starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 5.57
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Zdrowie › ul. Konstantynowska |
4 października 2015 , Widok z ul. Konstantynowskiej w kierunku zabytkowej alei lipowej i Ogrodu Botanicznego.
Pierwotnie aleja rozpoczynała się w miejscu obok przejeżdżającego samochodu - z lewej rośnie drzewo posadzone kiedyś na początku alei. Część drzew została wycięta w latach 50. po poprowadzeniu ul. Krzemienieckiej nową trasą (tam, gdzie widać teraz zaparkowane samochody), a następne kilkanaście lat temu po przebudowie końcowego odcinka ulicy.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 26 dni |
Dodane: 10 października 2015, godz. 13:34:04
Autor zdjęcia: blaggio.
Rozmiar: 1000px x 1333px
Licencja: CC-BY-NC 3.0 Aparat: Canon PowerShot SX100 IS
1 / 1250sƒ / 2.8ISO 806mm
1 pobranie 1018 odsłon 5.57 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia blaggio.
Obiekty widoczne na zdjęciu
ul. Konstantynowska
więcej zdjęć (803)
Ulica Konstantynowska jest drogą wylotową z Łodzi w kierunku Konstantynowa Łódzkiego i stanowi fragment drogi wojewódzkiej nr 710. Ulica zaczyna się przy al. Włókniarzy, a kończy się na granicy miasta, i ma długość ok. 4,3 km.
Około 1830 r. wybudowana została nowa szosa łącząca Nowe Miasto w Łodzi z Konstantynowem. Szosa była zachodnim przedłużeniem centralnej ulicy Nowego Miasta nazwanej Średnią. Droga poprowadzona została poprzez pola miejskie, a następnie przez las miejski rozciagający się na zachód od dzisiejszej al. Włókniarzy, a przed obecnym skrzyżowaniem z ulicami Krakowską i Krzemieniecką przecięła granicę pomiędzy Łodzią i majątkiem Brus. Obecna ulica Konstantynowska obejmuje zachodni odcinek tej drogi w obrębie miasta. Nowa szosa zastąpiła starą drogę, która brała początek przy wspomnianej ulicy Średniej i biegła w odległości do 300 m na południe od szosy by w okolicy ul. Krzemienieckiej połączyć się z Drogą Srebrzyńską prowadzącą ze Starej Łodzi. Następnie droga ta po ominięciu od południa rzeki Łódki dochodziła do folwarku Brus, a stąd dalej szła w kierunku Srebnej i wsi Żabice Wielkie, na gruntach której powstało w 1821 r. miasto Konstantynów. Relikt tej drogi istniał jeszcze na przełomie XIX i XX w. na terenie lasu miejskiego.
W 1863 r. nadano nazwę Konstantynowska fragmentowi ulicy Średniej po zachodniej stronie Nowego Rynku (obecnie pl. Wolności) i początkowemu odcinkowi Szosy Konstantynowskiej do skrzyżowania z ulicą Leszno (dziś ul. Żeligowskiego) będącą zachodnią granicą nowo założonej dzielnicy Zielona. W 1902 r. Szosa Konstantynowska przecięta została linią Kolei Warszawsko-Kaliskiej, która zajęła wschodni skraj lasu miejskiego. W związku z rozwijającą się dzięki pobliskiej bocznicy kolejowej zabudową na odcinek szosy od strony miasta do wiaduktu kolejowego rozciągnięto nazwę ulicy Konstantynowskiej. W latach 1905-1907 teren lasu po północnej stronie Szosy Konstantynowskiej stał się miejscem straceń wielu rewolucjonistów. Na miejscu tym w 1923 r. wzniesiono pomnik zniszczony potem przez hitlerowców. Z kolei na gruntach majątku Brus, tam gdzie teraz rozciągają się Łódzkie Błonia, w końcu XIX w. uruchomiona została duża cegielnia czynna do I wojny światowej.
W 1906 r. przyłączono do miasta fragment majątku Brus lit. B. obejmujący m.in. teren wzdłuż szosy sięgający obecnej ul. Krańcowej. Od początku XX w. postępowała zabudowa tego odcinka - najpierw były to niskie budynki mieszkalne, później także fabryki i kamienice. W 1910 r. uruchomiona została jednotorowa linia tramwajowa Łódzkich Wąskotorowych Kolei Dojazdowych do Konstantynowa, dla której zajezdnię zbudowano w Brusie. Linia miała krańcówkę na ówczesnej ul. Konstantynowskiej przy Cmentarnej. W 1920 r. ul. Konstantynowską i Szosę Konstantynowską przemianowano na ulicę 11 Listopada. Od połowy lat 20. na terenie przetrzebionego znacznie podczas I wojny światowej lasu miejskiego trwało urządzanie Parku im. Piłsudskiego, w ramach którego w 1938 r. otwarty został Miejski Ogród Zoologiczny. W 1929 r. krańcówka tramwajów linii podmiejskiej do Konstantynowa i oddanej do użytku w tym samym roku linii do Lutomierska przeniesiona została na zlokalizowaną w pobliżu ul. Zdrowie mijankę, do której teraz docierały od strony miasta tramwaje miejskie. W 1946 r. Brus przyłączono do Łodzi i w związku z tym część ul. 11 Listopada na zachód od wiaduktu kolejowego wraz odcinkiem szosy do nowej granicy miasta otrzymał nazwę Konstantynowska. Niedługo potem pozostały fragment ul. 11 Listopada przemianowano na ul. Obrońców Stalingradu (obecnie ul. Legionów).
W okresie powojennym niewiele zmieniło się w otoczeniu ulicy Konstantynowskiej. W 1950 r. dodano drugi tor tramwajowy na odcinku do ul. Zdrowie, na której wybudowano pętlę. W planie zagospodarowania miasta z początku lat 70. przewidziane było urządzenie na gruntach PGR Brus i pobliskiego poligonu wojskowego rozległego Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku. W ramach tego planu na osi ulicy Konstantynowskiej w miejscu zabudowań dawnego folwarku, wtedy PGR Brus, miał powstać duży stadion sportowy. Ostatecznie park nie powstał, chociaż jeszcze na początku XXI w. pojawiały się pomysły stworzenia zalewu wodnego na rzece Łódce będące pokłosiem dawniejszych planów. W 2006 r. na popegeerowskich polach położonych po południowej stronie ulicy wykupionych i uporządkowanych przez miasto, gdzie przed stu laty istniała cegielnia, urządzono tzw. Łódzkie Błonia - rozległy teren wykorzystywany od czasu do czasu do organizowania różnych imprez plenerowych. Poza tym na razie jedynie na miejscu dawnej fabryki braci Kartowskich pod nr 30 wzniesiono w ostatnich latach dwa wielorodzinne budynki mieszkalne Osiedla Botanicum. Jeszcze na początku lat 90. przebudowano wiadukt kolejowy i dodano drugą jezdnię pomiędzy al. Unii Lubelskiej i al. Włókniarzy, a w 2014 r. fragment ul. Legionów od al. Włókniarzy do wiaduktu włączony został do ul. Konstantynowskiej.
Około 1830 r. wybudowana została nowa szosa łącząca Nowe Miasto w Łodzi z Konstantynowem. Szosa była zachodnim przedłużeniem centralnej ulicy Nowego Miasta nazwanej Średnią. Droga poprowadzona została poprzez pola miejskie, a następnie przez las miejski rozciagający się na zachód od dzisiejszej al. Włókniarzy, a przed obecnym skrzyżowaniem z ulicami Krakowską i Krzemieniecką przecięła granicę pomiędzy Łodzią i majątkiem Brus. Obecna ulica Konstantynowska obejmuje zachodni odcinek tej drogi w obrębie miasta. Nowa szosa zastąpiła starą drogę, która brała początek przy wspomnianej ulicy Średniej i biegła w odległości do 300 m na południe od szosy by w okolicy ul. Krzemienieckiej połączyć się z Drogą Srebrzyńską prowadzącą ze Starej Łodzi. Następnie droga ta po ominięciu od południa rzeki Łódki dochodziła do folwarku Brus, a stąd dalej szła w kierunku Srebnej i wsi Żabice Wielkie, na gruntach której powstało w 1821 r. miasto Konstantynów. Relikt tej drogi istniał jeszcze na przełomie XIX i XX w. na terenie lasu miejskiego.
W 1863 r. nadano nazwę Konstantynowska fragmentowi ulicy Średniej po zachodniej stronie Nowego Rynku (obecnie pl. Wolności) i początkowemu odcinkowi Szosy Konstantynowskiej do skrzyżowania z ulicą Leszno (dziś ul. Żeligowskiego) będącą zachodnią granicą nowo założonej dzielnicy Zielona. W 1902 r. Szosa Konstantynowska przecięta została linią Kolei Warszawsko-Kaliskiej, która zajęła wschodni skraj lasu miejskiego. W związku z rozwijającą się dzięki pobliskiej bocznicy kolejowej zabudową na odcinek szosy od strony miasta do wiaduktu kolejowego rozciągnięto nazwę ulicy Konstantynowskiej. W latach 1905-1907 teren lasu po północnej stronie Szosy Konstantynowskiej stał się miejscem straceń wielu rewolucjonistów. Na miejscu tym w 1923 r. wzniesiono pomnik zniszczony potem przez hitlerowców. Z kolei na gruntach majątku Brus, tam gdzie teraz rozciągają się Łódzkie Błonia, w końcu XIX w. uruchomiona została duża cegielnia czynna do I wojny światowej.
W 1906 r. przyłączono do miasta fragment majątku Brus lit. B. obejmujący m.in. teren wzdłuż szosy sięgający obecnej ul. Krańcowej. Od początku XX w. postępowała zabudowa tego odcinka - najpierw były to niskie budynki mieszkalne, później także fabryki i kamienice. W 1910 r. uruchomiona została jednotorowa linia tramwajowa Łódzkich Wąskotorowych Kolei Dojazdowych do Konstantynowa, dla której zajezdnię zbudowano w Brusie. Linia miała krańcówkę na ówczesnej ul. Konstantynowskiej przy Cmentarnej. W 1920 r. ul. Konstantynowską i Szosę Konstantynowską przemianowano na ulicę 11 Listopada. Od połowy lat 20. na terenie przetrzebionego znacznie podczas I wojny światowej lasu miejskiego trwało urządzanie Parku im. Piłsudskiego, w ramach którego w 1938 r. otwarty został Miejski Ogród Zoologiczny. W 1929 r. krańcówka tramwajów linii podmiejskiej do Konstantynowa i oddanej do użytku w tym samym roku linii do Lutomierska przeniesiona została na zlokalizowaną w pobliżu ul. Zdrowie mijankę, do której teraz docierały od strony miasta tramwaje miejskie. W 1946 r. Brus przyłączono do Łodzi i w związku z tym część ul. 11 Listopada na zachód od wiaduktu kolejowego wraz odcinkiem szosy do nowej granicy miasta otrzymał nazwę Konstantynowska. Niedługo potem pozostały fragment ul. 11 Listopada przemianowano na ul. Obrońców Stalingradu (obecnie ul. Legionów).
