starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 5.86
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Stare Miasto › ul. Kanonia › Dzwon |
5 października 2015 , Pęknięty dzwon na placyku Kanonia (po odpowiednim potarciu przynoszący szczęście).
Skomentuj zdjęcie
da signa
 Widziałąm zagraniczną wycieczką, której uczestnicy po kolei skakali na jednej nodze wokół dzwonu. Pewnie też "na szczęście " :) 2018-12-19 16:41:45 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2011 sierpień
14 lat 8 miesięcy 27 dni |
Dodane: 9 października 2015, godz. 17:14:30
Autor zdjęcia: Mariusz Brzeziński
Rozmiar: 1500px x 1000px
Aparat: Canon EOS 400D DIGITAL
1 / 60sƒ / 5.6ISO 10018mm
0 pobrań 756 odsłon 5.86 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Mariusz Brzeziński
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pomniki
|
Dzwon
więcej zdjęć (15)
Dzwon ustawiony na placyku Kanonii w 1972 roku.
Dzwon ten został odlany w 1646 roku w Warszawie przez Daniela Tyma. Fundatorem dzwonu był Jan Mikołaj Daniłowicz - podskarbi wielki koronny. Miał być on przeznaczony dla kościoła jezuitów w Jarosławiu. W okresie międzywojennym znajdował się w Muzeum Narodowym w Warszawie
Na płaszczu znajduje się postać Chrystusa Zmartwychwstałego i tarcza z herbem Sas Daniłowiczów, Radwan Uchańskich, Topór Tarłów i Herbutów oraz litery: A Z[urowo] I[oannes] N[icolaus] D[aniłowicz] S[acrae] R[egiae] M[aiestatis] TH[esaurarius] P[remyslensis] S[amboriensis] D[rohobucensis] R[atnensis] K[orsunensis] D[olinensis] C[apitaneus]. Z drugiej strony znajdują się postacie: Chrystusa Ukrzyżowanego, Matki Boskiej z Dzieciątkiem, i Św. Jana Chrzciciela oraz litery ISSI VE MM.
Dzwon ten został odlany w 1646 roku w Warszawie przez Daniela Tyma. Fundatorem dzwonu był Jan Mikołaj Daniłowicz - podskarbi wielki koronny. Miał być on przeznaczony dla kościoła jezuitów w Jarosławiu. W okresie międzywojennym znajdował się w Muzeum Narodowym w Warszawie
Na płaszczu znajduje się postać Chrystusa Zmartwychwstałego i tarcza z herbem Sas Daniłowiczów, Radwan Uchańskich, Topór Tarłów i Herbutów oraz litery: A Z[urowo] I[oannes] N[icolaus] D[aniłowicz] S[acrae] R[egiae] M[aiestatis] TH[esaurarius] P[remyslensis] S[amboriensis] D[rohobucensis] R[atnensis] K[orsunensis] D[olinensis] C[apitaneus]. Z drugiej strony znajdują się postacie: Chrystusa Ukrzyżowanego, Matki Boskiej z Dzieciątkiem, i Św. Jana Chrzciciela oraz litery ISSI VE MM.
ul. Kanonia
więcej zdjęć (192)
Placyk Kanonia jest terenem dawnego cmentarza przykościelnego, zwanego w XV wieku Farskim, zlikwidowanego ostatecznie w roku 1780. Od roku 1406 używano już nazwy Cmentarz alias Kanonie, w nawiązaniu do przekazania tego terenu przez Janusza I Starszego pod budowę domów dla trzynastu kanoników sprowadzonych do Warszawy po przeniesieniu kapituły z Czerska. Przekazany teren był wyłączony spod jurysdykcji miejskiej i należał do jurydyki Dziekania.
