HISTORIA
Parafia pw. św. Jana Chrzciciela w Gąsiorowie - jedna z najstarszych w tej części Mazowsza - erygowana została w 1385 r. przez biskupa płockiego Ścibora z Radzymina. Istniał już wówczas kościół pw. Najświętszej Maryi Panny, św. Jana Chrzciciela i 11 tysięcy męczennic.
Prawdopodobnie druga z kolei świątynia, wzmiankowana w 1609 r. jako stara i zrujnowana, w 1636 r. zastąpiona została nową budowlą. która przetrwała do końca XVIII w. Wtedy to, w 1792 r., wybudowano kolejny kościół, który ufundował biskup płocki Konstanty Hilary Szembek.
Na obecnym wyglądzie świątyni, która szczęśliwie przetrwała do naszych czasów (mimo uszkodzenia w 1945 r.), zaważył remont, dokonany przed rokiem 1917. Wówczas, prawdopodobnie, usunięto górne kondygnacje wież, pozostawiając tylko dwa ryzality po obu stronach fasady.
Od 1847 r. Gąsiorowo, decyzją biskupa płockiego Franciszka Pawłowskiego. przestało być samodzielną parafią i zostało włączone do parafii Winnica. W tym momencie historia niejako zatoczyła koło, bo gdy przed ponad 450 laty powstawała samodzielna parafia w Gąsiorowie, wydzielono ją właśnie z Winnicy. Kolejnego przesunięcia dokonano w 1909 r. i od tego momentu aż do dzisiaj gąsiorowska świątynia stanowi filię parafii w Strzegocinie.

ARCHITEKTURA
Kościół w Gąsiorowie to jedyna na Mazowszu świątynia drewniana. która w fasadzie posiada w narożach niskie ryzality. Taki niecodzienny efekt uzyskano prawdopodobnie na początku XX w.. gdy usunięto górne kondygnacje wież kościelnych.
Kościół jest budowlą orientowaną (z prezbiterium skierowanym na wschód), wzniesioną w konstrukcji zrębowej (ściany składają się z poziomych bali drewnianych, łączonych w narożnikach), którą z zewnątrz oszalowano.
Trójnawowy korpus świątyni zbudowano na planie zbliżonym do kwadratu, z przylegającym od wschodu prezbiterium, zamkniętym ścianą prostą. Do niego od północy dobudowana jest zakrystia, od południa - skladzik. Nawę od zachodu poprzedza - wspomniana - fasada z ryzalitami w formie niskich wież. W podstawie wieży północnej został wydzielony składzik. w podstawie wieży południowej - kruchta boczna, między nimi znajduje się kruchta główna.
Nad nawą główną i prezbiterium znajduje się wspólny dach dwuspadowy. o jednakowym rozstawie krokwi.
Nawy boczne osłaniają przedłużenia połaci dachu znajdującego się nad nawą główną. Nad pozostałymi przybudówkami znajdują się dachy pulpitowe. Wszystkie dachy pobite są gontem, a nad końcową częścią nawy góruje ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę.
Trójnawowe wnętrze rozdzielone jest dwiema parami ozdobnie profilowanych słupów. Nawę główną i prezbiterium przykrywa wspólny strop płaski z zaskrzynieniami, nawy boczne - stropy płaskie.

ZABYTKI WE WNĘTRZU
- Barokowy ołtarz główny z XVII w., w którego polu środkowym znajduje się obraz „Św. Mikołaj" (XIX/XX w.).
- Belka tęczowa (w miejscu łączenia nawy I prezbiterium), na której umieszczony jest krucyfiks o charakterze barokowym (XVII w.) oraz wycięte w deskach I pomalowane postacie Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty (2. poł. XVIII w.).
- Dwa ołtarze boczne (1. ćw. XVIII w.), znajdujące się z obu stron ołtarza głównego - w zamknięciach naw. W polu głównym ołtarza lewego umieszczony jest barokowy obraz „Św. Tekla" (XVIII w.), w polu głównym ołtarza prawego - obraz „Święta Rodzina", a nad nim obraz „Św. Franciszek Padewski" (obydwa barokowe, XVIII w.).
- Rokokowe ambona i chrzcielnica z końca XVIII w.


[tekst z tablicy informacyjnej przy kościele]