Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 5.66
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Górniak › ul. Kilińskiego Jana › Zajezdnia tramwajowa nr 2 "Dąbrowskiego" › Budynek administracyjny |
15 lutego 2011 , Budynek biurowy zajezdni - widok od strony północnej od ul. Kilińskiego.
Pierwotnie aż do połowy lat 60. tory wjazdowy i wyjazdowy prowadziły przez bramę widoczną obok budynku.
Skomentuj zdjęcie
romset72
+1 głosów:1  Przy słupku przystankowym tam gdzie osoba stoi była portiernia i wejście na teren zajezdni. Pierwsze zielone drzwi, zasłonięte parkanem, było wejście do biura, drugie wejście, w niskim budynku było wejście na dyspozytornię. Obydwa budynki wewnątrz były połączone przejściem. 2017-09-10 15:29:39 (8 lat temu)
|
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 4 miesiące 18 dni |
Dodane: 3 stycznia 2016, godz. 20:37:29
Autor zdjęcia: blaggio.
Rozmiar: 1500px x 999px
Licencja: CC-BY-NC 3.0 Aparat: Canon PowerShot SX100 IS
1 / 1250sƒ / 2.8ISO 1006mm
13 pobrań 1475 odsłon 5.66 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia blaggio.
Obiekty widoczne na zdjęciu
Budynek administracyjny
więcej zdjęć (15)
Zbudowano: 1928
Zajezdnia tramwajowa nr 2 "Dąbrowskiego"
więcej zdjęć (16)
Architekt: Rudolf Sunderland
Zbudowano: 1928
Zlikwidowano: 2011/2012
Zabytek: A/88
Zajezdnia tramwajowa Dąbrowskiego znajduje się przy ulicy Kilińskiego 245 w Łodzi (Górniak).
Zajezdnia została otwarta 16 grudnia 1928 roku (rozpoczęła działalność już w czerwcu). Mimo wciąż niezmiennego adresu, od połowy lat 60. XIX wieku, kiedy to dokonano modernizacji i możliwości wjazdu i wyjazdu tramwajów od ulicy Dąbrowskiego nazywana jest zajezdnią Dąbrowskiego. Znajduje to odzwierciedlenie nie tylko w mowie potocznej, ale również na informacyjnych tablicach zjazdowych w tramwajach.
Początkowo zajezdnia przystosowana została do obsługi 100 wagonów, dla których miejsca postojowe przewidziano niemal wyłącznie w hali. Pod koniec lat 50. XX wieku zajezdnia była już mocno przepełniona. W połowie lat 60. przystąpiono do modernizacji i przebudowy zajezdni. Powiększono ją niemal dwukrotnie. Przebudowano wtedy całkowicie zaplecze socjalne, które wzbogaciło się o nowe szatnie (dotychczasowe mieściły się w podziemiu), umywalnie i suszarnie odzieży. Okres okupacji zajezdnia przetrwała bez większych zniszczeń. Na zajezdni oprócz codziennej pracy rozwijało się także życie kulturalne. W latach powojennych swoje próby odbywała tu orkiestra dęta, chór męski, a w świetlicy wystawiano sztuki teatralne. Szczytowy okres działalności, jeśli chodzi o ilość zatrudnienia i taboru, przypadł na koniec lat 70.. Na miasto wyjeżdżały 133 składy, które stanowiły blisko 40% całego taboru kursującego po mieście. Przez wiele lat "dwójka" była największą zajezdnią w Łodzi. Od 1986 roku palmę pierwszeństwa pod tym względem dzierży "jedynka" z ul. Telefonicznej.
Wikipedia
Zajezdnia została otwarta 16 grudnia 1928 roku (rozpoczęła działalność już w czerwcu). Mimo wciąż niezmiennego adresu, od połowy lat 60. XIX wieku, kiedy to dokonano modernizacji i możliwości wjazdu i wyjazdu tramwajów od ulicy Dąbrowskiego nazywana jest zajezdnią Dąbrowskiego. Znajduje to odzwierciedlenie nie tylko w mowie potocznej, ale również na informacyjnych tablicach zjazdowych w tramwajach.
Początkowo zajezdnia przystosowana została do obsługi 100 wagonów, dla których miejsca postojowe przewidziano niemal wyłącznie w hali. Pod koniec lat 50. XX wieku zajezdnia była już mocno przepełniona. W połowie lat 60. przystąpiono do modernizacji i przebudowy zajezdni. Powiększono ją niemal dwukrotnie. Przebudowano wtedy całkowicie zaplecze socjalne, które wzbogaciło się o nowe szatnie (dotychczasowe mieściły się w podziemiu), umywalnie i suszarnie odzieży. Okres okupacji zajezdnia przetrwała bez większych zniszczeń. Na zajezdni oprócz codziennej pracy rozwijało się także życie kulturalne. W latach powojennych swoje próby odbywała tu orkiestra dęta, chór męski, a w świetlicy wystawiano sztuki teatralne. Szczytowy okres działalności, jeśli chodzi o ilość zatrudnienia i taboru, przypadł na koniec lat 70.. Na miasto wyjeżdżały 133 składy, które stanowiły blisko 40% całego taboru kursującego po mieście. Przez wiele lat "dwójka" była największą zajezdnią w Łodzi. Od 1986 roku palmę pierwszeństwa pod tym względem dzierży "jedynka" z ul. Telefonicznej.
Wikipedia
ul. Kilińskiego Jana
więcej zdjęć (1388)
Dawniej: Widzewska, Buschlinie
Ulica Jana Kilińskiego w Łodzi ma około 6 kilometrów długości, biegnie południkowo od skrzyżowania ul. Północnej z ul. Franciszkańską (Stare Miasto) do ul. Śląskiej (Chojny).
Przed 1925 rokiem ulica nosiła nazwę Widzewska. Następnie patronem ulicy stał się płk. Jan Kiliński. Ulica Jana Kilińskiego zyskała na prestiżu w drugiej połowie XIX stulecia. Przy niej kończył bieg pociąg z Koluszek (od 1865 r.), który przywoził bawełnę, a wywoził tkaniny na teren imperium Rosyjskiego. W pobliżu stanęła cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Przy ul. Tuwima wzniesiono gmach Poczty Głównej (1903 rok), a przy ul. Narutowicza ekskluzywny wówczas hotel Polonia. Naprzeciw dworca kolejowego powstał w okresie międzywojennym Dom Pomnik Józefa Piłsudskiego (dziś Łódzki Dom Kultury). W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Buschlinie. Po wyzwoleniu Łodzi powrócono do dzisiejszej nazwy ulicy.
Wikipedia
Przed 1925 rokiem ulica nosiła nazwę Widzewska. Następnie patronem ulicy stał się płk. Jan Kiliński. Ulica Jana Kilińskiego zyskała na prestiżu w drugiej połowie XIX stulecia. Przy niej kończył bieg pociąg z Koluszek (od 1865 r.), który przywoził bawełnę, a wywoził tkaniny na teren imperium Rosyjskiego. W pobliżu stanęła cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Przy ul. Tuwima wzniesiono gmach Poczty Głównej (1903 rok), a przy ul. Narutowicza ekskluzywny wówczas hotel Polonia. Naprzeciw dworca kolejowego powstał w okresie międzywojennym Dom Pomnik Józefa Piłsudskiego (dziś Łódzki Dom Kultury). W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Buschlinie. Po wyzwoleniu Łodzi powrócono do dzisiejszej nazwy ulicy.
Wikipedia