W 1926 roku pomnik ten był pierwszym w tej części Kaszub upamiętniający ofiary tragicznej w skutkach I Wojny Światowej. Powstał on z inicjatywy bitnych mieszkańców Łąkiego, potomków walczących pod Wiedniem u boku żołnierzy króla Sobieskiego w obronie Europy i wiary katolickiej. Tych, co przez wieki na ziemi kaszubskiej stali przy Polsce.
Stąd w 1920 roku wyruszył najliczniejszy z Gochów, ponad 30-osobowy oddział ochotników na wojnę bolszewicką, by ratować ledwo, co odrodzoną Ojczyznę. A po zakończonych wojnach powstało tu prężnie działające koło Towarzystwa Wojaków i Powstańców. Skupiało ono głównie byłych żołnierzy wojny światowej oraz tych, co walczyli z bolszewikami. W późniejszych latach przystępowała do Towarzystwa również młodzież z którą prowadzono szkolenia wojskowe i sanitarne. Prezesem tej organizacji był kierownik miejscowej szkoły Stanisław Karpus. W pracy tego koła i przy budowie pomnika wyróżnili się: Jan Tandecki - uczestnik wojny bolszewickiej, Antoni Lemańczyk, Jan Kapiszka, Karol Żmuda Trzebiatowski, który był odpowiedzialny za przeprowadzane we wsi szkolenia, oraz wielu innych utrwalonych w akcie erekcyjnym budowy pomnika.
Mieszkańcy Łąkiego nie chcieli zatracić pamięci o swych bliskich, którzy z rozkazu niemieckiego cesarza zostali wcieleni do pruskiej armii.
Spośród nich na frontach Europy od Verden po Bałkany i Rosję poległo 32 młodych mężczyzn. Jakże heroiczna i wymowna była inicjatywa ówczesnych mieszkańców i ich zaangażowanie. "Złotą rączką" przy budowie tego Pomnika był nauczyciel Antoni Molski - Kaszub wywodzący się z powiatu Chojnickiego - późniejszy do 1939 roku kierownik szkoły.
Uroczyste odsłonięcie Pomnika nastąpiło w święto Odrodzenia Narodowego 11 listopada 1926 roku. Według wspomnień ojca Eugeniusza Tandeckiego była to najokazalsza patriotyczna uroczystość w dziejach wsi. Uświetniona została ona przez wysokich rangą przedstawicieli Wojska Polskiego, Straży Granicznej, Starostwa Chojnickiego i wojewody Pomorskiego z Torunia. Podczas uroczystości przygrywały dwie orkiestry dęte. Były liczne wystąpienia patriotyczne, inscenizacje w wykonaniu miejscowych uczniów i okolicznych szkół.
Jednocześnie obok pomnika utworzono nieistniejący już dziś honorowy cmentarz. Dla każdego z poległych posadzono symboliczną brzozę. Opiekę nad tym miejscem sprawowały dzieci szkolne, z których m.in. wyrośli dzielni żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie walczących w II Wojnie Światowej.