Pierwsza wzmianka o założeniu obronnym pochodzi z 1227 r. Wieś była wówczas własnością klasztoru Cystersów w Henrykowie. W 1228 r. zakonnicy przekazali ją Witzkowi von Johnsdorf. W 1351 r. istniał już murowany zamek rycerski nad brzegiem Małej Ślęzy, posiadający kaplicę zamkową i wieżę. Całość założenia była otoczona murem i fosą. Jego właścicielem był w tym czasie Peter von Domantz. Prawdopodobnie wieś była wówczas własnością książęcą, dzierżawioną przez rycerzy. W II poł. XVI w. siedzieli tu członkowie rodziny von Stosch. Przeprowadzili oni przebudowy, kolejno w stylu późnogotyckim i renesansowym. Wtedy to, w XVI i XVII w. zamek został rozbudowany. Otoczono go wówczas ziemnymi wałami z pięcioma, również ziemnymi, bastejami, tworząc założenie obronne na planie kwadratu o bokach długości ok. 100 m. Właścicielami na przestrzeni wieków byli m.in., oprócz rodziny von Stosch, rodziny von Burghaus, von Zierotin i von Zedlitz. Jeden z właścicieli, Joseph von Hoditz zadłużył się i w 1738 r. sprzedał majątek opatowi Gerhardowi z Henrykowa. W połowie XVIII w. został gruntownie odbudowany po pożarze, utracił jednak układ obronnego założenia pierwotnego. Po sekularyzacji dóbr zakonnych w Prusach w 1810 r. majątek stał się własnością państwową i został sprzedany książętom orańskim. Następnie przeszedł w ręce wielkich książąt Sachsen – Weimar. W 1945 r. obiekt uniknął większych zniszczeń.
Od 1994 r. jest własnością prywatną.

(opis za : R.M. Łuczyński - "Zamki i pałace Dolnego Śląska - Przedgórze Sudeckie, Nizina Śląska - część wschodnia")