był wówczas Konstanty Miernik), w drugim - odlewy żeliwno-kute, odlewy kanalizacyjne oraz buksy do wozów (pod kierownictwem Jana Misiaka), a trzeci magazyn mieścił maszyny rolnicze.

W 1919 firma działajaca już jako Spółka Akcyjna “Suchedniowska Fabryka Odlewów” nabyła plac w Kielcach, przy ulicy Cegielnia “Głęboczka” o powierzchni 11,5 morgi, na którym to wybudowano i kompletnie urządzono do 1923 r. fabrykę odlewów żeliwnych, warsztaty mechaniczne, emaljernie oraz piec Martynowski dla odlewów stalowych, pod nazwą Fabryka “Ludwików”. 

Fabryka w Suchedniowie wyrabiała naczynia żelazne surowe i emaljowane, emalję sanitarną, rury zlewowe, wodociągowe i kanalizacyjne, boksy do wozów, odlewy do maszyn rolniczych, części żniwne, odlewy lano-kute, maszyny rolnicze, natomiast “Ludwików” w Kielcach: naczynia żelazne surowe i emaliowane, rury, odlewy rolnicze, odlewy kuchenne, kuchenki i piecyki, odlewy stalowe dla kolejnictwa oraz kowadła i imadła.