Jej budowa rozpoczęta została przez Prusaków w latach 1869-1870, i była ona jednym z pierwszych obiektów nowoczesnego systemu umocnień zabezpieczającego Gdańsk od strony morza.
Ta bateria obok Mewiego Szańca, czy fortu w Brzeźnie wchodziła w skład umocnień tradycyjnego ujścia Wisły.
Budowę baterii przerwano ze względu na wybuch wojny francusko-pruskiej, a zakończono w 1873 roku. Jednakże wymagała stałej modernizacji, ze względu na zmiany w technice i taktyce artylerii. Między innymi dostosowano stanowiska do dalekonoonych armat kalibru 210mm.
W roku 1906, w zestawieniu gdańskich baterii nabrzeżnych ta nasza nosiła numer 10, i za zadanie miała ostrzał Zatoki w kierunku Sopotu a także obronę wejścia do portu. Przestała pełnić swoją rolę militarną na mocy rozporządzeń z 28 lutego i 12 marca 1907 roku, a armaty przekazano baterii nadbrzeżnej w Świnoujściu.
Bateria Portowa nie uległa zniszczeniu podczas wojny, ale już grubo po jej zakończeniu i swój udział miało w tym zarówno wojsko, jak i sam port.
Między innymi wysadzono część wschodnią prawego czoła, rozebrano na cegłę bardzo dobrze zachowaną kaponierę czołową, podkopano część północną, co spowodowało obsunięcie się betonowych obmurowań schronów. Mimo tego jednak w dość dobrym stanie zachował się zachodni fragment prawego czoła baterii.

Za: