Kampus „E” Politechniki Wrocławskiej zajmuje teren przedwojennej Szkoły Rzemiosł Budowlanych i Wyższej Szkoły Budowy Maszyn z adresem ul. Bolesława Prusa 53-55. Obiekty znajdujące się między ulicami Prusa, Rozbrat i Chemiczną były użytkowane po II Wojnie światowej przez Instytut Botaniczny UW, a w 1947 roku przekazane Uniwersytetowi i Politechnice Wrocławskiej. Od roku 1951 obiekt przekazany Politechnice Wrocławskiej był siedzibą Wydziału Elektrycznego (wydz. Łączności, a od 1966 Elektroniki). W latach 1968-1970 do kampusu został przeniesiony Wydział Architektury.
Na terenie kampusu znajdują się trzy obiekty przedwojenne (E-1, E-3, E-5) i jeden współczesny pawilon (E-4) Rozebrane zostały dwa obiekty (przedwojenny magazyn E-4 – dawny szalet i powojenny pawilon E-2).
[vigo]

Imię Marii Dąbrowskiej nadano 6 czerwca 1965 r. b/h/. Projektowana jako szkoła wzorcowa. Uroczyście otwarta 18 kwietnia 1900 roku. Była najdroższa szkoła tego okresu w Breslaui z racji swojej pozycji i ceny nadano jej imie Pestalozziego. Wraz ze szkołą zbudowano halę gimnastyczną połączoną z ubikacjami. Z boku wybudowano także pierwszy wolnostojący we Wrocławiu dom mieszkalny dla nauczycieli oraz rektora szkoły. W budynku szkolnym urządzono na parterze bibliotekę a w piwnicach domu nauczycieli kuchnie ludową dla przedmiescia czyli biednych. W 1903 roku szkoła otrzymała od ministra kultury fundusze na dekorację ścian mających być jej wizytówką. W 1904 skończono drugi budynek szkolny przenzaczając go dla dziewcząt /starszy ostał sie panom/. W budynku dla pań po raz pierwszy we wrocławskiej szkole urządzono gabinet lekarski, pracownię zajęć gospodarstwa domowego, w piwnicy łaźnię a w przybudówce salę zabaw dla dzieci. Obie szkoły miały także specjalne sale przeznaczone do rysunku (aule). Autorami całości byli Richard Plüddemann, Heinrich Froböse
b/h/

Ulica Nowowiejska – ulica w północnej części dzielnicy Śródmieście we Wrocławiu (osiedle Ołbin na Przedmieściu Piaskowym) długości ok. 1,7 km, łącząca ulicę Sienkiewicza na południowym wschodzie z ulicą Jedności Narodowej na północnym zachodzie.

W przeszłości główna droga podwrocławskiej Nowej Wsi Polskiej (niem. Polnisch-Neudorf); oryginalna nazwa ulicy (Neudorfgasse) zmieniona została później na Michaelisstraße, nawiązującą do pobliskiego kościoła św. Michała. Mieszkańcy Nowej Wsi Polskiej w znacznej swej części mówili po polsku także w czasach, kiedy Wrocław wraz ze Śląskiem znajdował się w granicach Prus i Niemiec; nazwa Polnisch-Neudorf była w użyciu jeszcze w połowie XIX wieku.

W 1951 planowano przemianować Nowowiejską na ulicę Lenina, ale z tego zamiaru zrezygnowano z powodu historycznego charakteru obowiązującej nazwy.

Przy ulicy Nowowiejskiej, pod numerem 38, znajduje się dom rodzinny Edyty Stein (kanonizowanej w 1998 jako św. Teresa Benedykta od Krzyża), Żydówki, która przeszła na katolicyzm i zginęła w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz w 1942.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Początki ulicy siegają końca XVIII w. kiedy to w rejonie obecnego Muzeum Przyrodniczego wzniesiono z rozkazu Fryderyka Wielkiego Bastion Gwiazdy. Jednak dopiero od 1807 r. po zburzeniu wspomnianych fortyfikacji ulica zaczęła nabierać miejskiego charakteru. Początkowo sięgała tylko do obecnej ul. Świętokrzyskiej, następnie przedłużano ją kolejno do ul. Matejki i do ul. Górnickiego. Dopiero pod koniec XIX w. ulica dotarła do obecnej ul. Piastowskiej. Ostatnie przed wojną budynki wzniesli w latach 20 XX w. Theo Effenberger i Heinrich Lauterbach. Nazwa ulicy pochodziła od wspomnianego juz Bastionu Gwiazdy (Stern => gwiazda).

Zniszczenia wojenne nie ominęły niestety tej ulicy. W kolejnych latach luki w zabudowie były stopniowo uzupełniane przeważnie blokami wątpliwych walorach estetycznych. W latach 60. przebudowano początkowy odcinek ulicy na dwujezdniowy z wydzielonym torowiskiem tramwajowym. Obecnie przeprowadzany jest generalny remont ulicy między ul. Wyszyńskiego i ul. Bujwida. Prace mają się zakończyć w połowie 2006 r.