Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Stary Widzew › ul. Kopcińskiego Stefana, dr › Park 3 Maja |
Lata 1940-1944 , Wejście do parku 3 Maja z ulicy Kopcińskiego, dawniej Zagajnikowa.
Skomentuj zdjęcie
blaggio.
 "Waldchen" to nazwa Parku 3 Maja, który jest pozostałością po Lasku Widzewskim (nie mylić z laskiem na Widzewie Wschód). Ale czy na zdjęciu to właśnie ten Lasek, trudno powiedzieć. 2015-10-23 20:29:46 (10 lat temu)
blaggio.
+2 głosów:2 To może być tylko wejście do Parku 3 Maja od ul. Kopcińskiego. 2015-10-25 19:00:42 (10 lat temu)
zeto
+1 głosów:1 do blaggio.: Czyli dawniej od ul. Zagajnikowej, wywodzącej swą nazwę od tego właśnie lasku. 2020-09-11 19:16:04 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2015 październik
10 lat 6 miesięcy 18 dni |
24 pobrań 2972 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Dana
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
parki
|
Park 3 Maja
więcej zdjęć (18)
Zbudowano: 1915
Park 3 Maja – zabytkowy łódzki park ulokowany w rejonie ulic Kopcińskiego i Małachowskiego, od południa ograniczony przez tory kolejowe należące do łódzkiej kolei obwodowej (linia Łódź Fabryczna - Koluszki) a od wschodu przez Park Baden-Powella (dawniej: Park Rozrywkowy).
Założony w 1915 roku park jest pozostałością po lesie miejskim, stanowiącym w przeszłości element Puszczy Łódzkiej. Dawny las miejski zajmował trzykrotnie większy teren niż obecnie: od południa sięgał on aż do ulicy Rokicińskiej. Podczas I wojny światowej większość drzew ulokowanych na południe od poprowadzonej w 1864 roku linii kolejowej padła ofiarą mieszkańców poszukujących drewna na opał. Po zakończeniu wojny leżącą na północ od torów resztkę lasu przekształcono w park. Jego zachodnią część gruntownie przebudowano, budując m.in. młodzieżowe boisko piłkarskie oraz plac zabaw. Zmieniona została również jego wschodnia część, wzbogacona o liczne obiekty sportowe (m.in. bieżnię, korty tenisowe oraz boiska piłkarskie). Począwszy od 1923 roku aż do wybuchu II wojny światowej park pełnił liczne funkcje rekreacyjne (organizowano tam półkolonie dla okolicznej młodzieży) oraz sportowe.
W 1928 park wzbogacił się o staw, rychło zbudowano również ogród jordanowski (zlikwidowany na początku lat dziewięćdziesiątych) i kolejny plac zabaw dla dzieci. Na kolejne zmiany trzeba było czekać aż do 1955 roku: znajdujące się we wschodniej części parku obiekty sportowe zostały ogrodzone, usypano również nasyp na trybuny. Na początku XXI wieku oddano do użytku nowoczesną halę sportową Centrum Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych.
Obecnie park pełni podobne funkcje jak w chwili jego założenia: liczne obiekty sportowe (korty tenisowe, 4 boiska piłkarskie, bieżnia) i rekreacyjne (m.in. sztucznie usypana górka dla saneczkarzy, amfiteatr, miasteczko ruchu drogowego) oraz alejki spacerowe tętnią życiem, będąc miejscem wypoczynku i rekreacji okolicznych mieszkańców. Obecnie park zajmuje powierzchnię 23,5 hektarów, dwa rosnące w nim drzewa uznano za pomniki przyrody. Jest on również siedzibą młodzieżowego klubu sportowego MKS Łodzianka.
6 czerwca 2014 park został wpisany do rejestru zabytków
źródło:
autor:
licencja:
Założony w 1915 roku park jest pozostałością po lesie miejskim, stanowiącym w przeszłości element Puszczy Łódzkiej. Dawny las miejski zajmował trzykrotnie większy teren niż obecnie: od południa sięgał on aż do ulicy Rokicińskiej. Podczas I wojny światowej większość drzew ulokowanych na południe od poprowadzonej w 1864 roku linii kolejowej padła ofiarą mieszkańców poszukujących drewna na opał. Po zakończeniu wojny leżącą na północ od torów resztkę lasu przekształcono w park. Jego zachodnią część gruntownie przebudowano, budując m.in. młodzieżowe boisko piłkarskie oraz plac zabaw. Zmieniona została również jego wschodnia część, wzbogacona o liczne obiekty sportowe (m.in. bieżnię, korty tenisowe oraz boiska piłkarskie). Począwszy od 1923 roku aż do wybuchu II wojny światowej park pełnił liczne funkcje rekreacyjne (organizowano tam półkolonie dla okolicznej młodzieży) oraz sportowe.
