Kościół pw. Bożego Ciała mieszczący się przy dzisiejszej ul. Robotniczej 29 w Elblągu.
Został zbudowany w roku 1405, w miejscu drewnianej kaplicy pod wezwaniem św. Jerzego, którą w 1400 r. zniszczył pożar. Z płomieni ocalał wówczas jedynie Najświętszy Sakrament, ukryty w skórzanym woreczku, który znaleziono w trakcie przeszukiwania pogorzeliska. Na pamiątkę tego wydarzenia kościołowi nadano imię Bożego Ciała. Datę budowy świątyni upamiętniono w ceramicznym fryzie obiegającym obiekt. Kościół był nieznacznie rozbudowywany w XVII i XVIII w. W roku 1896 dobudowano neogotycki transept i prezbiterium, co znacząco powiększyło bryłę świątyni. Kościół w swojej starej części posiadał unikatowe, drewniane sklepienie wiszące. Do 1945 r. wokół świątyni funkcjonował cmentarz, który został zniszczony wraz z kościołem w lutym tegoż roku. Miejsce pochówku upamiętnia dziś skwer zieleni i okolicznościowa tablica z napisami w języku polskim i niemieckim. Po II wojnie światowej kościół był całkowicie zrujnowany, zdecydowano się powrócić do pierwotnego, gotyckiego założenia i skrócono bryłę o część rozbudowaną w 1896 r. Odbudowa kościoła zajęła kilka lat - prace budowlane rozpoczęto 9 stycznia 1973 r. Po odpowiedniej adaptacji, 9 września 1976 r. w odbudowanym gmachu otwarto uroczyście siedzibę Spółdzielczego Domu Kultury "Pegaz". Na wniosek NSZZ Solidarność, ówczesny wojewoda elbląski, w grudniu 1981 r. wydał decyzję o zwróceniu kościoła pw. Bożego Ciała władzom kościelnym.
Obecnie mieści się tam Diecezjalny Ośrodek Duszpasterstwa oraz Centrum Kultury Chrześcijańskiej.

Za