Dom Długosza w Sandomierzu (dawna Mansjonaria), został wybudowany przez mistrza Jana z Krakowa w 1476 roku w późnogotyckim stylu. Budynek wzniesiono na kamiennym podmurowaniu z cegły o tzw. polskim układzie gotyckim i ozdobiony został nieregularnymi rombami ułożonymi z zendrówki W budynku znajduje się obszerna sień do której prowadzą dwa portale gotyckie. Nad południowym portalem (od strony katedry) znajduje się ozdobna tablica erekcyjna z herbem Długosza, Wieniawą opatrzony datą 1476.
W XVI wieku budynek został ozdobiony attyką. W następnym wieku dom został ponownie przebudowywany a od 1819 roku był w posiadaniu ks. misjonarzy.
W wieku XIX po rozwiązaniu zgromadzenia mansjonarzy budynek popadł w ruinę. Dopiero w latach 1934-1936, z inicjatywy biskupa Włodzimierza Jasińskiego, rozpoczęto gruntowną restaurację budynku dla potrzeb Muzeum Diecezjalnego, w wyniku których zrekonstruowano dach, szczyty oraz detale, portale i obramowania okien, nieliczne oryginalne fragmenty zachowano wmurowując je w ściany. Dawna duża sień ze względów funkcjonalnych została podzielona na dwie części. Z okresu XV-wiecznego do dnia dzisiejszego zachował się charakterystyczny wielotraktowy układ, schody na piętro wykonane w grubości muru, obramienia otworów wykonane z białego piaskowca.
Od 1936 roku w budynku mieści się Muzeum Diecezjalne Sztuki Kościelnej.