1963 - Epidemia ospy - Wrocław, Wrocław

Cristoforo

Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 0 miesięcy 23 dni

Dodane: 10 stycznia 2016, godz. 22:00:10

Aktualizacja: 19 maja 2020, godz. 11:50:34

Źródło: Archiwum Państwowe we Wrocławiu

Rozmiar: 2000px x 1511px

20 pobrań

3455 odsłon

6 średnia ocen

Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo

Obiekty widoczne na zdjęciu

1963 - Epidemia ospy - Wrocław

więcej zdjęć (32)

Zbudowano: 22 V

Zlikwidowano: 19 IX

Ospa pojawiła się na wrocławskim lotnisku w dniu 22 maja 1963 roku. przywiózł ją w swoich węzłach chłonnych podpułkownik służb specjalnych przebywający służbowo w Indiach na kontroli naszych placówek dyplomatycznych.
2 czerwca trafił do szpitala MSW przy Ołbińskiej a nastepnie do Zakładu Medycyny Tropikalnej w Gdańsku. Stwierdzono wstępnie malarię. Na Ołbińskiej jednak został wirus, który z czasem zaatakował miasto. Przez 47 dni paraliżował Wrocław. Pierwsza zachorowała salowa. która sprzątała salę na Ołbińskiej. W nastepnej kolejności do szpitala trafiły jej córka i pielęgniarka ze szpitala. Stwierdzono wstępnie wiatrówke a czarna wysypka na skórze pielęgniarki zinterpretowana została jako białaczka o błyskawicznym przebiegu. Ona pierwsza umarła. Następny w kolejności był syn salowej i lekarz diagnozujący chore. Wynik - wiatrówka. Na ślad ospy jednak naprowadził wrocławskich lekarzy 4 letni chłopczyk, u którego pojawiły się wykwity na skórze, a który już przebył wiatrówkę. Wszystkie te niespotykane dotąd przypadki w logiczny epidemiczny łańcuch połączył dr Bogumił Arendzikowski z Miejskiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we Wrocławiu. Oficjalne pismo z tym wystosował do swojego szefa 15 lipca 1963 roku. Media milczały a ospa atakowała nastepnych drogą kropelkową. Zamknięto i odizolowano trzy szpitale w których stwierdzono ogniska choroby. Wproadzono ograniczenia i rygory stanu wyjątkowego. Obowiązkowe stały się szczepienia i izolacja osób podejrzanych o zarażenie. Ten stan trwał do 19 września kiedy go odwołano. W sumie zachorowało 99 osób. Zmarło 7. Akcja dotknęła całą Polskę, izolowano 5 tysięcy osób, 8 milionów Polaków zaszczepiono w tym 2 miliony na terenie Dolnego Śląska i pół miliona w samym Wrocławiu. Na podstawie tych wydarzeń powstał film autorstwa Romana Załuskiego "Zaraza".
bonczek/hydroforgroup/2007 na podstawie art: "Lato czarnej Pani" Wandy Dybalskiej "Wrocławskie Dekady" Gazeta Wyborcza

Na kanwie tych wydarzeń powstał film

http://link/szu...d&Submit=Szukaj

I tutaj troszkę o wydarzeniach -

http://www.szcz...storia_ospa.php

Budynek dworca powstał w latach 1855-1857 według projektu Królewskiego Budowniczego Kolei Górnośląskich Wilhelma Grapowa. Niemal dwustumetrowy, dwukondygnacyjny gmach był w połowie XIX w. największym dworcem Niemiec. Wzniesiono go w stylu angielskiego gotyku Tudorów. Główne wejście znajduje się w ryzalicie środkowym ujętym dwoma skośnie ustawionymi wieżami i poprzedzonym arkadowym portykiem. Początkowo zwany Centralnym lub Górnośląskim dworzec obsługiwał ruch pasażerski i towarowy. Trzy perony znajdowały się w miejscu dzisiejszego hallu na poziomie posadzki. W związku z budową w latach 1899-1905 estakady kolejowej, konieczna była przebudowa dworca. Dokonano jej w latach 1899-1904 według proj. Kluschego, przenosząc perony na południe i podnosząc na wysokość nowopowstałej estakady. Połączono je tunelami, jednym na wprost głównego wejścia oraz drugim, bocznym między obecnymi ul. Suchą i ul. Małachowskiego. Perony nakryto żelazną, czterołukową, przeszkloną konstrukcją. W dawnej hali peronowej, w której obniżono posadzkę, utworzono przestronny hall, do którego przeniesiono kasy biletowe.
Odbudowa ze zniszczeń wojennych trwała do 1949 r., a w roku 1960 i na początku lat 90. przeprowadzono gruntowne remonty.

(za: Atlas architektury Wrocławia, tom I)

Ulica w kształcie, w jakim możemy ją częściowo podziwiać do dzisiaj powstała dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Wcześniej była to zwykła polna droga, rzadko zabudowana wiejskimi domami, za którymi ciągnęły się rozległe ogrody. Właśnie od tych ogrodów wzięła się przedwojenna nazwa ulicy – Gartenstrasse (Ogrodowa). Nazwę tą wprowadzono oficjalnie w 1823 r., lecz we wcześniejszych wiekach można spotkać także inne nazwy. Odcinek od ul. Grabiszyńskiej do ul. Stawowej zwano Wielkim Wygonem (Große Anger), a od ul. Stawowej do ul. Dworcowej Nowym Wygonem (Neue Anger) później określany jako Angergasse. Ten ostatni odcinek nosił też czasowo nazwę Am Oberschlesischen Bahnhof lub Am Hauptbahnhof (sam plac przed Dworcem Głównym). Jakby tego było mało to do 1906 r. do Gartenstr. zaliczana była także obecna ul. Gabrieli Zapolskiej. Szybki rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu przez Francuzów fortyfikacji miejskich w 1807 r., a następnie przez wybudowanie w połowie XIX w. najpierw Dworca Górnośląskiego, a następnie Dworca Głównego. Ulica stała się reprezentacyjną arterią Przedmieścia Świdnickiego. W rejonie dworca powstawały hotele (Kronprinz, Nord, Vier Jahreszeiten), ośrodki kulturalne (Dom Koncertowy, obecny Teatr Polski, kino Capitol), urzędy (Śląski Sejm Krajowy, Dyrekcja Kolei).

W czasie II wojny światowej zabudowa ulicy została w znacznym stopniu zniszczona. Luki w zabudowie zaczęto uzupełniać już w latach 50. i 60. na północnej stronie ulicy i w rejonie placu Legionów. W 1961 r. ulicę przedłużono od pl. Legionów od pl. Orląt Lwowskich.
Przez pierwsze dwa powojenne lata ulica nosiła przetłumaczoną niemiecką nazwę czyli była to ul. Ogrodowa. W kwietniu 1947 r. patronem ulicy został Karol Świerczewski (1897-1947), generał, działacz komunistyczny, zabity 28 III 1947 r. przez oddział UPA pod Jabłonkami w Bieszczadach. Od 1992 r. patronem jest marszałek Józef Klemens Piłsudski (1867-1935), pierwszy Marszałek Polski, mąż stanu, Naczelnik Państwa, dwukrotny premier II RP.

Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Wydarzenia › 1963 - Epidemia ospy - Wrocław

sierpień 1963 , Tablica w hali głównej, kierująca do kolejowego pogotowia ratunkowego w którym podczas epidemii ospy działał punkt szczepień przeciwko tej chorobie.