W okresie powojennym niewiele zmieniło się w otoczeniu ulicy Konstantynowskiej. W 1950 r. dodano drugi tor tramwajowy na odcinku do ul. Zdrowie, na której wybudowano pętlę. W planie zagospodarowania miasta z początku lat 70. przewidziane było urządzenie na gruntach PGR Brus i pobliskiego poligonu wojskowego rozległego Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku. W ramach tego planu na osi ulicy Konstantynowskiej w miejscu zabudowań dawnego folwarku, wtedy PGR Brus, miał powstać duży stadion sportowy. Ostatecznie park nie powstał, chociaż jeszcze na początku XXI w. pojawiały się pomysły stworzenia zalewu wodnego na rzece Łódce będące pokłosiem dawniejszych planów. W 2006 r. na popegeerowskich polach położonych po południowej stronie ulicy wykupionych i uporządkowanych przez miasto, gdzie przed stu laty istniała cegielnia, urządzono tzw. Łódzkie Błonia - rozległy teren wykorzystywany od czasu do czasu do organizowania różnych imprez plenerowych. Poza tym na razie jedynie na miejscu dawnej fabryki braci Kartowskich pod nr 30 wzniesiono w ostatnich latach dwa wielorodzinne budynki mieszkalne Osiedla Botanicum. Jeszcze na początku lat 90. przebudowano wiadukt kolejowy i dodano drugą jezdnię pomiędzy al. Unii Lubelskiej i al. Włókniarzy, a w 2014 r. fragment ul. Legionów od al. Włókniarzy do wiaduktu włączony został do ul. Konstantynowskiej.
ul. Krzemieniecka
więcej zdjęć (508)
Ulica Krzemieniecka ma długość 1,6 km. Rozpoczyna się przy ul. Karolewskiej, a kończy przy ul. Konstantynowskiej. Zaliczana jest do kategorii ulic zbiorczych o znaczeniu tranzytowym w skali miasta. Prowadzi ruch o znacznym natężeniu z centrum w kierunku zachodnich dzielnic takich jak Karolew, Retkinia, Złotno i Teofilów oraz w kierunku wylotowym na Konstantynów Łódzki, a na odcinku pomiędzy ul. Retkińską i ul. Konstantynowską dodatkowo ruch w relacji Retkinia – Teofilów.
Historycznie przebieg ul. Krzemienieckiej ściśle związany jest z przebiegiem południowo-zachodniej granicy starej Łodzi. W obecnych warunkach terenowych ten przebieg można opisać następująco: od wschodu granica biegła od obecnej ul. Objazdowej do miejsca, gdzie dawniej było skrzyżowanie ul. Karolewskiej z Krzemieniecką (rejon po zachodniej stronie kładki dla pieszych nad torami tramwajowymi), następnie południową (lewą) stroną obecnej ul. Krzemienieckiej, przy budynku Krzemieniecka 24 przechodziła na prawą stronę i prowadziła ukosem wzdłuż północnej granicy skweru usytuowanego naprzeciwko ul. Retkińskiej, i dalej biegła łukiem przez obecny teren ogrodu zoologicznego do przecięcia z ul. Konstantynowską w rejonie bramy gospodarczej zoo na wprost ul. Zdrowie (na terenie zoo przebieg ten można łatwo odczytać z przebiegu wewnętrznych alejek). W latach 40. XIX w. na częściowo zalesionych gruntach należących do wsi Rekinia położonych na południe od wyżej opisanej granicy powstała kolonia rolnicza Karolew. Wzdłuż granicy biegła polna droga dojazdowa do działek rolnych wytyczonych prostopadle do głównej drogi osady, czyli dzisiejszej ul. Wileńskiej.
