starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 8 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. małopolskie › powiat bocheński › Rajbrot › Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny |
Lata 1914-1918 , Widok na kościół parafialny pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny z 1511r. Jednonawowy, konstrukcji zrębowej, oszalowany i pokryty gontem. Nawa i prezbiterium nakryte stromym dachem wielopołaciowym z barokową sygnaturką z XVII w. Niegdyś otoczony sobotami, po gruntownym remoncie w 1870 roku oszalowany, a soboty zostały jak to napisano "ze względów praktycznych" zlikwidowane.
Skomentuj zdjęcie
Wiesław Smyk
+2 głosów:2  Zygmunt by się ucieszył bo to jego region. 2015-12-01 17:15:45 (10 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 2 miesiące 25 dni |
Dodane: 1 grudnia 2015, godz. 17:15:12
Rozmiar: 1255px x 930px
8 pobrań 2216 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Wiesław Smyk
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny
więcej zdjęć (6)
Zbudowano: 1511
Kościół parafialny pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny z 1511r.; jednonawowy, konstrukcji zrębowej, oszalowany i pokryty gontem. Nawa i prezbiterium nakryte stromym dachem wielopołaciowym z barokową sygnaturką z XVII w. Niegdyś otoczony sobotami, po gruntownym remoncie w 1870 roku oszalowany, a soboty zostały jak to napisano "ze względów praktycznych" zlikwidowane.
źródło:
p.w. Narodzenia NPM z 1 poł. XVI w., być może w 1511 r. W 1823 r. dobudowano murowaną kaplicę fundowaną przez Wincentego Dunikowskiego. Odnawiany w XVII w. Przebudowany w 1880 r. – usunięcie podcieni. Uszkodzony podczas walk w 1914 r. W 1956 r. sprowadzono organy z kościoła z Ochotnicy Dolnej. Remontowany w 1937 i 1962 r.
Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zaliczany stylowo do małopolskiej odmiany kościoła późnogotyckiego. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Dwie kruchty: z boku i frontu nawy. Stromy dach jednokalenicowy, kryty gontem z barokową wieżyczką na sygnaturkę z XVII w. Z boku nawy murowana, neogotycka kaplica z 1. poł. XIX w. Okna według tradycji gotyckiej tylko po stronie południowej. Wewnątrz strop płaski z zaskrzynieniami w nawie wsparty na dwóch słupach. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach, o prostej linii parapetu z prospektem organowym z poł. XIX w. Zachowany portal w kształcie „oślego grzbietu”. Późnogotycka Grupa Ukrzyżowania z XVI w. na belce tęczowej. Polichromia ornamentalna i figuralna z 1879 r., oraz nieliczne fragmenty barokowej z 1686 r. W nawie na stropie scena Wniebowzięcia oraz Świętej Kingi, Zwiastowania NMP i Święta Klara. W prezbiterium na stropie przedstawienie Narodzenia Jezusa, oraz wizerunki Po prawej stronie wizerunki Świętych Stanisława Biskupa, Antoniego, Franciszka z Asyżu, Wojciecha, Izydora, Błogosławionego Wincentego i papieża Piusa IX. Ołtarz główny wczesnobarokowy z słynącym łaskami obrazem MB z 2 poł. XVII w. Dwa ołtarze boczne i w kaplicy neobarokowe z XIX w. Ambona barokowa z XVII w. z wizerunkami czterech Ewangelistów i trzech dziewic uosabiających cnoty boskie: wiarę, nadzieję i miłośc. W kaplicy chrzcielnica kamienna z XVI w. Dwie kropielnice z kamienia z XVI w. i 1844 r. W Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie znajduje się późnogotycka rzeźba Madonny z 1 poł. XVI w. Dzwonnica drewniana konstrukcji słupowej z 1 poł. XIX w. Zbudowana na planie kwadratu, kryta dachem namiotowym z 4 dzwonami z 1952 r. z odlewni z Łodzi. Świątynia otoczona jest murowanym ogrodzeniem z pięcioma kapliczkami i posągami z 1 poł. XIX w. Drewniana, parterowa plebania z XVIII w.
źródło:
p.w. Narodzenia NPM z 1 poł. XVI w., być może w 1511 r. W 1823 r. dobudowano murowaną kaplicę fundowaną przez Wincentego Dunikowskiego. Odnawiany w XVII w. Przebudowany w 1880 r. – usunięcie podcieni. Uszkodzony podczas walk w 1914 r. W 1956 r. sprowadzono organy z kościoła z Ochotnicy Dolnej. Remontowany w 1937 i 1962 r.
Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zaliczany stylowo do małopolskiej odmiany kościoła późnogotyckiego. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Dwie kruchty: z boku i frontu nawy. Stromy dach jednokalenicowy, kryty gontem z barokową wieżyczką na sygnaturkę z XVII w. Z boku nawy murowana, neogotycka kaplica z 1. poł. XIX w. Okna według tradycji gotyckiej tylko po stronie południowej. Wewnątrz strop płaski z zaskrzynieniami w nawie wsparty na dwóch słupach. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach, o prostej linii parapetu z prospektem organowym z poł. XIX w. Zachowany portal w kształcie „oślego grzbietu”. Późnogotycka Grupa Ukrzyżowania z XVI w. na belce tęczowej. Polichromia ornamentalna i figuralna z 1879 r., oraz nieliczne fragmenty barokowej z 1686 r. W nawie na stropie scena Wniebowzięcia oraz Świętej Kingi, Zwiastowania NMP i Święta Klara. W prezbiterium na stropie przedstawienie Narodzenia Jezusa, oraz wizerunki Po prawej stronie wizerunki Świętych Stanisława Biskupa, Antoniego, Franciszka z Asyżu, Wojciecha, Izydora, Błogosławionego Wincentego i papieża Piusa IX. Ołtarz główny wczesnobarokowy z słynącym łaskami obrazem MB z 2 poł. XVII w. Dwa ołtarze boczne i w kaplicy neobarokowe z XIX w. Ambona barokowa z XVII w. z wizerunkami czterech Ewangelistów i trzech dziewic uosabiających cnoty boskie: wiarę, nadzieję i miłośc. W kaplicy chrzcielnica kamienna z XVI w. Dwie kropielnice z kamienia z XVI w. i 1844 r. W Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie znajduje się późnogotycka rzeźba Madonny z 1 poł. XVI w. Dzwonnica drewniana konstrukcji słupowej z 1 poł. XIX w. Zbudowana na planie kwadratu, kryta dachem namiotowym z 4 dzwonami z 1952 r. z odlewni z Łodzi. Świątynia otoczona jest murowanym ogrodzeniem z pięcioma kapliczkami i posągami z 1 poł. XIX w. Drewniana, parterowa plebania z XVIII w.
Rzeka Uszwica
więcej zdjęć (5)
Rzeka Wisła (małopolskie)
więcej zdjęć (13)
Rzeka Wisła
więcej zdjęć (6)
Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.
Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.
W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.
Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.
Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:
* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.
Źródło [ Wikipedia]
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.
Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.
W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.
Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.
Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:
* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.
Źródło [ Wikipedia]