Ratusz pierwotny wzniesiono w połowie XIII w., co potwierdzają wzmianki z wieku następnego.
Najstarsze partie budowli obecnej pochodzą z ok. 1480 r. obok wieży dostawionej do nich w latach 1500-1504. Obecną formę otrzymał ratusz po przebudowie w latach 1522-1524, projektowanej niewątpliwie przez Wendela Roskopfa przy współpracy monognamisty T.L., a obejmującej dekoracyjne sklepienia parteru, oraz po dalszych pracach przy elewacjach rozpoczętych ok. 1546 r. Ostatnia przebudowa z lat 1902-1905 powiększyła obiekt o handlowe podcienia w parterze i nową klatkę schodową od północy.
Częściowo spalony w 1945 r., został odbudowany w latach 1955-1958.
Obecnie jest to budynek murowany na rzucie prostokąta, dwukondygnacjowy, dwutraktowy, z wieżą od zachodu. Fasady wschodnia i zachodnaa ujęte są w pary szczytów o geometrycznych podziałach wewnętrznych. Fasadę południową akcentuje portal i szereg zdwojonych okien prostokątnych o ozdobnych obramieniach z kanclowanych pilastrów o roślinnej i maszkaronowej dekoracji. We wnętrzach szereg sal nakrytych skomplikowanymi w rysunku żeber sklepieniami sieciowymi oraz obszerna sień z centralnym filarem. Zgromadzono 'tu w pocz. XX w. szereg płyt nagrobnych z dawnego klasztoru franciszkańskiego z najciekawszą z nich - płytą księcia Henryka jaworskiego i jego żony Agnieszki, pochodzącą z ok. 1350 r.

źródło :

Pierwszym budynkiem pełniącym funkcję ratusza miejskiego był piętrowy Dom Kupców, wzniesiony na placu targowym w połowie XIII wieku, za czasów panowania Bolesława Rogatki.

Ostatni wielki remont z przebudową dokonano w latach 1902-1905, pod okiem Hansa Poelziga. Wtedy też stworzono reprezentacyjną siedzibę burmistrza – obecnie Sala Ślubów oraz zamontowano wewnątrz wszystkie płyty epitafijne, przeniesione z klasztoru franciszkanów.

Na trzecim co do wielkości rynku w Polsce, stoi gotycko-renesansowy ratusz lwówecki. Jest to budowla dwukondygnacyjna, na rzucie wydłużonego czworoboku, nakryta wysokim dachem dwuspadowym. Do elewacji zachodniej dostawiona jest kamienna wieża, o podstawie kwadratowej z galerią, z której wyłania się część walcowa z czterema zegarami, a wyżej część ośmioboczna z małymi otworami okiennymi, zwieńczona hełmem z prześwitem.

W rozczłonkowanej bryle można dostrzec najstarszą cześć budowli – fragmenty dawnego Domu Kupców, z połowy XIII wieku. Jest to zachodnia cześć ratusza, przylegająca do wieży, z łukowymi oknami. Na północnej ścianie tego budynku, w płytkiej wnęce, zamontowano rzeźbę XVI wiecznego lwa, z łacińskim napisem: „który tłumaczy się: „sprawiedliwy jak lew”. Do Domu Kupców przylega budynek Ławy Sądowej. Jego szczyt widoczny jest tylko w połowie, gdyż drugą, południową stronę fasady, zasłoniła wieża, dostawiona później.

Renesansowa elewacja południowa jest najefektowniejszą elewacją lwóweckiego ratusza. Ciekawe obramienia okienne, wzorowane na dojrzałym rzymskim renesansie, są czymś tak wyjątkowym na Śląsku, co każe przypuszczać, że twórcami tej kamieniarki musiał być zapewne jakiś mistrz włoski. Do dziś robią wrażenie podwójne renesansowe okna parteru.

To właśnie południowy portal z bogatym obramieniem, od XVI wieku był głównym wejściem do ratusza.

Główne wejście od strony południowej wiedzie przez renesansowy, efektowny portal do obszernej sieni, która była węzłowym miejscem ruchu wewnętrznego. Stąd można było wejść do winiarni w piwnicach, do Mieszczańskiej Sali Obrad lub schodami na piętro, do Ławy Sądowej i Sali Rajców.

W sieni znajdują się dwie prostokątne, kamienne płyty nagrobne członków rodu rycerskiego – Talkenbergów. Obie płyty pochodzą z franciszkańskiego kościoła klasztornego.

Nad schodami do piwnicy, średniowiecznej winiarni, znajdują się dwie kamienne rzeźby. Jedna z nich przedstawia męską postać z cyrklem w dłoniach i monogramem T.L. Co może symbolizować domniemanego budowniczego, ostatnio zidentyfikowanego, jako Tomas Lindener. Druga rzeźba przedstawia parę młodych w objęciach, ze splecionymi dłońmi.

Z lewej strony sieni znajduje się wejście do Mieszczańskiej Sali Obrad. Było to największe pomieszczenie budynku, a jego główną ozdobą pozostało dziś sklepienie sieciowe

Schody z sieni wiodą na pierwsze piętro, gdzie znajdują się następne trzy płyty epitafijne.

