Kamienica nr 19 przy ulicy Staszica w jej części rynkowej zwana Kamienicą Kinasta. Została wzniesiona przed 1603, własność Wilhelma Bolla. Wyróżnia się pięciookienną fasadą z 3 wąskimi, niskimi arkadami podcienia. Z bogatej wolffowskiej manierystycznej dekoracji na fasadzie został płaski fryz podokienny złożony z prostokątnych i owalnych tablic spiętych motywem okuciowym. W sieni na kolebkowo-krzyżowym sklepieniu sztukaterie żebrowe o układzie geometrycznym z maskami ludzkimi i rozetami.
Kamienica murowana z cegły pełnej na zaprawie wapiennej, otynkowana. Nad piwnicami i parterem sklepienia ceglane, nad pozostałymi kondygnacjami stropy drewniane. Dach drewniany kryty blachą. Facjatki drewniane kryte dachami dwuspadowymi z blachy. W elewacji tylnej ponad schodami do piwnicy drewniana konstrukcja kryta dachówką ceramiczną. W elewacji frontowej portal i otwory kamienne pierwszej i drugiej kondygnacji w kamiennych obramieniach. Drzwi wejściowe w elewacji frontowej żelazne, od podwórza drewniane z nadświetlem. Otwory okienne w pierwszej kondygnacji elewacji frontowej jednodzielne, pozostałe sześciodzielne. Budynek założony na planie prostokąta, elewacją frontową zwrócony na północ. Dwutraktowy, dwudzielny, z sienią przelotową na osi. Elewacją tylną przylega do podwórza wspólnego z kamienicą Żeromskiego 18. Bryła kamienicy trójkondygnacyjna, podpiwniczona z wyjątkiem podcieni. Dach dwuspadowy, z trzema facjatkami w elewacji frontowej i dwiema w tylnej krytymi daszkami dwuspadowymi. Elewacja frontowa trójkondygnacyjna, pięcioosiowa, z trzema arkadami podcieni zamkniętymi łukiem odcinkowym, wspartymi na czterech filarach. Pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją fryz płycinowy ułożony z połączonych prostokątów i owali, wykonany techniką sgraffita, ujęty od dołu i od góry prostym gzymsem. Pomiędzy drugą a trzecią kondygnacją prosty gzyms międzykondygnacyjny i tak samo prosty, ale szerszy gzyms wieńczący. Prostokątne otwory okienne w drugiej kondygnacji w obramieniu przechodzącym u góry w listwę nadokiennika, u dołu listwa podokiennika wchodząca w gzyms zamykająca fryz. W trzeciej kondygnacji otwory w prostych opaskach. Otwory okienne drugiej osi zamurowane. Naroża kamienicy na wysokości drugiej kondygnacji ujęte pasem boniowania a w trzeciej kondygnacji dwie płaskie półkoliście zamknięte nisze. Elewacja tylna trójkondygnacyjna, czteroosiowa, z gzymsem między drugą a trzecią kondygnacją krytym dachówką. W pierwszej kondygnacji otwór okienny objęty daszkiem nad zejściem do piwnicy. Otwory okienne pierwszej i drugiej kondygnacji w prostych opaskach z listwą podokiennika. W trzeciej kondygnacji bez obramień. Podwórze od strony kamienicy nr21 oddzielone murem krytym dachem z dachówką ceramiczną z dwoma prostokątnymi, zamkniętymi półkoliście otworami przejściowymi. Sień przelotowa sklepiona kolebkowo z lunetami, z bogatą dekoracją sztukatorską w typie lubelskim w białym kolorze. Za