Późnogotycki kościół parafialny z przełomu XV i XVI wieku z drewnianą wieżą i barokowym hełmem z XVII wieku. Zasadnicza budowla pochodzi z okresu późnego średniowiecza (około 1500 r.). Pod koniec XIX wieku kościół uległ przebudowie, podczas której usunięto dużo starych szczegółów architektonicznych, a co za tym idąc w dużym stopniu zmieniono jego pierwotny układ i wystrój. Wybudowana w tym okresie apsyda zakryła częściowo wystrój średniowieczny na wschodniej ścianie. Szczegóły te zostały ponadto niepotrzebnie otynkowane. Na zachodniej stronie usytuowana jest wieża kościoła z ryglówki zwieńczona jest hełmem barokowym. Szczyt wschodni dekorowany 10 blendami zwieńczonymi półostrymi i pełnymi łukami, wewnątrz nich późnogotyckie maswerki. Do wyposażenia kościoła należał kielich mszalny ze srebra mający na uchwycie główki aniołów, ofiarowany przez Jadwigę von Burgstorf (ur. 1670 r. w Osten), który jednak nie dotrwał do naszych czasów. We wnętrzu kościoła: wystrój neogotycki; zachowała się ambona, chór muzyczny, prospekt organowy (zdewastowany) firmy Gruneberg z 1889 roku. Wystrój kościoła uległ poważnym zmianom poprzez zniszczenie barokowego ołtarza. Kościół pod wezwaniem św. Stanisława poświęcony został 21 sierpnia 1945 r. przez księdza Józefa Króla z Towarzystwa Chrystusowego