Najefektowniejszą salą pierwszego pietra jest Sala Ślubów, wyłożona ciemnym drewnem, z drewnianym pseudosklepieniem. W rogach sali stoją cztery ozdobne filary, do których przylegają metalowe, ornamentowe kraty podtrzymujące spływy łuków sklepienia. Wnętrze ozdobione jest wieloma snycerskimi detalami oraz interesującymi neogotyckimi witrażami. Z Salą Ślubów sąsiadują pomieszczenia obecnie wykorzystywane jak Biblioteka Miejska.

Na zachodniej stronie korytarza, od strony południowej, znajduje się pomieszczenie Ławy Sądowej. Na ścianie wschodniej zachowało się malowidło z uskrzydlonymi, kobiecymi alegoriami

Z ławy Sądowej przechodzi się do sali tortur i usytuowanego w najniższej kondygnacji wieży lochu więziennego.

Naprzeciwko Ławy Sądowej znajdują się dwa pomieszczenia, w których eksponuje się dziś zbiory tworzonego muzeum lwóweckiego, którym zarządza obecnie Lwówecki Ośrodek Kultury.

Opracował : Andrzej Mateusiak, 2011

Stacja kolejowa ulokowana na wschód od centrum miasta. Na część pasażerską składają się dwa zadaszone perony, przejście podziemne i budynek. Część towarowa znajduje się na północ od peronów. Na jej krańcu znajduje się wieża wodna, dawna lokomotywownia z ruiną dawnej drugiej wieży.

Pomnik (zwany Pomnikiem Żołnierza Polskiego) powstał w miejscu zburzonego w 1945 roku monumentu Germanii. Jego podstawę wykonano z elementów pomnika żołnierzy z 155. i 395. Pułku Piechoty poległych w I W. św. (Zmieniono tablice i płaskorzeźby oraz zwieńczenie).

W roku 1995 wymieniono dwie tablice i powstał pomnik Niepodległości.

Kościół parafialny we Lwówku pw. Wniebowzięcia NPM oraz św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty znajduje się w pobliżu rynku, ok. 200 m na pd. wsch od niego, przy ul. Pniewskiej.

Powstał w II poł. XV w., rozbudowany w I. poł XVI w. Jest gotycki, orientowany, halowy, czteronawowy (z krótszą nawą północną) oraz z obszerną kruchtą od południa. Kryty sklepieniami: krzyżowym w nawie głównej i prezbiterium oraz gwiaździstym w nawach bocznych, kruchcie, kaplicy i zakrystii. Wyposażenie wnętrza późnobarokowe z końca XVIII w. W ołtarzu głównym obraz Wniebowzięcia NMP (Władysław Simon, 1860 r. Polichromie we wnętrzu pędzla Henryka Nositza-Jackowskiego pochodzą z roku 1929.

Na zewnątrz, przy południowej kruchcie kamienna rzeźba MB Niepokalanej (1880-1890). Nieco na pn. od kościoła znajduje się kaplica św. Józefa (osobny budynek), murowana z żółtej cegły, częściowo otynkowana. Jest to dawna kaplica grobowa Tyszkiewiczów. Kaplica ma formę architektoniczną (miniaturowej) trzynawowej bazyliki wczesnochrześcijańskiej.
Źródło:

Kościół ewangelicki
Prześladowani od czasów wojny trzydziestoletniej protestanci dopiero pod rządami pruskimi uzyskali pełne
swobody religijne.Z tym większą więc energią zaczęli przejawiać swą żywotność, co dało w wyniku między innymi nowy murowany kościół, wielki rozmiarami, ale skromny w skali wartości artystycznych.Ciężka i nieciekawa bryła z dachem pokrytym łupkiem dość brutalnie wdziera się w architekturę miasta, w czym towarzyszy jej stojąca obok neogotycka wieża z ciemnego piaskowca.Stojący (ob. nie istnieje) dziś pustką kościół zbudowano na miejscu dawnej farbiarni w latach 1747 - 1748; do 1754 r. trwało urządzanie wnętrza.Projektował budowlę i kierował jej wykonaniem architekt Karol Scholz.Od 1748 do 1764 r. trwało z przerwami wznoszenie przykościelnego budynku, przeznaczonego na mieszkanie pastora i szkołę; już w latach 1799 - 1803 budynek ten był naprawiany.Neogotycka wieża, wzniesiona obok kościoła w latach 1846 - 1848, miała świątynię ewangelicką uczynić jeszcze bardziej widoczną i osiągnęła blisko 60 metrów wysokości.W 1880 r. odnowiono kościół, a w dwanaście lat pózniej szkołę.Ostatnia wojna zamieniła budynek szkoły w ruinę, w kościele ucierpiało tylko urządzenie wnętrza.Owalna przestrzeń kościoła z charakterystycznymi piętrowymi emporami zamyka się od zewnątrz w bryłę na planie wydłużonego wieloboku.Od zewnątrz kościół jest skromny, zakryty żółtym tynkiem, ożywiony tylko gładkimi opaskami wysokich okien i portali
.W ruinie dawnej szkoły zachwały się mury obwodowe, a także skromny portal póznobarokowy z tablicą fundacyjną z 1748 r.

Autor: Mieczysław Zlat - wybrane z książki pt. "Lwówek"wyd.Zakład Narodowy im Ossolińskich - Wydawnictwo 1961
Stowarzyszenie Historyków Sztuki oprac. Dariush