ul. Mazowiecka (Herbert Welkisch Strasse, Margarethenstrasse, Małgorzaty (1945-1947)), Wrocław

Cristoforo

Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 0 miesięcy 10 dni

Dodane: 12 września 2015, godz. 23:17:30

Źródło: Zbiory MPWiK Wrocław

Rozmiar: 3416px x 2959px

12 pobrań

3362 odsłony

6 średnia ocen

Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo

Obiekty widoczne na zdjęciu

ul. Traugutta Romualda

więcej zdjęć (5577)

Dawniej: Kloster Strasse

Główna i jedna z najstarszych ulic Przedmieścia Oławskiego prowadząca w kierunku Oławy i Małopolski. Odcinek zachodni, od murów miejskich do ul. Pułaskiego, funkcjonował jako główna droga osady tkaczy walońskich. Przy nim znajdowały się wzmiankowane od połowy XIII w. kościoły św. Maurycego oraz św. Łazarza wraz z szpitalem dla trędowatych. Odcinek wschodni od ul. Pułaskiego do ul. Krakowskiej został zabudowany do końca XVIII w. m.in. klasztorem Bonifratrów (1714-1734), Biały Folwark z pałacem biskupim (1735 r.) w rejonie pl. Zgody czy młyn przy Żabiej Ścieżce. Początkowo ulica nie miała jednej nazwy na całej swej długości i tak odcinek zachodni nazywano Wallgasse, zaś odcinek wschodni Weingasse. Dopiero po włączeniu Przedmieścia Oławskiego od Wrocławia (1808 r.) połączono obie drogi nadając im jedną nazwę Klosterstr. (ul. Klasztorna) wywodzącą się od klasztoru Bonifratrów. Wtedy też rozpoczęło się przeobrażanie zabudowy. Zaczęły powstawać kamienice czynszowe (najstarsza nr 73 wg proj. z 1866 r.) oraz liczne zakłady przemysłowe głównie wzdłuż brzegów Oławy. Były to przede wszystkim drukarnie perkalu nr pod nr 66, od 1834 r. odlewnia żelaza i fabryka maszyn; pod nr 72-74 założona w 1809 r. przędzalnia bawełny Augusta Carla Mildego (jego grób znajduje się w kościele św. Maurycego), późniejszy zakład oczyszczania miasta czy wytwórnia wódek Carla Schirdewana pod nr 102-104. Na większości podwórek, w oficynach znajdowały się małe zakłady m.in. fabryka majonezu pod nr 45, fabryka konserw Manna pod nr 43 czy zakład transportowy pod nr 97. W 1852 r. w miejscu gospody Pod Austriackim Cesarzem wzniesiono ewangelicki szpital \"Bethanien\". Kompleks składający się z 10 budynków wraz z gmachem głównym wzniesionym w latach 1913-16 wg proj. Theodora Grunerta i firmy budowlanej Simon&Halfpaap.

W czasie wojny zniszczona została większość zabudowy od Podwala do ul. Pułaskiego. Część budynków w rejonie pl. Wróblewskiego rozebrano kilka lat po wojnie. W latach 90. uzupełniono plombami luki w zabudowie między ul. Prądzyńskiego i ul. Krakowską. Po powodzi 1997 r. wyburzono kilka kamienic w końcowym biegu ulicy lecz także przeprowadzono gruntowny remont drogi (lata 1998-1999). Do 5 listopada 1945 r. ulica nosiła nazwę Klasztornej, wtedy zmieniono ją na ul. gen. Romualda Traugutta (1826-1864), dyktatora w powstaniu styczniowym.

Ulica należy do najstarszych we Wrocławiu - pierwsze wzmianki o niej pojawiają się już w 1350 r. kiedy to występowała pod nazwą Krötengasse (ul. Żabia). Po regulacji rzeki Oławy w XVIII w. ulica nabrała obecnego kształtu. Wtedy też najprawdopodobniej wskutek błędnej interpretacji słowa Kröte (ropucha) na Grete (oboczna forma imienia Małgorzata), zaczęto używać nazwy Margaretestr. W 1873 r. na terenie należącym do browarnika Paula Scholza wzniesiono etablissement według projektu Friedricha Barchewitza. Założenie znane także pod nazwami Concordia Theater, Deutsches Theater czy Gewerkschaftshaus przebudowano w 1913 r. Dziś nadal pełni swą funkcję jako Centrum Sztuki Impart. Po przejęciu władzy przez hitlerowców patronem ulicy został jeden z ich "bohaterów" Herbert Welkisch.

Z wojny ocalał tylko wspomniany gmach dawnego etablissementu pod nr 17 wraz z sąsiadującą kamienicą nr 19, oraz naprzeciwko kamienice nr 30-34. Te ostatnie zostały wyburzone pod koniec lat 90. XX w.

Najstarszym odcinkiem ulicy jest fragment od Mostu Oławskiego do ul. Mazowieckiej, który nazywano od 1823 r. Am Holzplatz od znajdującego się w pobliżu Oławy składu drewna. W 1883 r. w związku z przebudową Mauritiusbrücke (Most Oławski) przeprowadzono regulację ulicy oraz przedłużono ją do ul. Kujawskiej. Wtedy też nazwano ją Mauritiusstr. od znajdującego się w pobliżu kościoła św. Maurycego.

W okresie walk od Festung Breslau zabudowa ulicy uległa zniszczeniu w 100%. Od 1945 r. nosiła nazwę ul. Wołoskiej, lecz w 1992 r. zmieniono ją na ul. Walońską od znajdującej się na tym terenie w początkach XIII w. osady tkaczy walońskich.

Ulica powstała w 1862 r. z inicjatywy H. Meinecke oraz braci Sährig na ich terenie przy palcu św. Maurycego (dziś pl. Wróblewskiego) nr 7-8. Kłopoty z wykupem działek sprawił, że dopiero w 1866 r. podpisano z miastem umowę o jej administrowaniu. Trzy lata później nadano jej imię wrocławskiego pedagoga i filozofa Christiana Garve (1742-1798).

W okresie walk od Festung Breslau ulica została niemal w całości zrównana z ziemią (głównie za sprawą wielkiego nalotu w okresie świąt wielkanocnych 1-2 kwietnia 1945). Do lat 80. zachowały się tylko dwie narożne kamienice u zbiegu z al. Słowackiego. Po ich zburzeniu na terenie pl. Społecznego (powstałego po wojnie w miejscu ulic Dobrzyńskiej, Sandomierskiej, Kujawskiej) wybudowano niezwykle piękne i funkcjonalne estakady.

Ulica zaczęła powstawać w 1862 r. od ul. Krasińskiego i dopiero osiem lat później doprowadzona została do ul. Mazowieckiej. Początkowo nosiła nazwę Klein Feldstr. dla odróżnienia od Feldstr. czyli właśnie ul. Krasińskiego. W 1874 r. na wniosek właściciela jednej z kamienic - Carla Wedla - zmieniono jej nazwę na Aleksanderstr. W zamian za zaakceptowanie przez miasto proponowanej nazwy Wedel zobowiązał się na własny koszt ułożyć nowy chodnik.

Niestety po wojnie z całej ulicy została ledwie jedna czy dwie kamienice rozebrane zresztą kilkanaście lat później. W trakcie budowy estakad na pl. Społecznym w połowie lat 80. ulica praktycznie przestała istnieć.

Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Przedmieście Oławskie › ul. Mazowiecka

1892 , Plan sieci kanalizacyjnej i nieistniejącej już zabudowy pomiędzy ul. Traugutta, Mazowiecką, Sandomierską i Kujawską i Walońską. Okolice pl. Wróblewskiego.