Jest jednym z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych zabytków Elbląga. XIV-wieczna budowla stanowiła w przeszłości fragment wewnętrznego pierścienia nieistniejących już murów obronnych miasta. Odnowiony zabytek mieści w swoim wnętrzu Międzynarodowe Centrum Informacji Turystycznej, ekspozycję elbląskiego muzeum (ekspozycje będą się zmieniały, jednak motywem przewodnim będzie miasto Elbląg), mini kawiarenkę, sklep z pamiątkami, punkt widokowy oraz Salę Rycerską, która w niedalekiej przyszłości będzie stanowiła niewielkie centrum konferencyjne.

Brama Targowa w Elblągu został zbudowana w XIV wieku, jako element miejskiego systemu fortyfikacji. Budowę dolnej części bramy ukończono w roku 1319, natomiast górną część nadbudowano do wysokości obecnej w latach 1420-1430. W roku 1639 zawieszono na bramie zegar, sfinansowany w całości przez kupca Isaaka Spieringa, później parokrotnie wymieniany. Po pożarze w roku 1777, który kompletnie zniszczył kościół św. Mikołaja i ratusz Starego Miasta, zegar na Bramie Targowej stał się najważniejszym czasomierzem w mieście. W 1755 roku na dachu Bramy Targowej pojawił się hełm w stylu barokowym, który ufundowali Elblążanie, stworzono także taras widokowy istniejący do 1945 r. W roku 1857 zamówiono z Berlina nowy zegar, a w 1819 r. wymieniono cyferblaty na większe, z pozłacanymi cyframi i wskazówkami.
W trakcie ofensywy w lutym 1945 r. Brama Targowa mocno ucierpiała. Była jednak pierwszym elbląskim zabytkiem podniesionym z ruin - odbudowano ją w latach 1948-1949 w kształcie średniowiecznym (najbardziej charakterystyczną zmianą w wyglądzie jest powrót do starej formy dachu czterospadowego). W roku 2000 na bramie pojawił się zegar – bliźniaczo podobny do tego, jaki można zauważyć na elbląskich pocztówkach z okresu międzywojennego, lecz o nieco mniejszej tarczy. Chronometr ufundował miastu Ortwin Runde – nadburmistrz Hamburga, który urodził się w Elblągu. Generalny remont zabytku został przeprowadzony w 2006 roku. Odnowiono fasadę, odrestaurowano elementy architektury oraz przystosowano pomieszczenia wewnątrz bramy dla potrzeb Fundacji Elbląg. Na jednym z najwyższych pięter powstał zamknięty taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę elbląskiego Starego Miasta. Możemy stąd również obejrzeć w całej okazałości główną arterię starego Elbląga - ulicę Stary Rynek. Wieczorami obiekt widać w blasku iluminacji świetlnej. W miejscu, gdzie do 1968 roku przejeżdżał pod Bramą tramwaj, spółka Tramwaje Elbląskie ułożyła fragment torów, aby przypominały mieszkańcom Elbląga oraz turystom dawny szlak komunikacyjny w mieście.
Latem, w sezonie turystycznym, w Bramie czynny jest punkt informacji turystycznej.

Źródło:

Stary Rynek wytyczono już w 1237 r., i jest to jedna z najstarszych ulic w mieście: badania archeologiczne potwierdzają jej istnienie przed wielkim pożarem z roku 1288. Ulicę, wówczas najdłuższą i najszerszą w mieście (370 m dł. i 24 m. szerokości) od północy zamyka od roku 1319 Brama Targowa, od południa zaś pierzeja ul. Wigilijnej. Ulica Stary Rynek od początku istnienia miasta była centralną arterią komunikacyjno-handlową i była w średniowieczu podzielona na odcinki, przy których prowadzono handel określonymi towarami: Targ Chlebowy (między ulicami św. Ducha i Mostową), Targ Sienny (między Rybacką i Bednarską), Targ Węglowy (między Bednarską i Studzienną), Targ Koński (między Kowalską i Wieżową). Przy Starym Rynku, w okolicy kościoła farnego pod wezwaniem św. Mikołaja, ulokowano najważniejsze obiekty życia publicznego: ratusz, sukiennice, budynek wagi oraz budy kramarskie. W 1578 roku przeniesiono też Dwór Artusa z ul. Rybackiej na róg Kowalskiej i Starego Rynku. [mike016]