Gowarczów

Rys historyczny

Źródłosłów nazwy Gowarczów to prawdopodobnie imię lub przezwisko pierwotnego właściciela tych ziem niejakiego Goworzyca. Pierwszy oficjalny dokument wzmiankujący samą miejscowość datowany jest na rok 1361. Rok 1430 przyniósł dla Gowarczowa prawa miejskie. Zostały one nadane przez króla polskiego Władysława Jagiełłę. Były to prawa magdeburskie wraz z prawem do targów czwartkowych i dwu jarmarków. Prawa miejskie systematycznie były powiększane. Właścicielami majątku w XVII wieku zostali Korycińscy. Po nich Gowarczów i okolicę pod swoje skrzydła wzięli Jabłonowscy. Gowarczów przeżył tragedię w roku 1767, kiedy to prawie całe miasto strawił pożar. Był to także przyczynek do późniejszego nadania prawa handlu Żydom jako tej sile, która miała pomóc postawić miasto na nogi. Z czasem, podobnie jak w Końskich i okolicy Gowarczów stał się miejscem handlu żelazem i jego produktami. Gowarczów posiadał też przez jakiś czas szabelnię, czyli zakład wytwarzający szable i ich części. Gowarczów zasłynął także w tamtym okresie z produkcji gwoździ, którą zajmowała się znaczna część mieszkańców miasteczka. Upadek gospodarczy Gowarczowa datować można od roku 1885 , czyli daty od której zaczęły kursować pociągi na trasie Końskie – Skarżysko. Było to powodem przeniesienia tak produkcji jak i magazynów do miejscowości i na tereny leżące bliżej nowopowstałego szlaku kolejowego. W 1869 roku miasto straciło prawa miejskie, odebrane przez władze carskie. Iskrą zapalną tej decyzji był udział mieszkańców miasta w Powstaniu Styczniowym. Dziś Gowarczów liczy około 1432 osoby i pomimo bogatej i ciekawej historii niewiele ma do zaoferowania w temacie zabytków. Najważniejszym jest oczywiście kościół pod wezwaniem św. Piotra i Pawła, Kaplica św. Rocha, cmentarz parafialny. Powodem tak małej ilości zabytków jest pożar wcześniej wspomniany. Mimo to jadąc z Kielc czy Końskich do Warszawy warto zatrzymać się tu na chwilę. Polecam.
bonczek/hydroforgroup/2010