Koś­ciół drew­ni­any pod wezwaniem św. Jana Ewan­ge­listy, został odbu­dowany przez Stanisława Sam­borzeck­iego, młodego dziedz­ica. Spłonął pod­czas pożaru którego datę można podać jedynie w przy­bliże­niu około 10 lat przed rok­iem 1739.
Budowę murowanego koś­cioła rozpoczął przed 1739r. Felic­jan z Tar­gowisk Gałę­zowski. Na początku XVIII w. W funkcjonowa­niu parafii zaszły pozy­ty­wne zmi­any. Jedną z nich było sys­tem­aty­czne prowadze­nie ksiąg metrykalnych urodzeń, małżeństw i zgonów. Do cza­sów współczes­nych zachowały się księgi od 1726r. Cmen­tarzem grze­bal­nym nadal było otocze­nie koś­cioła, nato­mi­ast zmarłe dzieci grze­bano obok połud­niowej ściany koś­cioła.
W 1751 roku właś­ci­cielem dóbr klucza bochot­nick­iego zostaje Stanisław Mała­chowski herbu Nałęcz. On to ukończył budowę murowanego koś­cioła. Na dzwon­nicy wznie­sionej nad kruchtą kola­tor bochot­nicki umieś­cił połąc­zone herby Pilawa (rodu jego małżonki Mar­i­anny Potock­iej) i Nałęcz. Koś­ciół miał cztery ołtarze, główny św, Jana Chrz­ci­ciela. Przy ołtarzu Najświęt­szej Marii Panny (obec­nie ołtarz św. Józefa) umieszc­zono nagrobek zmarłej w 1772r. Mar­i­anny z Potoc­kich Mała­chowskiej.
Na zachód od koś­cioła zna­j­dowała się drew­ni­ana ple­ba­nia wybu­dowana w 1773 przez Stanisława Mała­chowskiego. Niedaleko kar­czmy, z pomocą starosta wąwol­nicki, wybu­dowano szpi­tal i prebendę.
W lat­ach 1956 – 1962 przy usil­nych stara­ni­ach ks. Pro­boszcza i ofi­arności parafian oraz przy­jezd­nych kuracjuszy nastąpiła kon­serwacja i rozbu­dowa świą­tyni. Dobu­dowane zostały dwie nawy boczne, zakrys­tia i wieża. W nawie głównej sklepi­e­nie drew­ni­ane wymieniono na murowane. Rozbu­dowany koś­ciół wg pro­jektu architekta-​konserwatora Karola Sicińskiego z Kaz­imierza stanowi dobrą kom­pozy­cję architek­ton­iczną.
Na wieży oświ­et­lonej wiec­zorem umieszc­zono dwa piękne dzwony ufun­dowane przez parafian jako dar wdz­ięczności Bogu za przeży­cie II wojny świa­towej. W 1959 roku zaprowad­zono cen­tralne ogrze­wanie w całym kościele.