W latach 90. XIX w. granicę Łodzi z Karolewem przecięła szosa Karolewska (dzisiejsza ul. Karolewska). Szosa ta dochodziła do obecnej ul. Wileńskiej, która była jej przedłużeniem w kierunku zachodnim. Poprowadzono też nową drogę , która zaczynała się przy ul. Konstantynowskiej i biegła na południowy wschód wzdłuż granicy miasta do miejsca, gdzie kończy się ogród zoologiczny (odcinek ten stał się później częścią ul. Krzemienieckiej w pierwotnym jej przebiegu), następnie odbijała na południe w kierunku Retkinii (była to późniejsza ul. Retkińska) łącząc się z szosą Karolewską (ul. Wileńska). W najdalej wysuniętej na zachód części Karolewa po południowej stronie początkowego odcinka tej drogi Izrael Poznański założył dużą cegielnię, która zajmowała teren należący obecnie do ogrodu zoologicznego i ogrodu botanicznego. W 1893 r. Leo Plihal rozpoczął budowę swojej fabryki przy szosie Karolewskiej tuż za granicą miasta. Od początku XX w. grunty karolewskie ulegały stopniowej parcelacji pod niską zabudowę mieszkalną (powstały wtedy uliczki nazwane później: Kowieńska, Sandomierska, Grodzieńska, Gwiazdowa). Wtedy też dawna droga polna biegnąca skrajem lasu miejskiego od szosy Karolewskiej do drogi Retkińskiej stała się drogą dojazdową do tych ulic. W 1906 r. teren Karolewa przyłączono do Łodzi.
W 1921 r. całej drodze na docinku od Karolewskiej do Konstantynowskiej nadano nazwę Krzemieniecka. Jednak w okresie międzywojennym i w pierwszym dziesięcioleciu po wojnie niewiele się tutaj zmieniło. Pomiędzy ul. Karolewską a Równości (Retkińską) ulicę wybrukowano. Nie pojawiła się tu jednak zwarta zabudowa. Na przełomie lat 20. I 30. pod nr 5 wybudowano szpital PCK. W latach 30. na obszarze lasu miejskiego rozciągającego się wzdłuż całej ulicy po jej północnej stronie rozpoczęto urządzanie parku im. Piłsudskiego, ale oprócz zorganizowania ogrodu zoologicznego oraz częściowo terenu tzw. wystawy periodycznej (po wschodniej stronie terenu szpitala, pod nr 3) nie zdołano do wybuchu wojny w pełni zagospodarować terenu sąsiadującego z ulicą.
W drugiej połowie lat 50. zlikwidowano cegielnię i część jej terenu przeznaczono na powiększonie ogrodu zoologicznego. Na pozostałej części stworzono zalążki przyszłego ogrodu botanicznego. W związku z tym zmienił się przebieg ul. Krzemienieckiej pomiędzy ul. Retkińską i Konstantynowską. Ten nowy odcinek pochłonął wytyczoną w 1936 r. po zachodniej stronie ul. Retkińskiej krótką uliczkę Wybickiego. W 1954 r. na terenie parku przyległym do ulicy na wschód od zoo utworzono projektowany jeszcze latach 30. rezerwat leśny „Polesie Konstantynowskie”. Na początku lat 60. na zachód od dawnej fabryki Plihala (Zakłady tekstylne „Femina”) urządzono ogródki działkowe i wzniesiono cztery bloki mieszkalne dla pracowników. W następnych latach po południowej stronie powstały bloki spółdzielni mieszkaniowej „Polesie”, najpierw czteropiętrowe, później dziesięciopiętrowe wieżowce. Pod koniec lat 60. Skorygowano przebieg ulicy pomiędzy ul. Gwiazdową i Retkińską, a odcinek od Karolewskiej do Retkińskiej uzyskał nawierzchnie asfaltową. Kilka lat później w związku z budową osiedla na Retkinii i koniecznością dostarczania elementów wielkopłytowych z fabryki domów na Teofilowie na dalszym odcinku ulicy nawierzchnię szlakową zastąpiła nawierzchnię asfaltowa. Wkrótce zaczęły kursować tędy autobusy miejskie linii nr 76 z Teofilowa przez Dworzec Kaliski na pl. Barlickiego. W planach perspektywicznych rozwoju przestrzennego miasta z początku lat 70. przewidywano przedłużenie al. Mickiewicza w ciąg ul. Krzemienieckiej i Retkińskiej, dlatego narożnik wschodni na styku tych ulic do lat 90. pozostawał niezabudowany.
