Pierwotnie pałac stanowił własność księstwa opolskiego, po 1280 w dobrach kościelnych klasztoru w Jemielnicy, następnie od 1447 siedziba rodziny von Zyrowskich. W 1631 kupiony przez barona, później hrabiego Melchiora Ferdynanda von Gaschina, który rozbudował pałac w formie rezydencji. Ostatecznie obiekt znalazł się w posiadaniu rodziny v. Francken-Sierstorff (1899-1945). Po II wojnie światowej mieściło się w nim sanatorium dla dzieci. Obecnie jest własnością prywatną. Współczesna budowla powstała zapewne pod wpływem mistrzów z północy, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszego pałacu. Pałac jest 4-skrzydłowy, z dziedzińcem wewnętrznym na prawie kwadratowym planie. Skrzydło wschodnie zbudowane zostało na planie litery L, z dziedzińcem gospodarczym. Przebudowa nastąpiła w 1781, odtworzenie wyposażenia w 1899, głównie sanacja i restauracja w 1904-11 i 1959-60. Skrzydło główne (północne), o 3 kondygnacjach, z wysokim, mansardowym dachem 4-spadowym. Reprezentacyjne, 2-kondygnacyjne skrzydło południowe, kondygnacja górna ze ślepymi arkadami zamkniętymi łukiem koszowym, symetrycznie podzielona przez usytuowanie wieży pośrodku i (wyższych) na narożnikach, te ostatnie z wysokimi barokowymi hełmami. Neobarokowe wyposażenie, stan zachowania pałacu ogólnie dobry. Od południowo-zachodniej strony pałac graniczy z kościołem. Otoczony murami, z wieżą wejściową. Za wiki

III powstanie śląskie – wystąpienie zbrojne trwające od 2/3 maja do 5 lipca 1921 r., mające na celu przyłączenie Górnego Śląska do Polski. Ostatnie z trzech powstań śląskich.
Powstanie to było jedną z pięciu polskich insurekcji zakończonych sukcesem. Wraz z dwoma powstaniami wielkopolskimi: z 1806 r. i z lat 1918–1919, powstaniem sejneńskim z 1919 r. oraz II powstaniem śląskim z 1920 r. jest zaliczane do zwycięskich powstań narodowych w historii Polski.
Powstanie, jako opcję na wypadek zwycięstwa zwolenników pozostawienia Górnego Śląska w granicach Niemiec, planowano już na długo przed plebiscytem. Podobne zresztą działania planowali Niemcy na wypadek niekorzystnego dla siebie wyniku głosowania. Już w trakcie wstępnych prac nad traktatem wersalskim teren ten stał się przedmiotem targów, jako jeden z najcenniejszych obszarów przemysłowych Europy. Niemcy przedstawiali sprawę w aspekcie swoich zdolności płatniczych i możliwości wywiązania się z nałożonych na nich reparacji wojennych[1]. Powstanie wybuchło, żeby doprowadzić do przyłączenia Górnego Śląska do Polski, w związku ze złamaniem ustaleń plebiscytowych dotyczących obliczania wyników. Duże znaczenie dla wyników plebiscytu miały też głosy emigrantów z Górnego Śląska, czyli osób urodzonych na obszarze plebiscytowym, które opuściły go przed rokiem 1904. W chwili głosowania było ich 191 308. Regulację tę jednak wprowadzono na wniosek prof. Eugeniusza Romera ze Lwowa, głównego eksperta do spraw geograficznych przy Delegacji Polskiej na Konferencji pokojowej w Paryżu, liczącego na to, że ludzie ci wzmocnią głosy polskie. W rzeczywistości zdecydowana większość emigrantów (ponad 90%) głosowała za Niemcami, zaś ich wybór zasadniczo wpłynął na wyniki w powiatach lublinieckim i zabrskim.