Kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca i św. Barbary znajduje się na niewielkim wzniesieniu. Jest orientowany - ołtarz ustawiony na stronie wschodniej budowli.
Wybudowany przez mieszkańców Laskowic w 1686 roku. Konsekrowany w maju 1687 roku. Świątynia postawiona w miejscu mniejszego kościółka, który z czasem stał się za mały i za wąski. Już w tamtym kościółku czczono w nim św. Wawrzyńca i św. Barbarę.
Kościół w Laskowicach pełnił zawszę rolę kościoła filialnego. W 1228 roku podlegał pod klasztor w Czarnowąsach, od 1374 pod parafię w Oleśnie, do 1827 pod parafię Jełowa, a od tego roku pod parafię Stare Budkowice. W roku 1898 Laskowice wcielone zostały pod parafię w Tułach.
Świątynia wystawiona została w okresie panowania na tych ziemiach rodu von Dombrowków. Mimo przejścia na protestantyzm brali udział w nabożeństwach w tej świątyni zajmując miejsce w loży kolatorskiej nad zakrystią, a ostatni męski potomek tej linii przekonywał swoich poddanych, aby pozostawali wierni Rzymowi nie zmieniając swojej wiary. Jak zapisano w 1845 w Iaskowickim kościele odprawiano 14 Mszy Św. rocznie. Jedną z nich była Msza Św. Ślubowana, która odprawiana jest do dnia dzisiejszego dnia 9 lipca. Dzień ten nazywany jest jako Święto Gradowe. "Roku Pańskiego 1800 nawiedzieł Pann Bóg tuteisy Grund Gradem ze nie ostało nic tylko Niebo a Ziemia. Dnia 9 tego l.ipiec."- zapisał w starej księdze rodowej młynarz Bernhard Widera. Wydarzenie to na zawsze zapisało się w historii naszej parafii dzięki Mszy Świętej Ślubowanej, która co roku 9 lipca sprawowana jest jako dziękczynna za opiekę od klęsk, jednocześnie błagalna o zachowanie od wszelakich nawałnic. Przekaz ustny tak opisuje to wydarzenie: „Zbliżyło się lato 1800 roku. Ludzie zaczęli przygotowywać się do żniw. Zbliżył się 9 lipca, dzień jak każdy inny, który z kolei następował. W pewnej chwili niebo stanęło w ogniu, iż ludzie wołali , z pośpiechem uciekając do domów, czyniąc na piersi znak krzyża i przytulając do siebie swoje dziatki. Inni krzyczeli, iż ogień zaleje ziemię. Pozostali mieli nadzieję, że to zwykłe gradowe chmury, które jak co roku o tej porze zsypną kilka ziaren gradu i odejdą. Te chmury zatrzymały się nad Laskowicami i Tułami na dłużej, wylewając swe łzy na dzieci tej ziemi. Spadający grad był wielkości gęsiego jaja. Zboża zostały wymłócone na polach, słoma połamana, ziemniaki stratowane. Te zwierzęta, które nie zdążyły znależć schronienia leżały martwe wśród morza lodu. Nie pozostało nic tylko gole niebo i goła ziemia. Ludzie nie mający nic włożyć do garnka zbierali Iebiodę, pokrzywy i inne zioła, aby choć lichą strawą zaspokoić swój głód. Do resztek mąki tarto korę z drzew i pieczono z tego chleb. mówili ludzie nie mający nic dać mu do zjedzenia, a ich oczy wciąż roniły łzy. Po całym zajściu, kiedy emocje nieco opadły, mieszkańcy Laskowic - świadkowie tego zdarzenia ślubowali przed jełowskim proboszczem, iż co roku w tym dniu, po wieczne czasy sprawowana będzie Najświętsza Ofiara o zachowanie od zniszczeń urodzajów tej ziemi".
W świątyni znajduje się piękny barokowy ołtarz, z którego w 1993 skradziono figury św. Piotra i Pawła. Ciekawostką są też odkryte w 2010 roku i fragmentarycznie odsłonięte polichromie, szczególnie ukoronowana św. Anna Samotrzecía.

