Obiekt wzniesiono staraniem kupca Augusta Wilhelma Martensa w 1845 roku.
Długość budynku huty wynosiła 32, a szerokość 13 metrów. Zbudowano go z kamienia łamanego, na zaprawie wapiennej, dach zakłądu pokryto gontem. We wnętrzu znajdowały się piece dubeltowe, połączone ze sobą muflami, wykonane z cegieł ogniotrwałych. W trakcie cyklu produkcji czynnych ich było od ośmiu do dziesięciu. Produkcja huty w latach czterdziestych XIX wieku wynosiła 6000 cetnarów rocznie, tj. 600 ton cynku. Głównym odbiorcą cynku z huty grodzieckiej był Dom Handlu "George E. Miler" z Petersburga. Cynk dostarczano także również do Warszawy i Brzegu. Roczny dochód z sprzedaży wynosił około 48000 zł..Dostawcą węgla do wytopu rudy cynku w grodzieckiej hucie była mała Kopalnia węgla "Barbara", najstarsza w Grodźcu.
Samą rudę cynku sprowadzano natomiast aż ze Starczynkowa (miejscowość nieopodal Olkusza) i przywożono ją na miejsce furmankami.
Aby przewóz w stronę Olkusza byl opłacalny, wozy jadące po rudę zabierały ładunek węgla z "Barbary".
Niestety, z czasem złoża uległy wyczerpaniu, a cała procedura transportu stała się nieopłacalna i hutę zamknięto zaledwie po kilkunastu latach funkcjonowania.