Otaczające cmentarz działki wytyczono równolegle do ul. Jezuickiej; powstały na nich późniejsze posesje przy tej ulicy, i po ich rozparcelowaniu – ul. Dawna. Przeciwną stronę placyku zajmowała apsyda kolegiaty św. Jana. W latach 60. XVIII wieku usunięto słupy wyznaczające granice między terenem miasta i jurydyki Dziekania, kilkanaście lat później, w roku 1780 zlikwidowano cmentarz i dla jego upamiętnienia ustawiono wtórnie figurę N. M. Panny Niepokalanie Poczętej.
Siedziby kanoników początkowo budowano z drewna; pierwsze domy murowane powstały na przełomie XV i XVI wieku. Po pożarze Starej Warszawy w roku 1607 spalone kanonie po stronie północnej odbudowano w stylistyce wczesnobarokowej, zachowane domy po stronie wschodniej modernizowano i przekształcano w ciągu całego XVII stulecia.
Po roku 1613 zaczęto wynajmować mieszkania w kanoniach krawcom, kupcom, a nawet służbie, zdarzali się jednak jeszcze wyższej rangi duchowni i świeccy.
Ulica zeświecczała; na Kanonii działały szynki, w kustodii pod nr. 6 utworzono więzienie dla skazanych przez sądy kościelne, następnie w tym samym budynku – prosektorium dla wiślanych topielców.
W okresie 1800–23 trzy kamienice zostały zakupione przez Stanisława Staszica dla potrzeb Towarzystwa Przyjaciół Nauk, które tymczasowo miało tu swoją siedzibę.
Cała zabudowa ulicy spłonęła podczas powstania warszawskiego; Kanonię odbudowano w latach 1958–60, skracając budynki od strony Wisły i projektując od nowa ich tylne elewacje.
W 1959 w trakcie badań archeologicznych kamienicy Kanonia 18 znaleziono pozostałości prostokątnej baszty miejskiej, tzw. bramy kanoniczej. W pasie murów miejskich znajdowała się ona pomiędzy kwadratową wieżą zamku od strony Wisły a Wieżą Gnojną.
Wikipedia
Otaczające cmentarz działki wytyczono równolegle do ul. Jezuickiej; powstały na nich późniejsze posesje przy tej ulicy, i po ich rozparcelowaniu – ul. Dawna. Przeciwną stronę placyku zajmowała apsyda kolegiaty św. Jana. W latach 60. XVIII wieku usunięto słupy wyznaczające granice między terenem miasta i jurydyki Dziekania, kilkanaście lat później, w roku 1780 zlikwidowano cmentarz i dla jego upamiętnienia ustawiono wtórnie figurę N. M. Panny Niepokalanie Poczętej.
Siedziby kanoników początkowo budowano z drewna; pierwsze domy murowane powstały na przełomie XV i XVI wieku. Po pożarze Starej Warszawy w roku 1607 spalone kanonie po stronie północnej odbudowano w stylistyce wczesnobarokowej, zachowane domy po stronie wschodniej modernizowano i przekształcano w ciągu całego XVII stulecia.
Po roku 1613 zaczęto wynajmować mieszkania w kanoniach krawcom, kupcom, a nawet służbie, zdarzali się jednak jeszcze wyższej rangi duchowni i świeccy.
Ulica zeświecczała; na Kanonii działały szynki, w kustodii pod nr. 6 utworzono więzienie dla skazanych przez sądy kościelne, następnie w tym samym budynku – prosektorium dla wiślanych topielców.
W okresie 1800–23 trzy kamienice zostały zakupione przez Stanisława Staszica dla potrzeb Towarzystwa Przyjaciół Nauk, które tymczasowo miało tu swoją siedzibę.
Cała zabudowa ulicy spłonęła podczas powstania warszawskiego; Kanonię odbudowano w latach 1958–60, skracając budynki od strony Wisły i projektując od nowa ich tylne elewacje.
W 1959 w trakcie badań archeologicznych kamienicy Kanonia 18 znaleziono pozostałości prostokątnej baszty miejskiej, tzw. bramy kanoniczej. W pasie murów miejskich znajdowała się ona pomiędzy kwadratową wieżą zamku od strony Wisły a Wieżą Gnojną.
Wikipedia