[Tekst z tablicy informacyjnej przy kościele]

Siedemnastowieczny kościół jest ósmym przystankiem na Szlaku Drewnianego Budownictwa Sakralnego. Wzniesiony niemal równocześnie z drewnianym kościołem w sąsiednich Laskowicach, przy ogólnym podobieństwie planu różni się od niego szczegółami i sposobem wykonania. W miejscowości znajdują się m.in. pochodzący z 1932 r. kościół luterański oraz dwie dawne szkoły z przełomu XVIII i XIX oraz z XX w., świadczące o sile lokalnej wspólnoty ewangelickiej. Pierwsza wzmianka o istnieniu drewnianego kościoła w miejscowości pochodzi z 1447 roku. Kościół oficjalnie użytkowany był przez ewangelików do 1653 r., stanowił także miejsce ich pochówków. Pomimo nakazu przejścia na katolicyzm, w następnych latach także był miejscem zgromadzeń luterańskich wiernych. Obecna świątynia powstała w 1688 r. po zniszczeniu (prawdopodobnie przez pożar), wcześniejszej, opisywanej w protokołach wizytacyjnych. W 1735 r. cieśla o inicjałach M.T. wykonywał prace przy kościele (budowa południowej kruchty?), o czym świadczy napis na południowym wejściem do nawy. W 1970 r. podczas remontu wykonano m.in. nową aranżację wnętrza oraz zewnętrzne szalowanie. W latach 90tych XX w. kościół okradziono z wielu elementów zabytkowego wyposażenia. Zostały one odtworzone, a pozostałe wyposażenie przekazano do Muzeum Diecezjalnego w Opolu. Kościół od 2005 r. należy do parafii pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kuniowie, wcześniej m.in. w parafii Chocianowice, Lasowice Wielkie oraz Kuniów.
Kościół jest orientowany, usytuowany w centralnej części wsi. Działka z niewielkim przykościelnym cmentarzem otoczona jest drewnianym ogrodzeniem. Plan świątyni składa się z krótkiej, niemal kwadratowej nawy, trójbocznie zamkniętego prezbiterium i wieży o kwadratowej podstawie, przylegającej od zachodu. Do nawy od południa dostawiona jest prostokątna kruchta z wejściem bocznym, od północy do prezbiterium przylega zakrystia. Bryłę kościoła tworzą trzy główne elementy: zwężająca się ku górze wieża kryta czterospadowym dachem namiotowym, nawa kryta dachem dwuspadowym o kalenicy na wysokości okapu wieży oraz z nieznacznie niższego prezbiterium, krytego dachem siodłowym o przedłużonej północnej połaci. Kościół wzniesiony jest w konstrukcji zrębowej, wzmocnionej ściągami, na nowszej podmurówce. Elewacje szalowane są gontem, pokrywającym także dach. Wieża wybudowana jest w konstrukcji słupowej, jej ściany pokrywają deski w układzie pionowym, z listwami na styku. Konstrukcję szkieletową zastosowano z kolei w południowej przybudówce. Wnętrze przykryte jest stropem płaskim, deskowym. Wewnętrzne ściany obite są boazerią. Przy ścianie zachodniej usytuowany jest chór muzyczny, wsparty na profilowanych słupach. Dawne wyposażenie kościoła zostało w większości skradzione lub przekazane do muzeum, obecne jest jego repliką. Pozostałe elementy to barokowy architektoniczny ołtarz główny z kręconymi kolumnami z pocz. XVIII w. oraz ramowe ołtarze boczne z chrząstkową dekoracją snycerską, z ok. połowy XVIII wieku. Ambona pochodzi z XVII w., drewniana kazalnica z XVIII wieku. Dach wieży wieńczy metalowy krzyż, naprawiony przez miejscowego kowala po uszkodzeniu przez wiatr w 2004 roku. Zabytek dostępny. Zwiedzanie wnętrz po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.
Oprac. Ewa Kalbarczyk-Klak, OT NID w Opolu
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)

Smukła budowla skomponowana z piętrzących się brył, znajdujących kumulację w wysokiej wieży stanowi dominantę architektoniczną wśród niskiej zabudowy wiejskiej. Przykład drewnianego budownictwa sakralnego charakterystycznego dla terenów Śląska Opolskiego.
Pierwsze wzmianki o pierwotnej budowli w Lasowicach Wielkich można odnaleźć w archiprezbiteracie oleskim w rejestrze świętopietrza z 1447 roku. W wyniku pożaru, który nastąpił w 1519 roku, świątynię odbudowano dopiero w 1599 roku - w protokołach wizytacyjnych pojawia się informacja o prawdopodobnie wzniesionym przez protestantów kościele drewnianym. Po zmianie wyznania na protestanckie zastąpiono pierwotne wezwanie na odpowiadające nowej wierze: Trójcy Świętej. Świątynia nie była konsekrowana. W roku 1701 katolicy przejmują kościół, by w 1839 roku ustanowić go jako parafię w Lasowicach Wielkich, której podlegał wikariat w Lasowicach Małych. Prawdopodobnie w 1905 roku dobudowano murowaną zakrystię. Obecny kształt kościół zawdzięcza pracom remontowym, które przeprowadzono najpierw na przełomie lat 50. i 60., a potem w latach 70. XX w. - kościół podmurowano, zmieniono również m.in. formę sobót, dachów i szczytów oraz wyremontowano zakrystię. Kościół w roku 1838 uzyskał status parafialnego, dołączono wtedy do niego kościół w Lasowicach Małych jako filialny.