W 1928 park wzbogacił się o staw, rychło zbudowano również ogród jordanowski (zlikwidowany na początku lat dziewięćdziesiątych) i kolejny plac zabaw dla dzieci. Na kolejne zmiany trzeba było czekać aż do 1955 roku: znajdujące się we wschodniej części parku obiekty sportowe zostały ogrodzone, usypano również nasyp na trybuny. Na początku XXI wieku oddano do użytku nowoczesną halę sportową Centrum Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych.
Obecnie park pełni podobne funkcje jak w chwili jego założenia: liczne obiekty sportowe (korty tenisowe, 4 boiska piłkarskie, bieżnia) i rekreacyjne (m.in. sztucznie usypana górka dla saneczkarzy, amfiteatr, miasteczko ruchu drogowego) oraz alejki spacerowe tętnią życiem, będąc miejscem wypoczynku i rekreacji okolicznych mieszkańców. Obecnie park zajmuje powierzchnię 23,5 hektarów, dwa rosnące w nim drzewa uznano za pomniki przyrody. Jest on również siedzibą młodzieżowego klubu sportowego MKS Łodzianka.
6 czerwca 2014 park został wpisany do rejestru zabytków
źródło:
autor:
licencja:
ul. Kopcińskiego Stefana, dr
więcej zdjęć (318)
Dawniej: Zagajnikowa
Ulica doktora Stefana Kopcińskiego w Łodzi - łódzka ulica, będąca jedną z ważniejszych arterii komunikacyjnych w mieście, o długości niespełna 2 km, posiadająca 60 numerów parzystych i 93 nieparzyste, stanowiąca fragment drogi krajowej nr 14.
Na planach miasta z II połowy XIX w. w miejscu dzisiejszej ul. Kopcińskiego widnieje ul. Zagajnikowa oraz ul. Podzagajnikowa (lub Podzagajna). W latach 1915-1918 oficjalnie zwana jako An der Schonung (choć nazwa ta w niemieckich publikacjach funkcjonowała już w 1893). W 1918 otrzymała polską nazwę - Zagajnikowa I. W 1936 nazwana ulicą dr. Stefana Kopcińskiego. W czasie okupacji (w latach 1940-1945) znów pod niemiecką nazwą - Wilhelm Gustloff Strasse. Po II wojnie światowej przywrócono wcześniejszą nazwę, która zachowała się do dziś.
Ulica Kopcińskiego rozpoczyna się od Ronda Solidarności (dawniej Ronda Ludwika Waryńskiego) jako przedłużenie al. Grzegorza Palki (dawniej początkowego fragmentu ul. Strykowskiej). Biegnie południkowo w stronę południową. Posiada dwie jezdnie o bitumicznych nawierzchniach, przedzielone pasem zieleni (na którym, na odcinku pomiędzy ul. Narutowicza i al. Piłsudskiego, znajdują się tory tramwajowe). Krzyżuje się z 5 ulicami. Na wysokości ok. 1,1 - 1,3 km od swego początku poprowadzona jest wiaduktem nad torami linii kolejowych nr 17 i 458 i nad ul. J. Tuwima. Kończy się skrzyżowaniem z al. marsz. Józefa Piłsudskiego. Na przedłużeniu ul. Kopcińskiego występuje al. marsz. Edwarda Śmigłego-Rydza.
Źródło:
Na planach miasta z II połowy XIX w. w miejscu dzisiejszej ul. Kopcińskiego widnieje ul. Zagajnikowa oraz ul. Podzagajnikowa (lub Podzagajna). W latach 1915-1918 oficjalnie zwana jako An der Schonung (choć nazwa ta w niemieckich publikacjach funkcjonowała już w 1893). W 1918 otrzymała polską nazwę - Zagajnikowa I. W 1936 nazwana ulicą dr. Stefana Kopcińskiego. W czasie okupacji (w latach 1940-1945) znów pod niemiecką nazwą - Wilhelm Gustloff Strasse. Po II wojnie światowej przywrócono wcześniejszą nazwę, która zachowała się do dziś.
Ulica Kopcińskiego rozpoczyna się od Ronda Solidarności (dawniej Ronda Ludwika Waryńskiego) jako przedłużenie al. Grzegorza Palki (dawniej początkowego fragmentu ul. Strykowskiej). Biegnie południkowo w stronę południową. Posiada dwie jezdnie o bitumicznych nawierzchniach, przedzielone pasem zieleni (na którym, na odcinku pomiędzy ul. Narutowicza i al. Piłsudskiego, znajdują się tory tramwajowe). Krzyżuje się z 5 ulicami. Na wysokości ok. 1,1 - 1,3 km od swego początku poprowadzona jest wiaduktem nad torami linii kolejowych nr 17 i 458 i nad ul. J. Tuwima. Kończy się skrzyżowaniem z al. marsz. Józefa Piłsudskiego. Na przedłużeniu ul. Kopcińskiego występuje al. marsz. Edwarda Śmigłego-Rydza.
Źródło: