starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. lubuskie › powiat świebodziński › Kosieczyn › ul. Mała › Dwór |
25 września 2015 , Pałac i dwór w Kosieczynie.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 2 miesiące 12 dni |
Dodane: 11 października 2015, godz. 14:24:29
Autor zdjęcia: Wiesław Smyk
Rozmiar: 2000px x 1099px
Licencja: CC-BY-SA 3.0
6 pobrań 738 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Wiesław Smyk
Obiekty widoczne na zdjęciu
Dwór
więcej zdjęć (5)
Zbudowano: XVIII
Barokowy dwór, będący najstarszym elementem istniejącego założenia, został wniesiony w końcu XVIII wieku przez spolszczoną rodzinę Lossowów. W tym samym czasie, po południowej stronie dworu założono niewielki park.
Rezydencja założona jest na planie prostokąta, z wnętrzem o zróżnicowanej liczbie traktów, co jest konsekwencją wtórnie wprowadzonych podziałów, związanych z adaptacją dworu na mieszkania. Elewacja frontowa zwrócona jest w kierunku północnym. Parterowy dwór z poddaszem użytkowym i piętrowym ryzalitem jest częściowo podpiwniczony. Zwartą, symetryczną bryłę nakrywa wysoki dach mansardowy z wystawkami w połaci północnej oraz wtórnie wykonaną szeroką, kilkuosiową, wystawką w połaci południowej. Fasada dworu zakomponowana jest symetrycznie jako dziewięcioosiowa, z zaakcentowaną częścią środkową trzyosiowym pseudoryzalitem, zwieńczonym trójkątnym szczytem o spływach wolutowych. W osi ryzalitu mieści się wejście główne do dworu, flankowane przez wąskie otwory okienne. Wyżej, po obu stronach prostokątnego otworu okiennego, znajdują się półokrągłe nisze. Wszystkie otwory okienne, otwór drzwiowy oraz nisze ujęte są w opaski taśmowe spięte kluczem i zamknięte w prostokątnych płycinach zakończonych łukiem koszowym. Pierwotnie parter ryzalitu był boniowany. Pozostała część fasady oraz pozostałe elewacje pozbawione są dekoracji i podziałów architektonicznych, przepruwa je jedynie regularny rytm prostokątnych otworów okiennych.
Po II wojnie światowej majątek przeszedł na własność Skarbu Państwa i był użytkowany przez Gospodarstwo Hodowli Roślin. Barokowy dwór został przeznaczony na mieszkania dla pracowników. Pomimo wprowadzonych zmian zarówno wewnątrz, jaki i na zewnątrz obiektu, dwór zachował czytelną barokową formę. Poddawany bieżącym remontom znajduje się w zadowalającym stanie zachowania.
Rezydencja założona jest na planie prostokąta, z wnętrzem o zróżnicowanej liczbie traktów, co jest konsekwencją wtórnie wprowadzonych podziałów, związanych z adaptacją dworu na mieszkania. Elewacja frontowa zwrócona jest w kierunku północnym. Parterowy dwór z poddaszem użytkowym i piętrowym ryzalitem jest częściowo podpiwniczony. Zwartą, symetryczną bryłę nakrywa wysoki dach mansardowy z wystawkami w połaci północnej oraz wtórnie wykonaną szeroką, kilkuosiową, wystawką w połaci południowej. Fasada dworu zakomponowana jest symetrycznie jako dziewięcioosiowa, z zaakcentowaną częścią środkową trzyosiowym pseudoryzalitem, zwieńczonym trójkątnym szczytem o spływach wolutowych. W osi ryzalitu mieści się wejście główne do dworu, flankowane przez wąskie otwory okienne. Wyżej, po obu stronach prostokątnego otworu okiennego, znajdują się półokrągłe nisze. Wszystkie otwory okienne, otwór drzwiowy oraz nisze ujęte są w opaski taśmowe spięte kluczem i zamknięte w prostokątnych płycinach zakończonych łukiem koszowym. Pierwotnie parter ryzalitu był boniowany. Pozostała część fasady oraz pozostałe elewacje pozbawione są dekoracji i podziałów architektonicznych, przepruwa je jedynie regularny rytm prostokątnych otworów okiennych.
Po II wojnie światowej majątek przeszedł na własność Skarbu Państwa i był użytkowany przez Gospodarstwo Hodowli Roślin. Barokowy dwór został przeznaczony na mieszkania dla pracowników. Pomimo wprowadzonych zmian zarówno wewnątrz, jaki i na zewnątrz obiektu, dwór zachował czytelną barokową formę. Poddawany bieżącym remontom znajduje się w zadowalającym stanie zachowania.