Kościół filialny pw. Wszystkich Świętych znajduje się we wschodniej części miejscowości Lasowice Wielkie. Jest to orientowana, drewniana świątynia zbudowana w 1599 roku w konstrukcji zrębowej na miejscu pierwotnej świątyni, która uległa spaleniu. Przed przebudową, która miała miejsce w po roku 1697, kościół ten był cały drewniany, oszalowany. Dodawano, że jego wnętrze było pokryte dekoracją malarską. W prezbiterium znajduje się ceglana posadzka, w nawie deski. Po stronie prezbiterium umieszczone były ambona i drewniana chrzcielnica, a w części centralnej stary ołtarz, na którym ustawiono tabernakulum. W nawie nie było chóru.
Obecnie kościół zajmuje centralną część niewielkiej posesji i otoczony jest przez cmentarz ogrodzony częściowo zachowanym, drewnianym ogrodzeniem. Główna brama wjazdowa usytuowana jest na osi środkowej elewacji zach.; we wsch. odcinku ogrodzenia furtka, prowadząca do sąsiadującej z posesją kościelną plebanii. Budowla założona pierwotnie na regularnym osiowym rzucie, obudowana wtórnie dobudówkami od strony północnej. Od strony zachodniej znajduje się wieża na planie kwadratu i dobudowana do niej wtórnie mała prostokątna kruchta z osiowo zakomponowanym wejściem głównym. Kwadratowa nawa łączy się z przylegającym do niej od wsch., nieco węższym, ale obszernym i trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Od strony północno-zachodniej w późniejszym czasie dobudowano oszalowane wąskie wejście na chór muzyczny w postaci schodów. Od strony północnej do ściany nawy przylegają soboty. Od strony północno - wschodniej do prezbiterium przylega murowana prostokątna zakrystia. Kościół nakryty jest dachem siodłowym o jednej kalenicy, wieżę wieńczy czterospadowy dach z górującym nad nim cebulastym zakończeniem. Ściany kościoła obite gontem, posadowione na podmurówce.
Wnętrze rozświetla światło wpadające przez niewielkie w rozmiarze, prostokątne otwory okienne. W prezbiterium okno gomółkowe zabezpieczone kratą kowalską. Usytuowany w zachodniej części świątyni chór muzyczny wsparto o trzy pary słupów. Nawa i prezbiterium nakryte są stropem płaskim, na którym umieszczono dekorację malarską przedstawiającą Chrystusa Króla. Nawę od prezbiterium oddziela fazowana belka tęczowa z okrągłym kluczem pośrodku. W prezbiterium po obu stronach ołtarza umieszczono barokowe figury świętych Jana Nepomucena i Ignacego Loyoli. Przy ścianie południowej prezbiterium stoi regencyjna ambona z rzeźbą na baldachimie, przedstawiającą Chrystusa Zmartwychwstałego.
Wyposażenie kościoła jest zróżnicowane: począwszy od ołtarzy bocznych z manierystycznymi dekoracjami snycerskimi z motywami ornamentu chrząstkowego i rzeźbami świętych, poprzez regencyjną ambonę z figurą Chrystusa Zmartwychwstałego, obrazy św. Anny Samotrzeciej i MB z Dzieciątkiem w bogatych snycerskich ramach wczesnobarokowych — XVII wieku, XIX — wieczny konfesjonał i prospekt organowy z 1942 roku autorstwa J. Klossa. Po stronie pd. kościoła zachowany rekonstruowany fragment dawnego drewnianego ogrodzenia cmentarnego. W środkowej części drewnianego ołtarza głównego znajduje się pochodzący z 1885 roku obraz Josepha Fahnrotha z przedstawieniem Marii w otoczeniu świętych. Umieszczony w prostokątnej, zwieńczonej łukiem ostrym ramie obraz ukazuje Matkę Boską jako królową na tle rozświetlonego nieba, wśród obłoków. Z koroną na głowie, ubrana w czerwoną suknię i niebieski płaszcz została ona ukazana w pozie modlitewnej. Wokół niej gromadzą się święci z atrybutami. Po jej lewej stronie zasiada św. Piotr trzymający w rękach klucze. Z drugiej strony Marii znajduje się św. Józef z lilią w dłoni. U stóp świętego widać postać św. Barbary, która ujmuje w dłoniach kielich z hostią oraz miecz. Na prawo od niej znajduje się św. Jan Nepomucen w białej komży i ciemnej pelerynie, z aureolą z pięcioma gwiazdami. W szatach pontyfikalnych, z księgą i płonącym sercem przedstawiony został św. Augustyn. Na lewo od niego, nieco w głębi znajduje się św. Jakub w stroju podróżnika, z muszlą na ramieniu. Klęcząca obok postać w białej szacie, z puszką na oleje u stóp to św. Maria Magdalena. W głębi przedstawienia została ukazana postać św. Wawrzyńca trzymającego w dłoniach palmę i narzędzie swej męki — ruszt. Tuż obok, na pierwszym planie znajduje się klęcząca postać św. Franciszka w habicie zakonnym, z krucyfiksem w dłoniach. Na prawo od niego w białej szacie i z barankiem na ramionach przedstawiona została św. Agnieszka. Powyżej niej znajduje się św. Ludwik odziany w czerwony płaszcz i trzymający w dłoniach koronę cierniową. Krąg świętych zamyka znajdująca się poniżej św. Piotra postać św. Alojzego w czarnej sutannie i białej komży. Pomimo że kompozycja jest wielofiguratywna, cechuje ją statyczność i spokój. Paleta barw jest szeroka, a kolory świetliste. Zabytek dostępny.