W połowie lat 80. przystąpiono do przebudowy układu ulicznego w rejonie dworca Łódź Kaliska zakończonej w 1994 r. oddaniem do użytku al. Bandurskiego. W wyniku tych zmian początkowy odcinek ul. Krzemienieckiej w rejonie ul Karolewskiej uległ częściowej likwidacji i odcięciu od pozostałej części przez nowopowstałą arterię. W 2012 r. jezdnię tego fragmentu ulicy zaadaptowano na parking. W 1998 r. po przebudowie skrzyżowania ul. Krakowskiej z ul. Konstantynowską zmienił się przebieg końcowego odcinka ulicy Krzemienieckiej. W 2009 r. zmodernizowano ulicę pomiędzy al. Bandurskiego i ul. Retkińską i wzdłuż całej Krzemienieckiej wybudowano drogę dla rowerów.
Historycznie przebieg ul. Krzemienieckiej ściśle związany jest z przebiegiem południowo-zachodniej granicy starej Łodzi. W obecnych warunkach terenowych ten przebieg można opisać następująco: od wschodu granica biegła od obecnej ul. Objazdowej do miejsca, gdzie dawniej było skrzyżowanie ul. Karolewskiej z Krzemieniecką (rejon po zachodniej stronie kładki dla pieszych nad torami tramwajowymi), następnie południową (lewą) stroną obecnej ul. Krzemienieckiej, przy budynku Krzemieniecka 24 przechodziła na prawą stronę i prowadziła ukosem wzdłuż północnej granicy skweru usytuowanego naprzeciwko ul. Retkińskiej, i dalej biegła łukiem przez obecny teren ogrodu zoologicznego do przecięcia z ul. Konstantynowską w rejonie bramy gospodarczej zoo na wprost ul. Zdrowie (na terenie zoo przebieg ten można łatwo odczytać z przebiegu wewnętrznych alejek). W latach 40. XIX w. na częściowo zalesionych gruntach należących do wsi Rekinia położonych na południe od wyżej opisanej granicy powstała kolonia rolnicza Karolew. Wzdłuż granicy biegła polna droga dojazdowa do działek rolnych wytyczonych prostopadle do głównej drogi osady, czyli dzisiejszej ul. Wileńskiej.
W latach 90. XIX w. granicę Łodzi z Karolewem przecięła szosa Karolewska (dzisiejsza ul. Karolewska). Szosa ta dochodziła do obecnej ul. Wileńskiej, która była jej przedłużeniem w kierunku zachodnim. Poprowadzono też nową drogę , która zaczynała się przy ul. Konstantynowskiej i biegła na południowy wschód wzdłuż granicy miasta do miejsca, gdzie kończy się ogród zoologiczny (odcinek ten stał się później częścią ul. Krzemienieckiej w pierwotnym jej przebiegu), następnie odbijała na południe w kierunku Retkinii (była to późniejsza ul. Retkińska) łącząc się z szosą Karolewską (ul. Wileńska). W najdalej wysuniętej na zachód części Karolewa po południowej stronie początkowego odcinka tej drogi Izrael Poznański założył dużą cegielnię, która zajmowała teren należący obecnie do ogrodu zoologicznego i ogrodu botanicznego. W 1893 r. Leo Plihal rozpoczął budowę swojej fabryki przy szosie Karolewskiej tuż za granicą miasta. Od początku XX w. grunty karolewskie ulegały stopniowej parcelacji pod niską zabudowę mieszkalną (powstały wtedy uliczki nazwane później: Kowieńska, Sandomierska, Grodzieńska, Gwiazdowa). Wtedy też dawna droga polna biegnąca skrajem lasu miejskiego od szosy Karolewskiej do drogi Retkińskiej stała się drogą dojazdową do tych ulic. W 1906 r. teren Karolewa przyłączono do Łodzi.
