Stacja Łódź Kaliska uruchomiona została w 1902 r. Integralną jej częścią były zabudowania trakcyjne, a między innymi skład opału dla parowozów. Zajmował on szeroki na ok. 40 m i długi na ok. 120 m pas terenu położony na południe od ul. Srebrzyńskiej pomiędzy torami szlakowymi i ul. Towarową. Powstanie w 1905 r. bocznicy do zakładów Poznańskiego wymusiło przebudowę magazynu – został odsunięty od ul. Srebrzyńskiej i przedzielony wzdłuż ślepym torem na dwie części. Podczas odbudowy parowozowni ze zniszczeń I wojny światowej ponownie przebudowano skład opału wydłużając go do 250 m w kierunku hali parowozowni i powiększono pojemność poprzez obudowanie palisadą ze starych podkładów kolejowych. Początkowo załadunek węgla na parowozy odbywał się ręcznie. W okresie międzywojennym skład opalu wyposażony został w trzy wyciągi podnoszące ręcznie ładowane wózki o pojemności 0,5 i 1 tony.

Podczas II wojny światowej władze okupacyjne przystąpiły do modernizacji części stacji w zakresie obsługi trakcji. Nowy magazyn opału długi na 185 m utwardzono i zwężono do 10,5 m oraz ujęto w betonowe zasieki o wysokości 2,5 m. Do załadunku węgla zainstalowano nawęglownicę kaskadową i żuraw portalowy na szynach oraz dwa rezerwowe żurawie obrotowe na wschodniej ścianie zasieku. Sąsiednie tory wyposażono w kanały oczystkowo-rewizyjne do czyszczenia rusztów lokomotyw ze szlaki i usuwania popiołu. W takiej formie magazyn funkcjonował również po wojnie aż do czasu zamknięcia w 1984 r. w związku z likwidacją trakcji parowej na terenie łódzkiego węzła kolejowego.