Oprac. Magdalena Urbaniak, OT NID w Opolu, 17-05-2017 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)

Siedemnastowieczny kościół w Wędryni jest malowniczo położony nad brzegiem stawu, a jego zróżnicowana i proporcjonalna bryła stanowi tradycyjny akcent w krajobrazie wsi. Znajduje się na pograniczu powiatów kluczborskiego i oleskiego, na obszarze województwa najmocniej nasyconym przykładami drewnianej architektury sakralnej. Pierwsza wzmianka o katolickiej świątyni w Wędryni pojawia się w źródłach w 1447 r., obecny kościół został wzniesiony na przełomie XVII i XVIII w. (Herbert Dienwiebel podaje daty 1679-1719). Wieża powstała w 1818 roku. Na północnej, murowanej bramie wjazdowej widnieje data „1861”, oznaczająca rok jej budowy lub datę remontu kościoła (budowę zachodniej kruchty?). W roku 1959 wykonano podmurówkę sięgającą ok. 50 cm ponad poziom gruntu oraz zmodernizowano wnętrze. Kościół pełni funkcję filii parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chudobie (gm. Lasowice Wielkie).
Kościół jest orientowany, usytuowany ok. 130 m na południe od głównej drogi wiejskiej, nad rozległym stawem zasilanym wodami rzeki Budkowiczanki. Na otoczonej drewnianym ogrodzeniem działce znajduje się cmentarz oraz egzemplarze starodrzewia. Plan świątyni składa się z trójbocznie zamkniętego prezbiterium, prostokątnej nawy z przylegającą od zachodu kruchtą oraz obszernej zakrystii po północnej stronie. Nawa i prezbiterium kryte są dachami siodłowymi, z wydatnymi okapami. Dach nad zakrystią jest czterospadowy, wysoki, z przedłużoną zachodnią połacią i drewnianą rynną biegnącą od strony prezbiterium. Nad zachodnim szczytem wznosi się nadbudowana czworoboczna wieżyczka, kryta dachem czterospadowym, o wygiętych esowato połaciach. W środkowej części dachu nawy osadzona jest sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta baniastym hełmem. Na wysokości parapetów okien kościół obiega jednospadowy daszek. Kościół wzniesiony jest w konstrukcji zrębowej, wzmocnionej lisicami, na wysokiej, wtórnej podmurówce, zaś wieża i kruchta - w konstrukcji słupowej, z bocznymi usztywnieniami. Dachy oraz ściany powyżej daszku obite są gontem, elewacje wieży i kruchty - deskami w układzie pionowym. Nadproże zachodniego wejścia do nawy posiada dekoracyjnie opracowane nadproże z esownicami i wydatnym profilowaniem. Wnętrze przykryte jest płaskim stropem belkowym z roślinno - geometryczną polichromią. Prosta belka tęczowa wsparta jest na mieczach, obecnie pokrytych okładziną. W zachodniej części nawy znajduje się współczesna empora o zarysie zbliżonym do jaskółczego ogona, wsparta na sześciu drewnianych słupach, niosących jednocześnie konstrukcję wieży. Wyposażenie kościoła posiada w przeważającej mierze charakter późnobarokowy (ołtarz główny, ambona, obrazy) oraz neogotycki (ołtarz boczny). Częściowo zachowana jest barokowa stolarka drzwiowa. Zabytek dostępny. Zwiedzanie wnętrz po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.
Oprac. Ewa Kalbarczyk-Klak, OT NID w Opolu, 17.12.2014 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)