Getto w Irenie-Dęblinie utworzono jesienią 1940 r. pomiędzy ulicami Bankową, Okólną, Senatorską, Wiatraczną i Niedbałą jako getto otwarte, co umożliwiało przemyt jedzenia, głównie warzyw. W getcie znaleźli się mieszkańcy Ireny-Dęblina i okolicznych miejscowości. 6 maja 1942 r. nastąpiła pierwsza deportacja ludności getta. W jej rezultacie zamordowano ok. 100 Żydów, a 2500 deportowano do obozu w Sobiborze. Następnego dnia do getta przywieziono ok. 1200 Żydów z Ryk, a wkrótce ponad 2000 Żydów ze Słowacji. Na przełomie maja i czerwca getto przekształcono w obóz pracy - większość mieszkańców pracowała na pobliskim lotnisku, podległym niemieckiej armii. Getto istniało do października 1942 r., kiedy nastąpiła jego ostateczna likwidacja. W jej wyniku 2500 osób przetransportowano do Treblinki. W ramach selekcji przeprowadzonej w getcie oddzielono grupę około 1000 Żydów, których oddelegowano do pracy w trzech funkcjonujących w Irenie-Dęblinie obozach pracy. Ostatni obóz znajdujący się na lotnisku istniał do lipca 1944 r., kiedy pozostałych przy życiu więźniów przeniesiono do obozu pracy HASAG w Częstochowie.