W 1921 r. całej drodze na docinku od Karolewskiej do Konstantynowskiej nadano nazwę Krzemieniecka. Jednak w okresie międzywojennym i w pierwszym dziesięcioleciu po wojnie niewiele się tutaj zmieniło. Pomiędzy ul. Karolewską a Równości (Retkińską) ulicę wybrukowano. Nie pojawiła się tu jednak zwarta zabudowa. Na przełomie lat 20. I 30. pod nr 5 wybudowano szpital PCK. W latach 30. na obszarze lasu miejskiego rozciągającego się wzdłuż całej ulicy po jej północnej stronie rozpoczęto urządzanie parku im. Piłsudskiego, ale oprócz zorganizowania ogrodu zoologicznego oraz częściowo terenu tzw. wystawy periodycznej (po wschodniej stronie terenu szpitala, pod nr 3) nie zdołano do wybuchu wojny w pełni zagospodarować terenu sąsiadującego z ulicą.
W drugiej połowie lat 50. zlikwidowano cegielnię i część jej terenu przeznaczono na powiększonie ogrodu zoologicznego. Na pozostałej części stworzono zalążki przyszłego ogrodu botanicznego. W związku z tym zmienił się przebieg ul. Krzemienieckiej pomiędzy ul. Retkińską i Konstantynowską. Ten nowy odcinek pochłonął wytyczoną w 1936 r. po zachodniej stronie ul. Retkińskiej krótką uliczkę Wybickiego. W 1954 r. na terenie parku przyległym do ulicy na wschód od zoo utworzono projektowany jeszcze latach 30. rezerwat leśny „Polesie Konstantynowskie”. Na początku lat 60. na zachód od dawnej fabryki Plihala (Zakłady tekstylne „Femina”) urządzono ogródki działkowe i wzniesiono cztery bloki mieszkalne dla pracowników. W następnych latach po południowej stronie powstały bloki spółdzielni mieszkaniowej „Polesie”, najpierw czteropiętrowe, później dziesięciopiętrowe wieżowce. Pod koniec lat 60. Skorygowano przebieg ulicy pomiędzy ul. Gwiazdową i Retkińską, a odcinek od Karolewskiej do Retkińskiej uzyskał nawierzchnie asfaltową. Kilka lat później w związku z budową osiedla na Retkinii i koniecznością dostarczania elementów wielkopłytowych z fabryki domów na Teofilowie na dalszym odcinku ulicy nawierzchnię szlakową zastąpiła nawierzchnię asfaltowa. Wkrótce zaczęły kursować tędy autobusy miejskie linii nr 76 z Teofilowa przez Dworzec Kaliski na pl. Barlickiego. W planach perspektywicznych rozwoju przestrzennego miasta z początku lat 70. przewidywano przedłużenie al. Mickiewicza w ciąg ul. Krzemienieckiej i Retkińskiej, dlatego narożnik wschodni na styku tych ulic do lat 90. pozostawał niezabudowany.
W połowie lat 80. przystąpiono do przebudowy układu ulicznego w rejonie dworca Łódź Kaliska zakończonej w 1994 r. oddaniem do użytku al. Bandurskiego. W wyniku tych zmian początkowy odcinek ul. Krzemienieckiej w rejonie ul Karolewskiej uległ częściowej likwidacji i odcięciu od pozostałej części przez nowopowstałą arterię. W 2012 r. jezdnię tego fragmentu ulicy zaadaptowano na parking. W 1998 r. po przebudowie skrzyżowania ul. Krakowskiej z ul. Konstantynowską zmienił się przebieg końcowego odcinka ulicy Krzemienieckiej. W 2009 r. zmodernizowano ulicę pomiędzy al. Bandurskiego i ul. Retkińską i wzdłuż całej Krzemienieckiej wybudowano drogę dla rowerów.