Zabytkowy wiatrak jest jednym z dwóch ocalałych z grupy około 100 wiatraków, jakie znajdowały się na przedmieściach Leszna w XVIII i XIX w. Zbudowany w 1728 r., z tego okresu pochodzi koło paleczne oraz większość elementów jego szkieletowej konstrukcji, a także sztąber i mącznica, co potwierdzają badania dendrochronologiczne. Według przekazów ustnych wiatrak pochodzi ze Sławy, a do Leszna został przewieziony dopiero na początku XIX w., gdzie stanął w pobliżu obecnej ul. C.K. Norwida. Na miejsce przy ul. Strumykowej, gdzie co najmniej od XVII w. stały leszczyńskie wiatraki, przeniesiono go w II poł XIX w. Jest to typ wiatraka tzw. koźlaka, którego całą górną konstrukcję można obracać na drewnianym koźle stanowiącym jego podstawę. Mechanizm wiatraka pierwotnie napędzany był siłą wiatru. Po 1945 r. we wnętrzu zainstalowano silnik elektryczny i dokonano przesunięcia żaren z części centralnej na ścianę boczną. Wraz z kompletnym, oryginalnym i sprawnym wyposażeniem jest cennym zabytkiem ukazującym rozwój techniki młynarskiej od średniowiecza do poł. XX w. Obiekt wyremontowano i przeniesiono na obecne miejsce w okresie od czerwca do września 2018 r. Prace sfinansowano z budżetu Miasta Leszna, dzięki dotacji uzyskanej z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zgodnie z wolą ostatnich jego właścicieli, wiatrak uzyskał imię „CZESŁAW”(Czesław Owsianny) na cześć człowieka, który był z nim związany niemal przez całe swoje życie.
Za: