Budynek pod numerem sześćdziesiątym trzecim należy do już nielicznych w Poznaniu przedstawicieli konstrukcji tzw. pruskiego muru. Świetnie zachowany, sąsiaduje – w osi prostopadłej do ul. Matejki z bardzo podobnym domem, zbudowanym w tej konwencji, Oba są zadbane, z czystą cegłą, białymi ramami uchylnych okien, wyraźnie kontrastujących z czarnymi belkami konstrukcji je otaczającymi. Przy domach widać zadbane małe ogródki z kwiatami. Na pewno ten teren może podobać się gościom targowym, wjeżdżającym przy nich na parking. A Zbigniew Zakrzewski pisze lakonicznie: „pusty teren zamknięty od tyłu i z boku budynkami wojskowymi, to w latach pruskiej niewoli posesja strzelców królewskich, a po roku 1918 – piętnastego pułku ułanów”. Pusty teren jest dziś parkingiem, a oba domy z „pruskiego muru” są, wobec rozebranych niedalekich obiektów koszarowych, niestety nielicznymi już reliktami bardzo popularnego w tym miejscu wojskowego budownictwa.
Na podst.: