Od 1919 r. właścicielem Łaźni miejskiej był Józef Schreiber. Po remoncie udostępnił ją wszystkim mieszkańcom. W 1920 r. Naczelnik Komisariatu do Spraw Walki z Epidemiami postulował budowę kolejnej, nowej, bowiem koszt adaptacji dotychczasowego budynku wynosił niemal pół miliona złotych, a miasto nie miało na to funduszy.  Przed wojną, dla wielu osób łaźnia stała się symbolem higienicznego trybu życia, szczególnie dla tych, którzy w domu nie dysponowali wannami i podobnymi akcesoriami.

W 1936 r. łaźnia wymagała sporych remontów. Została sprzedana Marii Górce, która w 1937 r. przeprowadziła gruntowną renowację budynku. 

Dla Gminy wynajmowanie łaźni nie było dochodowym interesem, dlatego w 1929 r. sama wybudowała swoją, która miała być konkurencją dla Schreibera. Została oddana do użytku w dwa lata później, bowiem długo brakowało w niej odpowiedniego uposażenia. Miała 18 natrysków i 4 wanny. W razie potrzeby mogła być też łaźnią epidemiczną. 

Aktualnie parter budynku zajmuje Przychodnia Rehabilitacyjna Szpitala Specjalistycznego.