Kościół, który możemy dziś podziwiać, jest trzecią z kolei budowlą sakralną (a być może, że nawet i czwartą) stojącą na tym miejscu. Pierwszy kościół parafialny wystawiono prawdopodobnie już w początkach XIII wieku. W 2 poł. XV wieku Długosz zapisał istnienie kościoła parafialnego w Dobczycach, noszącego wezwanie św. Jana Chrzciciela. Przez kolejne wieki patronat nad świątynią sprawował król Polski. Około 1590 roku, na miejscu dawnego kościoła, wystawiono nowy - pw. św. Jana Chrzciciela i Ewangelisty. Fundatorem owej kamiennej świątyni mieszczącej pięć ołtarzy, był starosta dobczycki Sebastian Lubomirski. Przetrwała ona do około 1790 roku, kiedy to kościół zamknięto z powodu złego stanu budowli. Nabożeństwa przeniesiono wówczas do ratusza miejskiego (pod koniec XVIII stulecia miasto przeniosło się w dolinę rzeki Raby), skąd następnie do wystawionej w centrum miasta, w 1816 roku - kaplicy. Zezwolenie na budowę nowego kościoła parafialnego otrzymano w 1820 roku. Upłynęło jednakże jeszcze osiem lat zanim się ona zaczęła. W 1828 roku obwieścił budowę nowego kościoła administrator parafii ks. Jan Kundt. Przedsiębiorcą budowy został ówczesny starosta Dobczyc Jan Turnau, a po jego śmierci dzieło kontynuował jego syn - Henryk (od 1830 roku). Starą świątynię rozebrano, a na jej miejscu postawiono nową wykorzystując do budowy kamienie uzyskane z rozbiórki pobliskich murów zamkowych. W 1834 roku, 21 grudnia, w IV niedzielę Adwentu, dziekan kapituły tarnowskiej ks.Jan Nepomucen Janikowski poświęcił kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela. Dwadzieścia lat później, t.j. 23 lipca 1854 roku, w VII niedzielę po Pięćdziesiątnicy, biskup tarnowski Alojzy Pukalski dokonał konsekracji. Świątynię parafialną odnowiono w 1885 roku. Kolejną dużą renowację przeprowadzono w latach 1906-1907. W latach 1992-1996 odnowiono mury i wnętrze świątyni.
Kościół św.Jana Chrzciciela w Dobczycach jest przykładem budowli klasycystycznej o cechach stylu józefińskiego z 2 ćwierci XIX wieku (1828-1834), zwartej konstrukcji i grubych murach. Wymurowany został z kamienia łączonego z cegłą. Jest to budowla na rzucie krzyża łacińskiego, orientowana, jednonawowa z wbudowaną w korpus kościoła - na osi nawy głównej - wieżą. Do ściany prezbiterium przylega od północy czworoboczna kruchta, a po przeciwnej stronie - czworoboczna zakrystia. Ściany świątyni nie posiadają polichromii i utrzymane są w jednolitym, białym kolorze (efekt ostatnio prowadzonych prac remontowych). Szczyt wieży kościoła wieńczy herbowy krzyż Jagiellonów z podwójnymi ramionami.
Na podst.