Grupa Warowna "Śmiadowska Góra" - kilka kilometrów na północ od Bornego Sulinowa znajduje się ciekawa grupa schronów żelbetowych, która wchodziła w skład "Pommernstellung" czyli Pozycji Pomorskiej zwanej Wałem Pomorskim.
"Śmiadowska Góra" powstała w latach 1933-1936; położona pomiędzy jeziorami Ciemino i Pile , tuż nad wioską Śmiadowo; składała się z sześciu obiektów żelbetowych połączonych podziemnymi korytarzami (poternami), o łącznej długości około 300 m, które zachowały się w bardzo dobrym stanie, w przeciwieństwie do obiektów bojowych, które zostały zniszczone w latach 50-tych ubiegłego wieku. W poternach do dnia dzisiejszego można zaobserwować pozostałości kabli elektrycznych, telefonicznych i różnych oryginalnych napisów w języku niemieckim. Na przełomie lat 50-60 -tych XX wieku obiekty bojowe zostały wysadzone i pozbawione elementów pancernych przez polskich i radzieckich saperów. Zrobiono to dość niedokładnie i niechlujnie - do dziś pozostały po nich żelbetonowe rumowiska, które są dosyć czytelne i dające się łatwo zidentyfikować i dzisiaj stanowią nie lada atrakcję turystyczną.

Lz. - Lanzen (Łączno)
Od jeziora Ciemino do drogi DK 20.
Na tym odcinku w latach 1933 - 1936 wybudowano 14 schronów ( w tym 6 Panzerwerków) oraz 10 stanowisk schronów lekkich typu Ringstand 58c popularnie zwanych Tobrukami.
Na tym odcinku znajduje się kilka bardzo ciekawych budowli. Zlokalizowana jest tu jedyna grupa warowna z komunikacją podziemną na terenie powiatu szczecineckiego. W 1944 roku wykonano linię wysuniętą przed zasadniczą linię obrony opartą o stanowiska Tobruk. Należy on do odcinków, na których budowa schronów żelbetonowych rozpoczęła się najwcześniej, bo już w 1933 roku. Umocnienia polowe zachowały się tylko na odcinkach zadrzewionych ale za to na tyłach pozycji można znaleźć zachowane betonowe łącznice telefoniczne.

Pz.W.977 to schron dwusektorowy, składał się z dwóch pomieszczeń będących stanowiskami ogniowymi dla obsługi ckm MG08, z których do dnia dzisiejszego zachowało się jedno w dosyć dobrym stanie. Stanowiska ogniowe osłonięte były płytami pancernymi. Zachował się pionowy szyb łączący schron z podziemnym korytarzem. Lata budowy to 1935-1936, klasa odporności B1.