Cmentarz otwarty w 1862 roku, przeznaczony do likwidacji w 1967 roku.

Kaplica cmentarna - niewielka budowla eklektyczna w stylu północnowłoskiego renesansu wzniesiona z cegły w 1862 roku - oprócz pełnienia funkcji sakralnej była również siedzibą administracji cmentarza. Rozbudowana w 1925 roku

Ze względu na spodziewane szybkie wypełnienie się cmentarza przy Fischergasse (ulica Rybacka) w końcu lat pięćdziesiątych XIX wieku zarząd gminy ewangelicko-reformowanej rozpoczął starania o zakup terenów przeznaczonych na zorganizowanie nowej nekropolii. Zapewne przed 1858 rokiem gmina przejęła parcelę na Gaju (Herdain) w okolicach późniejszej Lohestrasse (ulica Ślężna) naprzeciwko istniejącego już w tym rejonie cmentarza żydowskiego (Jüdischer Friedhof an der Lohestrasse).

W 1858 roku przedstawiono do akceptacji władz miejskich plan urządzenia nekropolii oraz projekt kaplicy cmentarnej, będącej jednocześnie domem mieszkalnym dla grabarzy Budowlę tę zrealizowano w 1862 roku z chwilą otwarcia nekropolii nieopodal głównego wejścia, które znajdowało się przy Lohestrasse (ulica Ślężna). W 1882 roku pole grzebalne otoczono masywnym murem wysokości 1,60 metra.

Wśród płyt nagrobnych pochodzących w większości z warsztatów kamieniarskich Ludwiga Niggla, Paula Nerlicha, Thusta, dominowały nagrobki neoklasycystyczne Typowym przykładem grobowca tego typu był pomnik barona von Stillfrid-Rattontza, zaprojektowany przez Ludwiga Niggla. Grobowiec składał się płyty poziomej symetrycznie ustawionej rozczłonkowanej pilastrami płyty pionowej zwieńczonej belkowaniem Naczółek został zwieńczony krzyżem

Od 1904 roku, po przyłączeniu osiedla Gaj (Herdain) do Wrocławia, na trenie dzielnicy prowadzono prace kanalizacyjne Cmentarz został objęty tymi działaniami w 1907 roku Roboty wykonała firma Spezialgesellschaft für Wasserleitungs-Canalisation und Gasbelüchtung Anlagen kierowana przez Adolpha Stephana. Ostatni pogrzeb na cmentarzu odbył się w 1944 roku.