Drewniany kościół na przedmieściu Wilczyna istniał od połowy XV w. W 1460 r. erygowano tu szpital i od tego momentu istniała przy nim kaplica p.W. Św. Krzyża. Około r. 1766 kaplica znajdowała się w stanie ruiny. W 1781 r. postawiono nowy drewniany kościół, który nadal funkcjonował jako kaplica przyszpitalna. Świątynię konsekrowano p.w. Ducha Św. i Św. Krzyża. Po likwidacji szpitala w XIX w. kościółek pełnił funkcję pomocniczego. Architektura obiektu jest bezstylowa, typowa dla małych drewnianych kościółków. Budowla jest jednonawowa, konstrukcji zrębowej, na podmurówce z kamienia. Wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu póżnego baroku (jednym z jego ciekawszych elementów jest nakryty dwuspadowym daszkiem krucyfiks na wschodniej ścianie prezbiterium).