Złota 44 – planowany na 2010 wieżowiec w Warszawie przy ul. Złotej 44 w dzielnicy Śródmieście, którego budowa rozpoczęła się w 2008 roku.



10 maja 2006 roku władze miasta Warszawy wydały pozytywną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod nową inwestycję Złota 44. 13 kwietnia 2007 rozpoczęła się rozbiórka budynku City Center pod plac budowy wieżowca, zakończona w listopadzie tego samego roku. 5 grudnia 2007 inwestor uzyskał pozwolenie na budowę.



W marcu 2009 budowę wieżowca zawieszono na poziomie 15. piętra w związku z problemami finansowymi inwestora.



Budynek ten ma być luksusowym apartamentowcem o 192 metrach wysokości, 54 piętrach i 251 apartamentach. Autorem projektu jest światowej sławy architekt Daniel Libeskind według którego budynek ten ma pokazać Warszawę z przeszłości i Warszawę przyszłości, oraz stanowić rezultat "zainspirowania historią Warszawy i światłem, potencjałem jaki miasto ma w sobie."



Do dyspozycji rezydentów budynku mają być udostępnione:



* basen 25 metrowy

* sauna

* centrum SPA

* taras słoneczny

* fitness klub z salą do jogi

* odźwierny (concierge)

* powierzchnia z przeznaczeniem do organizowania przyjęć z możliwością wewnętrznego cateringu etc.



Budowa wieżowca została zaskarżona przez mieszkańców sąsiedniego, niższego budynku mieszkalnego. W kwietniu 2008 Sąd oddalił te zarzuty, pomimo iż nowy budynek (dużo wyższy od City Center) ograniczy dostęp światła słonecznego do mieszkań w tym budynku



Wikipedia

Cztery fontanny kielichowe z delfinami umiejscowione wokół Pałacu Kultury i Nauki - symetrycznie dwie od strony pólnocnej - przy wejściu Pałacu Młodzieży i Teatrze Lalka oraz dwie od południa - przy Muzeum Techniki i przy Teatrze Dramatycznym.

Pałac Kultury i Nauki (PKiN, poprzednio Pałac Kultury i Nauki im. Józefa Stalina) – najwyższy budynek w Polsce, w centrum Warszawy na placu Defilad. Własność miasta stołecznego Warszawy. Obiektem zarządza miejska spółka "Zarząd Pałacu Kultury i Nauki" Sp. z o.o.

Wybudowany w trzy lata i oddany do użytku w 1955. Jest dziełem radzieckiego architekta Lwa Rudniewa, inspirowany jest chicagowskimi i moskiewskimi budowlami. Architektonicznie jest mieszanką art déco, socrealizmu i polskiego historyzmu. Obecnie siedziba wielu firm oraz instytucji użyteczności publicznej, takich jak kina, teatry, księgarnia, wyższe uczelnie (m.in. Collegium Civitas), instytucje naukowe. Organizowane są tu także różnego typu wystawy i targi, m.in. od 1958 Międzynarodowe Targi Książki. Mieści się w nim sala konferencyjno-widowiskowa na 3000 osób (tzw. Sala Kongresowa), Muzeum Techniki, Muzeum Ewolucji PAN oraz Pałac Młodzieży wraz z basenem.

Przed głównym wejściem (od strony ul. Marszałkowskiej) znajdują się dwie rzeźby: Adama Mickiewicza dłuta Stanisława Horno-Popławskiego oraz Mikołaja Kopernika autorstwa Ludwiki Nitschowej.

Plac znajduje się po zachodniej stronie ulicy Marszałkowskiej. Ograniczają go: od północy ulica Świętokrzyska, od południa Aleje Jerozolimskie, natomiast od zachodu - Pałac Kultury i Nauki.
Plac Defilad jest jednym z najmłodszych spośród wielkich placów Warszawy. Powstał razem z budową Pałacu Kultury i Nauki w roku 1955 w miejscu zabudowy całości lub fragmentów ulic: Chmielnej, Siennej, Śliskiej, Wielkiej, Zielnej oraz Złotej. Ich przebieg zaznaczony został w powierzchni placu i otaczających go parków. W chwili powstania placu był on największym tego typu założeniem w Europie. W centralnej części placu wybudowano istniejącą do dzisiaj trybunę, ozdobioną sylwetką orła, z której przyjmowano wielkie defilady i marsze w okresie Polski Ludowej.
Plac Defilad był kluczowym miejscem wydarzeń 1956 roku. Po przywróceniu do władzy Władysława Gomułki i wybraniu go na stanowisko I sekretarza KC PZPR 24 października 1956 roku na placu Defilad odbył się wiec, w którym uczestniczyło ok. 400 tysięcy osób. Podczas przemówienia na wiecu Gomułka potępił stalinizm i zapowiedział reformy, mające na celu demokratyzację ustroju. Symbolem zmian było m.in. manifestacyjne odmówienie głosu Konstantemu Rokossowskiemu, podczas gdy oddano mikrofon Lechosławowi Goździkowi. Tłum zebrany na placu wyrażał poparcie dla reform polskiego października, ale też domagał się zwolnienia z więzienia kardynała Wyszyńskiego. Legendarne stało się odśpiewanie Gomułce chóralnego "Sto lat".
Po przemianach ustrojowych w Polsce plac stracił na znaczeniu. Jego rola została ograniczona do powierzchni, na której wzniesiono kontrowersyjne, szpecące centrum Warszawy hale targowe. Obecnie planowana jest budowa w tym miejscu Muzeum Sztuki Nowoczesnej i innych budowli, mających ukształtować nowe centrum miasta.
W niedalekiej przyszłości planowane jest nowe zagospodarowanie przestrzeni placu poprzez budowę tutaj obiektów kulturalnych, przede wszystkim Muzeum Sztuki Nowoczesnej, i przekształcenie samego placu Defilad w miejsce spotkań i agorę.
Plac Defilad jest podzielony na kilka działek z których większość stanowi własność miasta stołecznego Warszawy, pozostałe zaś do osób prywatnych.