Nazwa Bramy Kluszczanej w dużej mierze ma swój źródłosłów w legendzie jaką jej przypisano. Otóż dawno temu w Dębiu żył sobie chłop, który przepadał za dobrymi śląskimi kluskami które umiała jedynie przyrządzić tak dobrze jego żona. Gdy zamknęła oczy, ten opłakiwał ją długo i gorąco zostawszy samemu. Nikt inny nie potrafił już tak zrobić klusek jak jego była małżonka. Pewnego dnia wracając z targu we Wrocławiu usiadł sobie zmęczony na małym kamieniu przy kościółku Św. Idziego i zasnął. We śnie ujrzał niebo pełne świętych i aniołów wśród których pojawiła się jego żona o smutnej i zatroskanej twarzy. Bolała ją jego żałoba i smutek jaki go ogarnął po jej odejściu. Prosiła by tak jej nie opłakiwać bo smutek jego zakłóca jej wieczną szczęśliwość.
Po tych słowach wieśniak się przebudził i spostrzegł przed sobą kosz pełen frykasów, gdzie obok wędzonki były jego ukochane i wymarzone kluseczki. przyrządzone przez żonę. Zaczął jeść łapczywie gdy nagle ostatnia z klusek w niewytłumaczony sposób uciekła mu z łyżki, uniosła się w powietrzu i przylgnęła do łuku znajdującego się nad bramą łączącą kościół Św. Idziego z sąsiednim budynkiem.
Wieść o tym wydarzeniu szybko rozeszła się po mieście i mimo kilku prób usunięcia kluski, ta do dziś usunąć się nie dała.
b/h/2013 - na podst. "Breslauer Sagen" 1926