Pałac Zakrzewskich
więcej zdjęć (6)
Zbudowano: XIX
Pałac w Kosieczynie powstał z fundacji rodziny Zakrzewskich, którzy zostali właścicielami majątku w XVIII wieku. Przejęli go po rodzinie Lossowów, związanej prawdopodobnie z powstałym w Kosieczynie barokowym dworem. W trakcie władania majątkiem przez ród Zakrzewskich w 2. poł. XIX wieku wzniesiono w pobliżu wcześniejszego dworu interesujący nas pałac, nadając mu neogotycki charakter. Fundatorem obiektu był zapewne Wojciech Zakrzewski. Jego dobra obejmowały wówczas Kosieczyn, Nowy Gościniec, folwark Broniowo i Zielęcin. W 1910 roku do Kosieczyna przynależał jednak już tylko Zielęcin. Tuż przed II wojną światową posiadłość znalazła się w rękach niejakiego Hartha, który na stałe mieszkał w Berlinie. Po wojnie majątek został upaństwowiony.
Pałac w Kosieczynie założony został na planie prostokąta wzbogaconego ryzalitami oraz występującymi poza obrys zewnętrzny, innymi segmentami, jak ganek i taras. Malowniczą bryłę budynku tworzą liczne człony zróżnicowane gabarytem, formą architektoniczną i kształtem dachów.
We wnętrzu do dzisiejszego dnia zachowała się oryginalna stolarka drzwiowa i piec kaflowy. Na uwagę zasługuje jednak przede wszystkim posadzka ganku ze wzorem z meandrycznie przenikających się kół wypełnionych uproszczonym ornamentem kwiatowym.Neogotycki detal budowli został potraktowany tutaj swobodnie – brak jest przewiązania architektonicznych form dekoracyjnych z konstrukcją budynku, jego strukturą. Sposób zaprojektowania budynku, niejako doklejenie do właściwej bryły takich elementów, jak sterczyny, pinakle a także niejednorodność form wykrojów okiennych, stawia pałac w Kosieczynie w nurcie tzw. fazy dekoracyjnej neogotyku, która traktowała nawiązanie do sztuki gotyckiej jako przeżycie bardziej mistyczne i emocjonalne niż naukowe. Nurt ten był szczególnie popularny w architekturze siedzib wiejskich, którym nadawano charakter pseudozamków. Rozwiązania takie łączono często z parkami o charakterze krajobrazowym i wprowadzano do nich sztuczne ruiny. Podobnie postąpiono w Kosieczynie – malowniczą ruinę usytuowano w parku rozciągającym się po stronie południowej pałacu.
Pałac w Kosieczynie założony został na planie prostokąta wzbogaconego ryzalitami oraz występującymi poza obrys zewnętrzny, innymi segmentami, jak ganek i taras. Malowniczą bryłę budynku tworzą liczne człony zróżnicowane gabarytem, formą architektoniczną i kształtem dachów.
We wnętrzu do dzisiejszego dnia zachowała się oryginalna stolarka drzwiowa i piec kaflowy. Na uwagę zasługuje jednak przede wszystkim posadzka ganku ze wzorem z meandrycznie przenikających się kół wypełnionych uproszczonym ornamentem kwiatowym.Neogotycki detal budowli został potraktowany tutaj swobodnie – brak jest przewiązania architektonicznych form dekoracyjnych z konstrukcją budynku, jego strukturą. Sposób zaprojektowania budynku, niejako doklejenie do właściwej bryły takich elementów, jak sterczyny, pinakle a także niejednorodność form wykrojów okiennych, stawia pałac w Kosieczynie w nurcie tzw. fazy dekoracyjnej neogotyku, która traktowała nawiązanie do sztuki gotyckiej jako przeżycie bardziej mistyczne i emocjonalne niż naukowe. Nurt ten był szczególnie popularny w architekturze siedzib wiejskich, którym nadawano charakter pseudozamków. Rozwiązania takie łączono często z parkami o charakterze krajobrazowym i wprowadzano do nich sztuczne ruiny. Podobnie postąpiono w Kosieczynie – malowniczą ruinę usytuowano w parku rozciągającym się po stronie południowej pałacu.
ul. Mała
więcej zdjęć (34)